jonasbrothers verhaal

Startspot.nl

Als startpagina - Bij je favorieten - Eigen startpagina

Dating

» Meer dating!

Aanmelden

Bekijk of de naam nog vrij is en registreer de naam:

.startspot.nl

Overzicht

Mijn andere verhalen

Mijn andere verhalen

Ik heb ook nog een site met een Tokio Hotel verhaal en een site waar ik mijn stand alones over Tokio Hotel post.

Een paar links

Hier zijn een paar links van andere JB sites en filmjes enz. Als je wil dat jou site hier bij komt, zeg het dan gewoon ven in de shoutbox ;)

Joe <3

Joe <3

Nick x

Nick x

Kevin!

Kevin!

Inleiding

Inleiding

Hej iedereen! Ik ben Selene en ben -naast Tokio Hotel- ook grote fan van de Jonas Brothers. Daarmee dat ik dus hier mijn verhaal over hen ga posten. Ik heb zelf nog nergens anders een verhaal over de Jonas Brothers gezien, dus ik hoop dat jullie het leuk vinden, laat maar weten in de shoutbox ;)
Veel leesplezier!

Ik wil niet dat mijn verhaal gekopieerd wordt en onder een andere naam ergens verspreid wordt ofzo, zoiets doen is niet echt respectvol he!!!

Als jullie willen dat ik verder schrijf heb ik wel graag dat je een berichtje achterlaat in de shoutbox en/ of stemt op de poll, want anders weet ik niet wat jullie ervan vinden en is er ook geen reden voo rmij om verder te gaan met dit verhaal dus---SHOUTEN!! Dankje xx

Poll

Wat vind je van mijn idee om een Jonas Brothers verhaal te schrijven?

Bekijk de resultaten

Deel 1

Ik lag op mijn buik in de bakkende zon. Mijn huid was al bruin genoeg, maar het was zalig om te genieten van de warmte. Achter me hoorde ik het ruisen van de zee en het gelach en getier van Lena en Lore. Zij waren mijn 2 kleine zusjes. Ik was net 17 geworden en zij waren 5 en 6. Tussen hen zat er dus een veel kleiner leeftijdsverschil waardoor ze het goed met elkaar konden vinden en bijna nooit ruzie maakten. Doordat ze altijd wel een manier vonden om plezier te maken met hun tweetjes had ik tijd om te rusten en te genieten terwijl mama en papa boodschappen waren gaan doen. Ik moest gewoon af en toe even mijn hoofd recht zetten om te zien of ze nog steeds braaf een zandkasteel aan het maken waren, maar het waren schatten van kinderen en dus moest ik me niet rap zorgen maken. We waren hier met ons vijven in Cuba op vakantie. Ik had altijd al eens naar hier willen komen en het had dan ook een tijdje geduurd voor we het geld bij elkaar gespaard hadden om te kunnen komen naar hier, want het was nu eenmaal geen goedkope reis. Mijn gsm trilde en ik keek snel naar het bericht. “Tyllian” stond op het schermpje. Ik zuchtte. Hij was mijn vriendje dat ik België op me wachtte. Ik hield van hem, maar de laatste tijd verslapte onze relatie, alle fut leek eruit verdwenen te zijn, maar ik had niet de moed om het uit te maken en zijn hart te breken. “Hej, schat hoe is het daar? Ik mis je hier verschrikkelijk en kan niet wachten om je weer te zien. Hou zielsveel van je x ” het was lief van hem bedoeld, maar elke keer dat hij het woord verschrikkelijk of zielsveel gebruikte voelde ik me wat ‘raar’. Ik kon het juiste woord er niet voor vinden, maar het voelde alsof hij me elke seconde van elke dag nodig had en dat wou ik niet. Ik wou ook een eigen leven en soms leek hij dat niet te begrijpen. Ik stuurde snel een lief, maar niet te lief, berichtje terug en keek naar het uur. Al 5 voor, wat ging de tijd hier snel! We moesten dringend door want mama zou het eten tegen 6 klaar hebben. We waren dan wel op een super luxueus eiland op vakantie, maar we hadden geen hotelkamers geboekt en met alles in, maar een gezellige bungalow gehuurd in een of ander vakantiepark, dat toch nog dit genoeg bij de zee was. “Kom meisjes, we gaan naar huis.” Ze raapten hun schepjes en emmertjes op en liepen achter mij mee het strand af. De ringtone van mijn gsm kwam weer uit de broekzak van mijn shortje. “Nora Williams, waar zitten jullie?” riep mijn vader naar me. Hij was nogal een pietje precies en 2 minuten te laat was een zeer grote fout voor hem. “We komen, we komen.” Ik drukte op de rode knop en stopte mijn gsm weer weg. Met Lena en Lore elk aan een hand vervolgde ik mijn weg.
De volgende morgen: “Wij willen gaan zwemmen!!” riepen mijn zusjes door ons klein vakantie huisje. Mama was nogal snel ongerust en wou niet dat de Lena en Lore in zee zwommen. Ze hadden allebei al wel leren zwemmen, maar de zee was volgens haar nog iets anders, dus offerde ik me op om met hen naar het zwembad van dit park te gaan. “Ik kom!” riep ik naar hen terwijl ik mijn bikini aandeed en een handdoek nam, meer had ik niet nodig. Ik kwam buiten in ons klein tuintje en viel bijna van mijn stokje. Daar voor mijn neus gingen 3 jongens voorbij die ik uit de duizend zou herkennen. “Joe!!” riep ik. En inderdaad, Joe Jonas draaide zich naar me om. “Nick, Kevin!” gilde ik nu nog harder. Ik liep naar hen toe en knuffelde de jongens instinctief. “Oei sorry.” Zei ik toen ik bedacht dat ze me helemaal niet kende. Technisch gezien kende ik hen ook niet, niet persoonlijk althans, maar ik was grote fan van Jonas Brothers en stond nu oog in oog met mijn idolen. “It’s ok.” Zei Nick lief. Ze waren het duidelijk gewoon dat vreemde meisjes hysterisch naar hen toe snelden om hen te omhelzen. “Wil je een handtekening?” vroeg Kevin nu. Ik schudde mijn hoofd. “Die knuffel was meer dan genoeg, maar misschien wel nog een foto?” vroeg ik liefjes. Ik ging tussen Nick en Joe staan en lachte naar de camera die mama ondertussen al had gehaald. “Mogen wij ook op de foto?” vroeg het kinderstemmetje van Lena. Ik lachte, ze herkenden de jongens hier voor hun neus wel, maar hadden geen idee wie ze waren. “Natuurlijk, kom er maar bij.” Zei Joe nu tegen mijn zusjes. Dolblij liepen Lore en Lena naar de jongens. Joe sperde zijn armen open, ving Lena op terwijl Kevin dan weer Lore in de lucht hield. Even lachen en de meisjes waren al blij en begonnen nu aan mij te trekken. “Gaan we nu zwemmen?” riepen ze door elkaar. Ik zuchtte, daar ging mijn kans om even met de jongens te kunnen praten. “Wij gingen ook net zwemmen, geen zin om mee te gaan?” vroeg Nick. “Tuurlijk, als je deze 2 erbij pakt.” Zei ik lachend. “Als we jou daarvoor meekrijgen is het goed.” Zei Joe. Ik voelde het bloed naar mijn hoofd stijgen en wist dat het nu waarschijnlijk knalrood was. Mijn zusjes namen mijn handen beet en trokken me mee naar de jongens. Een beetje verlegen, maar super gelukkig stapte ik met hen mee naar het zwembad.

Deel 2

Deel 2

“Nora, Nora ik wil in de buizen!” gilde Lena in mijn oor. Tegenwoordig gebruikten ze altijd ‘we’ en deden alles samen, maar hoewel Lena een jaar jonger was had ze iets meer lef. Lore was niet zo te vinden voor de ‘gevaarlijkere’ dingen. “Ok, maar ik kan me niet in 2 delen.” “Wij zullen wel bij Lore blijven.” Stelde Nick voor. “En Joe gaat dan met jou en Lena mee.” “Ok, dank je.” De jongens waren alle 3 echt super vriendelijk en we hadden op weg naar hier heel te tijd gepraat zonder stiltes of moeilijke momenten. Ik voelde me goed bij hen en beschouwde hen niet zo zeer meer als ‘the jonas brothers’ maar gewoon als Kevin, Joe en Nick. Omdat hun broertje Frankie ook nog kleiner was, konden ze goed om met kinderen en kon ik met een gerust hart Lore hier bij hen laten. Met Lena aan mijn rechterhand en Joe aan mijn linker kant liepen we richting buizen. Joe was altijd al mijn stiekeme crush geweest, maar ook als ik bij hem alleen was, voelde ik me goed en relaxed. “Zullen we een treintje maken?” vroeg Joe toen we boven aankwamen. “Ik ga vooraan.” Zei Lena terwijl te zich als eerste in de buis neerzette. “Dames gaan voor.” Zei Joe galant. Ik plofte achter mijn zusje neer en voelde Joe nu ook achter me komen zitten. “3, 2, 1!” gilden we in koor net voor Joe ons afduwde aan de rand.
Weer in het grote bad aangekomen, speelden we met een balletje dat Kevin had meegebracht. “Ik pak hem!” riep Lore. “Nee ikke!” gilde nu ook Lena. Het balletje vloog echter te ver voor hen om het te pakken. Ik zwom er al snel achter en zag dat Joe een race tegen me was begonnen. Ik raakte eerder aan het baaltje en hij nam me rond mij middel vast. Een warme gloed ging door me heen toen zijn handen mijn huid raakten. Ik smeet het balletje terug naar mijn zusjes en Nick en Kevin, die gewoon verder speelden. Joe had me nog steeds vast. Ik sloeg mijn benen om zijn middel zodat ik vast hing aan hem terwijl hij rondjes met me begon te draaien. Ik voelde me vrij, gelukkig en de vlinders in mijn buik fladderden haastig rond. Onze gezichten waar nu zo dicht bij elkaar dat ik de waterdruppeltjes rond zijn lippen kon tellen. Zijn warme, bruine ogen stelden me helemaal op mijn gemak en hij boog iets voorover. Een paar millimeter en onze lippen zouden elkaar raken. ‘Tyllian.’ Sprong in mijn hoofd. Ik kon hem toch niet bedriegen. Het ging dan wel minder goed met onze relatie, maar hem bedriegen kon ik niet. Een seconde voordat hij zich nu helemaal naar me toeboog trok ik mijn hoofd naar achteren. Joe keek een beetje teleurgesteld, maar herstelde zich snel door me in hoog in de lucht te steken (ik had mijn benen gelost) en daarna met een plof in het water te laten vallen. We zwommen terug naar de rest, waar Nick en Kevin zo te zien onopgemerkt wel alles hadden gevolgd, maar Lena en Lore niets door hadden. We speelden gewoon verder en hadden een super leuke tijd, zonder dat er nog over onze ‘bijna kus’ werd gesproken. Ook Joe begon er niet over en daar was ik hem eigenlijk wel dankbaar voor. “Mogen we je nummer?” vroeg de jongens achteraf voor ik weer naar het huisje ging. Ik gaf hen snel mijn nummer en ging naar binnen met de meisjes. “Hopelijk zien we je nog eens.” Riep Joe nog. “Dat zal wel.” Antwoordde ik lachend. Lena en Lore konden zichzelf nu wel even bezig houden. Ik trok me terug op de kamer die ik hier voor me alleen had. Het drong nog niet helemaal tot me door. Ik had bijna gekust met een jongen dat ik nog maar een paar uurtjes kende. Ik had bijna gekust met Joe Jonas. Hoewel ik niets fout had gedaan voelde ik me toch schuldig tegenover Tyllian. Als hij er niet was geweest, had ik Joe gekust daar was ik zeker van. Ik had maar net op het nippertje terug getrokken en besefte nu dat ik echt een einde moest maken aan mijn relatie met Tyllian. Hoeveel ik ook van hem hield, het moest. Die liefde was niet meer zoals vroeger, maar was veranderd. Joe en de ‘bijna kus’ hadden me helemaal overdonderd, maar ik had ook spijt. Spijt dat ik hem niet had kunnen kussen. Eindelijk wist ik wat liefde op het eerste gezicht betekende en als ik zo rap voor iemand anders kon vallen, moest ik Tyllian de waarheid zeggen.

Deel 3

De volgende dag: Ik was net zalig aan het dromen toen mijn gsm tegen 10 uur wakker maakte. Hoewel ik mijn nummer aan alle 3 de jongens had gegeven, kreeg ik een berichtje van Joe, waar ik blij om was. “Hej Nora, heb je zin om vandaag met ons te gaan surfen? Joe x” las ik op mijn schermpje. “Ja graag! Maar ik kan helemaal niet surfen dus zullen jullie het me moeten leren xx”
Na de middag had ik afgesproken met de jongens. Ze stonden me al op te wachten aan de uitgang van het park. We begroetten elkaar en gingen op weg naar de surfclub. Nick, Joe en Kevin waren al eens komen surfen en hadden dus al een favoriete surfplank en een pak, maar ik nog niet. Samen met hen zocht ik een goede surfplank en een passend pak. Helemaal klaar begaven we ons naar de zee. “Jongens, ik heb dit nog nooit gedaan en heb geen idee hoe je eraan moet beginnen.” Zei ik een beetje onwennig. Het idee van surfen leek altijd wel leuk, maar hier nu echt zijn en het vooruitzicht dat ik zo meteen op die plank zou staan boven op een golf schrok me toch wat af. “Het komt allemaal wel goed.” Zei Nick. “Wij gaan het je leren.” En inderdaad, het kwam allemaal goed. De jongens waren super goede leermeesters en ik had alles snel onder de knie. Ik was nog niet zo goed als hen, maar kon toch al goed mijn evenwicht houden op een golf. 3 uur lang in het water liggen en proberen op een plank te evenwicht te houden, was wel vermoeiend. “Jongens ik kan echt niet meer!” Ze lachten even en kwamen samen met mij het water weer uit. We brachten onze spullen terug naar de surfclub, douchten ons en vertrokken weer naar het park. “Heb je zin om nog een film te kijken bij ons?” vroeg Joe me. “En te blijven eten natuurlijk. We gaan spaghetti maken en zonder te overdrijven die is echt heel lekker!” voegde Nick eraan toe. “Oké da’s goed.” Antwoordde ik. Ze toonden me de weg naar hun vakantiehuisje dat eigenlijk niet zo ver van dat van ons was. Het was er binnenin net hetzelfde ingericht als bij ons, maar er lag wel wat meer rommel wat normaal was als je bedacht dat hier 3 jongens samen in 1 klein huisje verbleven. Kevin ging naar de keuken en zocht alles samen voor de spaghetti terwijl Nick in een zak door met dvd’s om een goede uit te kiezen. In de zetel stond een gitaar. “Mag ik?” vroeg ik aan Joe. “Ja, doe maar. Ik wist niet dat je gitaar speelde.” “Ik speel dan ook geen gitaar, maar zou het graag kunnen.” Verteld ik hem. Ik had de gitaar al vast, Joe kwam naast me zitten en legde mijn handen op de juiste plaatsen. “Ik zal het je leren.” Zei hij lief. Joe was me een beetje de basis aan het leren. We zaten weer heel dicht bij elkaar en zijn armen waren over de mijne geslagen zodat hij me kon helpen met de juiste akkoorden te spelen. Ik draaide mijn hoofd en keek weer in zijn warme ogen. De drang om hem te kussen was zo groot en zo te zien ook bij hem want zijn lippen kwamen weer dichter, maar net voor ze de mijne zouden raken draaide ik mijn gezicht weg van hem.“Gaan we deze kijken?” vroeg Nick waardoor Joe niks kon zeggen. Hij hield de dvd van Finding Neverland omhoog en had een brede lach om zijn mond. Joe en Kevin zuchtten. Ik keek hen verbaasd aan. “Dat is toch een mooie film?” “Ja, maar Nick heeft die al 20 x keer gezien waardoor hij elke lijn mee kan zeggen met de auteurs.” Zei Kevin. “Ik beloof dat ik het niet zal doen, kijken we hem dan?” vroeg hij met een engelengezichtje. “Het is al goed.” Zei Joe tegen zijn broer. We legden de gitaar weer weg en installeerden ons voor de tv. De ruimte was helemaal open dus kon Kevin aan het eten verder werken en ondertussen ook de film mee volgen. Nick zat in de andere zetel en Joe had nu al subtiel zijn arm rond me gelegd. Ik schoof iets meer naar hem toe zodat ik tegen hem kon leunen.
Ik had de film al wel gezien, maar hij was zo mooi dat ik toch even een traantje had moeten wegpinken. Net toen hij gedaan was, was ook het eten klaar. “Aan tafel iedereen!” riep Kevin De spaghetti was heel lekker en ik had echt de tijd van mijn leven. De tijd vliegt snel als je plezier hebt, zeggen ze en het was waar. Ik keek op de klok, al 9uur, ik moest maar eens naar huis. “Jongens, ik moet naar ons huisje terug gaan.” We namen afscheid en spraken af om zeker nog eens iets samen te gaan doen. Joe kwam met me mee naar buiten. “Nora, ik weet niet wat er scheelt? Ik voel me echt super goed bij jou en we hebben al 2x bijna gekust maar elke keer trek je terug of draai je je hoofd. Maar in mijn armen liggen tijdens te film kan dan geen kwaad?” hij stamelde even en ging verder. “Je hebt me doen inzien dat liefde op het eerste gezicht bestaat…” Ik zuchtte even, hier kwam het ik zou hem moeten gaan vertellen over Tyllian. “Ik geloof nu ook in liefde op het eerste gezicht en ik voel me ook heel goed bij jou, ik zou elke seconde bij je willen zijn en mis je wanneer je niet bij me bent. De reden waarom ik je niet kan kussen is…” ik hoopte zo dat hij niet boos zou zijn “…omdat ik thuis een vriendje heb.” Ik zag het al aan zijn gezicht, hij zou boos gaan worden, denken dat ik van 2 walletjes wou eten, maar het was niet zo! Hij deed zijn mond open om iets te zeggen, maar ik was hem voor. “Alsjeblief! Niet boos zijn, er is echt een goede uitleg voor.” “Wel dan zou ik die graag willen weten.” Ik vertelde hem alles over Tyllian, onze relatie die niet meer zo goed was en mijn gevoelens die voor Joe waren gegroeid en voor Tyllian ondertussen helemaal verdwenen waren. “Ik hou niet meer van hem, maar kan het ook niet uitmaken per sms. En als ik jou kus, bedrieg ik hem..dat kan ik niet. Hoe graag ik je ook kussen wil.” Zijn blik werd weer liever, hij begreep het. “Ik vind het heel lief dat je hem niet wil bedriegen, echt waar. Maar ik moet wel weten voor wie je kiest…” “Ik kies voor jou! Dat heb ik al lang gedaan, maar voor het kussen enz. wil ik toch wachten tot ik met Tyllian heb gepraat, oké?” Joe knikte. “Ik hoop dat dit wel mag?” hij gaf een lief kusje op mijn wang en ik lachte. “Ja, slaapwel.” Met een heerlijk gevoel dat ik hem alles had kunnen vertellen kroop ik die avond in mijn bed.

Deel 4

Deel 4

De volgende dagen op dit wonderlijke eiland met witte stranden en een blauwe zee waren de beste van mijn leven. Ik sprak regelmatig af met de broers en kon ook tijd maken voor mijn eigen familie. Maar de vakantie liep op zijn einde, dit was onze laatste dag en morgenvroeg zouden we weer vertrekken naar het waarschijnlijk verschrikkelijke weer in België. Ik had vandaag mijn koffer voor het grootste deel gepakt en wat bij de jongens rond gehangen. Deze avond was mijn laatste avond met Joe hier en daarna moesten we afscheid nemen waar ik enorm tegen op zag. Ik was echt verliefd op hem en hij ook op mij. Hoe we onze laatste uren hier zouden doorbrengen was nog een verrassing maar het beloofde iets leuks te worden. Tegen 8 uur die avond kwam Joe me halen. In mijn nieuw geel zomerkleedje kwam ik ons huisje buiten. “Je ziet er beeldschoon uit.” zei hij lief. Ik lachte even en nam zijn hand. Je zou misschien denken dat dit ook Tyllian bedriegen was, maar voor mij was het dat niet echt. Ik hield me aan mijn principes en ik had ook mijn berichtjes aan Tyllian serieus verminderd. Ik had hem al laten weten dat we ‘moesten praten’ waardoor ik wel dacht dat hij wist wat er ging komen. Ik vond het erg voor hem, maar mijn geluk lag nu bij Joe en ik zag hem echt graag. We kwamen op het strand aan, er was blijkbaar een of ander feestje want overal stonden fakkels, hingen lampionnen en ik hoorde muziek in de verte. We deden onze schoenen uit en liepen op blote voeten verder door het strand. Het was super gezellig, we dansten, dronken een cocktail en wandelden nog wat verder. Ik liep naar de zee toe en stapte er nu met mijn voeten in, het water was heerlijk verfrissend en het geruis rustgevend. “Ik ga je missen.” vertelde ik Joe. “Ik jou ook, maar ik beloof dat ik zo snel als ik kan weer bij je ben.” Ik lachte naar hem, wat was hij toch lief. “Kom.” Hij deed teken naar een podium iets verder op het strand. Verbaasd liep ik achter hem aan, wat was hij van plan? Als we dichter kwamen zag ik dat het niet zomaar een podium met artiesten was, maar een podium voor karaoke. Ik stopte bruusk. Joe draaide zich om. “Wat is er?” “Wil je dat ik voor al deze mensen ga zingen?” vroeg ik terwijl ik naar de massa voor het podium keek. “Ja, komaan het is echt leuk!” “En wat als ik niet kan zingen?” “So what! Het maakt niet uit wat de anderen van je denken, als je maar plezier hebt.” Ik twijfelde nog altijd. Ik hield van zingen, maar had toch wel podiumvrees. “Ik ben bij je, vertrouw me nu maar.” Joe stak zijn hand naar me uit en ik nam die vast. Ik ging het echt doen, voor andere mensen zingen. De presentator kondigde ons aan. Joe trok me mee op het podium. Daar stond ik dan, voor al die mensen met de micro bevend in mijn handen. De eerste noten van het liedje speelden door de boxen en de tekst verscheen op het schermpje. I've always been the kind of girl That hid my face. He, ik kende dit liedje, het was ‘this is me’ van Demi Lovato uit de film Camp Rock. Ik had dit liedje op mijn mp3 staan en kende het helemaal vanbuiten. Voor Joe zou dit alleszins niet moeilijk worden om te zingen. Hij kneep even in mijn hand, ik ademde in, sloot mijn ogen en zong de eerste strofe. Het ging beter als ik had gedacht en mijn zelfvertrouwen groeide met de minuut. Mijn ogen waren nu weer open en ik danste het podium rond. Joe zong het refrein met me mee en lachte, ik deed het blijkbaar goed. Zenuwen had ik nu al helemaal niet meer en ik liet me steeds meer gaan, ik genoot er echt van. Tegen het einde van het liedje stonden Joe en ik tegenover elkaar, hand in hand. This is me zong ik de laatste regel. Onder een enthousiast applaus verlieten we het podium weer. “En jij zei dat je niet kon zingen!” zei Joe verbaasd. Ik lachte een beetje verlegen naar de grond. Hij zei niets maar sloeg liefdevol zijn arm rond mijn schouders en ik de mijne rond zijn middel. Moe, gelukkig en verliefd liepen we voor de allerlaatste keer over dit witte strand.
Tijd om te vertrekken: Ik sleurde slecht gehumeurd mijn koffer in de taxi die ons naar het vliegveld zou brengen. Joe, Nick en Kevin bleven nog een paar dagen en moesten daarna ook weer naar huis voor de start van hun tournee. Alle 3 met een sip gezichtje kwamen ze afgewandeld. Ik liep naar Joe toe, die me opving in zijn armen. Verstrengeld in een eindeloze knuffel fluisterde ik in zijn oor “Ik wil je niet achterlaten.” “Ik ook niet, maar het moet.” De tranen stonden bij ons allebei in de ogen. Ik liet hem los en ging naar Kevin. “Hej, meid we zien je snel terug, wees maar zeker.” Zei hij om me aan het lachen te brengen. Ik knuffelde hem en ging over naar Nick. “’K ga je missen.” we omhelsden elkaar en voor de laatste keer gaf ik ook Joe nog een knuffel waarbij ik wenste dat hij voor eeuwig zou duren. “Nora, het is tijd.” Riep papa. Ik stapte een paar stappen achteruit, zwaaide nog een naar de jongens en stapte met tranen in mijn ogen in de taxi. Zo lang als ik kon bleef ik nog naar hen zwaaien, tot ze uiteindelijk alleen maar stipjes in het landschap waren.

Deel 5

De hele rit naar huis was ik stil en verdrietig. Ik miste de jongens zo hard, en dan vooral Joe. Zoals ik al had verwacht kwamen we thuis in een bewolkte omgeving waar het elk moment zou kunnen regenen, waardoor mijn humeur er niet beter op werd. De eerste 2 dagen verveelde ik me vooral of lag te piekeren op mijn kamer. De lieve berichtjes en mailtjes dat ik van Joe kreeg maakte als enige mijn dag weer goed. Hij deed me realiseren dat ik geen 2 weken op mijn kamer kon blijven mokken en ondertussen op hem wachten. Ik had Tyllian ook al 2 dagen afgescheept met een excuus dat ik een jetlag had, maar ik zou toch met hem moeten gaan praten. Dat was mijn planning voor vandaag, eerste met Tyllian gaan praten en daarna naar Daphne (mijn beste vriendin) om ons samen goed te gaan amuseren op een fuif. Ik had afgesproken met Tyllian in het park, een neutraal terrein leek me beter om hem het te vertellen. Toen ik aangewandeld kwam zat hij al op een bankje te wachten, hij stond op om me een kus te geven maar ik draaide mijn hoofd en ging naast hem zitten. “Eum, Tilly je weet waarschijnlijk wel al wat er gaat komen zeker.” Hij zei niets en keek alleen maar droevig in mijn ogen dus ging ik verder. “Onze relatie is al een hele tijd wat verslapt, vind ik. En mijn gevoelens voor je zijn dat eigenlijk ook, ik denk dat het daarom beter is dat we er een einde aan maken.” “Maar ik hou nog van je, en misschien als we aan de relatie werken…” ik schudde mijn hoofd. “Het is te laat, het spijt me.” Ik gaf hem een klein kusje op zijn wang, stond op en liep het park weer uit. Ik wist dat ik hem achter liet met een gebroken hart, maar dit was het juiste om te doen. Ik had hem maar niet verteld over Joe want dat zou het alleen maar erger gemaakt hebben, hij had genoeg geleden. Ik voelde me slecht en opgelucht tegelijk. Eenmaal thuis zocht ik een paar kleren en make-up uit en stapte op mijn fiets oom naar Daphne te rijden.
“Ooh, ik heb je gemist!!” schreeuwde mijn beste vriendin terwijl ze in mijn armen vloog. “Ik jou ook.” We waren vriendinnen van toen we nog baby’tjes waren, hadden naast elkaar gewoond, samen naar school gegaan en waren nu vriendinnen voor het leven. Niets kon ons uit elkaar halen, zelf niet toen we verliefd werden op dezelfde jongens. We hebben gewoon besloten dat we hem allebei lieten voor wat hij was en gingen verder met ons leven. We gingen naar binnen en met een drankje nestelden we ons op de zetel. Er was niemand anders thuis, omdat Daphnes ouders bijna constant op hun werk waren, dus konden we makkelijk bijbabbelen. Ik had haar al wel laten weten in berichtjes dat ik Joe, Nick en Kevin had leren kennen, maar nu kon ik eindelijk het hele verhaal met details en al deftig vertellen. Ze was door het dolle heen toen ik vertelde dat ik voor Joe’s charmes was gevallen en dat hij dezelfde gevoelens had voor mij. “Dus als ik backstage tickets wil voor een concert moet ik naar jou komen nu?” vroeg ze lachend. Ik knikte, “en ik zal je wel eens aan hen voorstellen.” Voegde ik eraan toe. Ik wist dat ze ook grote fan van hen was en hen super graag zou ontmoeten. Dit alles was als een droom die voor me uitkwam en mijn beste vriendin mocht daar best ook wat voordeel uit halen. Na een paar uur bij gebabbeld te hebben, was het tijd om ons klaar te maken. Ik haalde de kleren die ik had meegenomen uit mijn zak. We vonden het allebei moeilijk om de perfecte partyoutfit samen te stellen, dus brachten we altijd een paar kledingstukken mee om elkaar te helpen of te combineren met elkaars spullen. Ik besloot om vanavond mijn gewone jeans aan te doen, maar met sexy rood topje en een paar leuke accessoires die uit Daphnes kast kwamen. Daphne deed een fel groen jurkje van mij, dat goed bij haar groende ogen paste, aan (we hadden dezelfde maat dus dat was handig). Nu was het tijd voor de make-up. In de badkamer stonden we samen voor de spiegel met de mascara en oogschaduw in onze handen. Nog wat lipglos en parfum en we waren klaar. We bekeken het eindresultaat en keureden elkaar goed. Al helemaal in de mood vertrokken we naar de fuif. Onderweg werden we nagefloten door mooie jongens, waar ik helemaal geen probleem mee had. We zagen er goed uit dat gaf ik toe, maar het hadden geen dikke nek. Alleen de vieze dikke mannen die ons nakeken, was dan weer het nadeel ervan, maar we lieten het niet aan ons hart komen.
Het was al redelijk druk in de fuifzaal en iedereen stond op de dansvloer zich helemaal uit te leven. Daphne en ik voegden ons erbij. Ik vergat alle zorgen met Tyllian en dacht niet meer aan het gemis van Joe. We amuseerden ons te pletter tot er een jongen in mijn richting kwam. Hij had duidelijk al wat pintjes op en wist niet meer wat hij deed. Ik had er geen probleem mee om met jongens te dansen zolang het deftig blijf en ze niet handtastelijk werden. Mijn trouw lag nu bij Joe, ook al was hij meer dan 2000 km van me verwijderd. Deze jongen ging echter te ver, hij legde zijn hand in mijn zij en wou me gaan kussen, maar ik sloeg hem net op tijd in zijn gezicht. Daphne kwam naar me toe (ze had ook staan dansen met een knapperd). “Gaat het?” Ik knikte. 2 andere jongens kwamen nu naar ons. “Sorry voor onze vriend, we brengen hem wel naar huis.” Zeiden ze. “Oké.” Was mijn antwoord en ze waren al weg. We haalden nog 2 biertjes en genoten verder van onze avond.
Tegen half 4 besloten we om maar weer eens naar huis te gaan. Ik had thuis afgesproken dat ik bij Daphne zou blijven slapen en haar ouders hadden door de telefoon ook hun toestemming gegeven. Ik vond het eigenlijk wel erg voor Daphne dat ze zo vaak alleen was, maar ze was het gewoon geworden. Het voordeel ervan was dat ze veel het huis voor haar alleen had en dus alles kon doen wat ze wou, maar ik wist dat ze haar ouders miste ook al toonde ze dat niet. We waren doodop en vielen vrijwel meteen in slaap. Ik was op weg naar dromenland en zag Joe’s gezicht voor me verschijnen.

Deel 6

Deel 6

De dagen gingen voorbij, ik miste Joe enorm maar liet niet alles daarvan afhangen. Ik maakte plezier en keek uit naar de dag dat ik hem weer zou zien. Ik was Tyllian nog eens tegen het lijf gelopen, hij had het er al heel wat minder moeilijk mee en we waren samen iets gaan drinken. Hij gaf me gelijk over onze relatie, hij had het gewoon niet gezien. Liefde maakt inderdaad blind. Ons gesprek was los en normaal tussen vrienden geweest. Ik was blij dat hij zich erover had kunnen zetten en dat we allebei verder konden met ons leven en toch vrienden konden blijven. Over een paar dagen zouden ‘the jonas brothers’ hun Europese tour beginnen in Amsterdam. Joe had me beloofd dat hij dan naar me toe zou komen. Ik telde nu dus de dagen af dat ik weer in zijn sterke armen kon liggen.
Een paar dagen later: Vanavond speelden de jongens in Amsterdam. Ik had gevraagd of ik naar het concert mocht gaan kijken, maar mocht niet van mijn ouders. Tja, er kwam hier in België ook wel een concert en dan zou ik dan wel gaan, maar het was wel een dag langer dat ik Joe moest missen. Het weer was samen met mijn humeur omgeslagen en ik lag nu lekker in onze toch wel grote tuin. Ik stond op en liep naar binnen voor een lekker ijsje. Mijn gsm lag op tafel, ik checkte even mijn berichten en zoals verwacht had Joe er eentje gestuurd. ‘Hej lieve schat, over ongeveer 20 uur ben ik bij je, kan al niet meer wachten xx hvj.’ 20 uur, ik telde even na. Dat betekende dat hij hier morgen tegen 11 uur zou zijn. Ik was een langslaper en zou dus moeten opstaan, maar dat had ik graag voor hem over. ‘Ja lieveke, ik wou dat het al zover was. Veel succes straks met het concert xx hovj’. Hij stuurde meteen weer terug: ‘Ik zal aan jouw denken als ik zing…x’ Oh, wat was hij lief! We sms’te nog een tijdje en tegen dat het 6 uur was plantte ik me voor de tv, voor mijn favoriete serie ‘8 simple rules…’
20 uur later: Ik was vandaag om 9 uur opgestaan zodat ik tijd genoeg had om me te douchen en klaar te maken voor als Joe kwam. Ik wou er mooi uit zien voor hem, maar toch ook weer niet chic, gewoon mooi. Mijn cornflakes waren al lang op, ik had ondertussen ook mijn konijn eten gegeven en mijn kamer opgeruimd. Ik was duidelijk te vroeg opgestaan en had nog veel te veel tijd over. Ik keek op mijn horloge, 5 voor 11. Het had geen zin om nu nog iets te beginnen, ik wachtte nu beter gewoon. Ik zette me in de zetel, net toen ik me goed had gelegd ging de bel. Ik sprong recht uit de zetel en snelde naar de voordeur die vandaag veel sneller op was als anders. De vertrouwde bruine ogen en lieve lach keken me aan. Ik sprong in Joe’s armen en knuffelde hem bijna dood. “I missed you.” Zei hij. “Ik jou ook,” antwoord ik terug in het Engels. Op vakantie had ik bijna altijd Engels gepraat en sinds we hier waren weer Nederlands. Ik was blij dat ik mijn Engels zo goed kon en er dus makkelijk weer naar kon overstappen. Ik hielp hem met zijn bagage (zo te zien een gitaar ook) uit de taxi te sleuren en ging hem voor naar binnen. “Waar zijn Nick en Kevin eigenlijk?” vroeg ik benieuwd. De 3 broers waren bijna altijd samen, en ik vroeg me af waar ze uithingen. “Wel zij wouden nog een dagje in Amsterdam blijven. We moesten eigenlijk ook nog interviews doen enz. vandaag, daarom zijn ze gebleven zodat ik kon komen.” “Oh, da’s lief.” “Ja, nu kan ik bij jou zijn. Is het oké dat zij hier morgen ook staan?” “Ja natuurlijk!” beantwoordde ik zijn vraag. “Zal ik je nu mijn kamer laten zien?” hij knikte. Door de ogen van Joe: De dagen op vakantie met Nora waren als uit een sprookjesboek gehaald te zijn. Ook al had ze thuis een vriendje, haar hart lag bij mij en dat was genoeg voor mij. Ze had me betoverd met haar geweldige glimlach toen ze naar ons gelopen kwam, dat beeld was mij heel de tijd bijgebleven. Nora bracht al het goede in me naar boven en ik voelde me zo geweldig als ik bij haar was, ik was echt verliefd op haar. Ik had het haar eigenlijk nog nooit met die woorden gezegd, maar daar zou ik zeker werk van maken. De 2 weken die we thuis waren in Amerika, had ik haar ontzettend gemist. Nora was zo een wonderlijk meisje. Hoe ze met haar zusjes speelde, genoot van de zon op haar huid of naar me keek, het was allemaal even mooi en bewonderbaar. Ook Nick en Kevin konden het goed met haar vinden. Ze hadden me altijd gesteund in wat ik deed en ook nu stonden ze volledig achter onze relatie. Ik had zo uitgekeken naar dit moment, waarop ik Nora weer in mijn armen kon houden en het was geweldig. Ik had haar zo gemist en zou deze 3 dagen dat ik hier was de 2 weken inhalen. Ik had geen materieel cadeautjes voor haar meegebracht, maar ik had een liedje geschreven over en voor haar dat ik straks zou spelen.Door de ogen van Nora: Ik liet Joe het huis en daarbij ook mijn kamer zien. Ik had een 2 persoonsbed wat het dus makkelijk maakte voor te slapen. Joe smeet zijn spullen neer en kwam naar me toe. “Ik heb een verrassing voor je.” Ik was benieuwd. Ik ging op het bed zitten en hij kwam naast me zitten met zijn gitaar en begon te spelen.
'
I hear your name in certain circles
And it always makes me smile
I spent my time just thinkin about you
And its almost driving me wild
But it’s my heart thats beggin
down this long distance line tonight


I look upon to see the stars,
The Milky Way, the Moon and Mars,
I miss you
I miss you by my side.


You are the reason why sometimes I can't sleep at night.
I really wanna hold you, tell you what I'm goin through.
How you stay on my mind, you love my time.
Don't know when things changed, it's not the same without you.


I look upon to see the stars,
The Milky Way, the Moon and Mars,
I miss you
I miss you by my side.


In the night, I could be helpless
I could be lonely, sleeping without you.
And in the day, everything's complex
There's nothing simple, when I'm not around you.


I look upon to see the stars,
The Milky Way, the Moon and Mars,
I miss you
I miss you by my side.


I know i'll see you again
weither far or soon
but I need you to know
that I care
and I miss you
I miss you by my side.


De tranen stonden in mijn ogen. Het liedje was zo oprecht, lief en ontroerend dat ik ze niet had kunnen inhouden. Joe’s ogen waren eveneens rood, hij had elk woord dat hij zong gemeend. Hij legde zijn gitaar neer en nam me in zijn armen. Een lange knuffel deed mijn tranen weer drogen. Ik liet Joe los en keek in zijn ogen. “I love you.” Fluisterde hij. Onze lippen waren nu super dicht bij elkaar en ik voelde dat dit het perfecte moment was. Een warme gloed ging door heel mijn lichaam toen zij lippen voor de eerste keer de mijne raakten. Ik voelde zijn tong tegen mijn lippen en beantwoordde de kus door mijn mond een beetje open te doen. Het werd een lange en liefdevolle kus. De perfecte kus.

Ik heb dit liedje niet zelf geschreven, maar het is ook geen bestaand liedje. Ik heb verschillende stukjes uit allemaal liedjes samengevoegd met dit als eindresultaat.

Deel 7

Die avond was de sfeer aan tafel gespannen. We zaten wel met 6 aan tafel, maar je hoorde alleen maar het geluid van messen en vorken tegen de borden. Ik en Joe probeerden meermaals een gesprek te beginnen, maar mama en papa deden in tegenstelling tot anders moeilijk. Ik snapte niet wat hun probleem was, ze kenden Joe toch al van op vakantie?
Joe was zich aan het amuseren met mijn zusjes. Ze leerden hem alle namen van hun poppen en speelden ‘huisje’. Hij moest de papa spelen terwijl Lena en Lore vochten voor de plaats van mama. Ik had nu dus even tijd om met mijn ouders te praten. “Wat was er aan tafel?” vroeg ik meteen recht voor de raap. “We snappen je gewoon niet, Nora. Je had het toch goed met Tyllian? Wat ga je nu doen met iemand die hier 3 dagen kan zijn om daarna weer 2000 km weg van jou te vliegen?” papa was nu niet de meeste tactvolle man. “Gaat het daarom? Hadden jullie een voorkeur voor Tyllian? Wel laat me jullie zeggen, ik hield niet meer van hem, maar ik hou van Joe! En het kan ons niet schelen dat hij zo vaak en ver weg is, dat overleven we wel! En waarom was hij op vakantie dan wel goed genoeg?!” “Op vakantie dachten we dat jullie gewoon vrienden waren, of dat het een vakantieliefje was. We hadden niet verwacht dat hij je helemaal tot hier zou volgen.” “Hij is de jongen die je hart gaat breken met een van die hollywoodsterren.” voegde mama eraan toe. “NEE, dat gaat hij niet doen! Want hij houdt van mij! En ik wil niet denken aan wat er allemaal kan gebeuren! Morgen kan ik dood zijn, dus ik wil NU leven en genieten van dat leven en het kan mijn geen bal schelen wat jullie ervan denken, het is MIJN leven!” tierde ik door de keuken. Hoe konden ze? En waarom hadden ze dan toegestemd dat Joe hier kwam logeren? Ik begreep hen echt niet. In de living hadden ze de ruzie gehoord, maar Joe had zoveel mogelijk de aandacht ervan afgeleid en had dus heel de tijd met de poppen gespeeld. Ik liep hen voorbij en stormde de voordeur uit. Joe kwam zoals ik had verwacht achter me aan. Ik liet me al huilend zakken op een bank. De ruzie was in het Nederlands geweest, maar ik dacht wel dat Joe wist dat het over hem ging. Hij kwam naast me zitten en troostte me zonder iets te vragen. Pas nadat ik was uitgehuild vroeg hij waarover het nu juist ging. Ik vertelde hem het hele verhaal. “Zal ik eens met ze gaan praten?” stelde hij voor. Ik vond het lief, maar wist niet of het veel zou uitmaken. “Je mag proberen, maar morgen dan. Nu wil ik naar huis, ik heb nog een verrassing voor je.” Zijn gezicht klaarde op bij het woord verrassing. (het was ondertussen al donker buiten)
Ik opende het venster van mijn kamer. Mijn kamer grensde aan het plat dak van de keuken en ik had dit plekje al een hele tijd ontdekt, nu ging ik mijn lievelingsplekje aan Joe tonen. Ik nam een groot deken uit de kast en spreidde dat open op het dak. We kropen over de vensterbank en zette mijn raam op een kier. “Je moet gaan liggen maar met je ogen dicht.” Joe gehoorzaamde en ik ging naast hem op het deken liggen. “Oké doe ze nu maar weer open.” Hij opende zijn ogen en ik zag hoe zijn mond een beetje open zakte. We lagen onder een prachtige sterrenhemel. Omdat het zo warm was en er geen wolken waren was de lucht dus magisch mooi. “Wow, dit is prachtig.” “Ik weet het, ik kom hier vaak liggen als het zo warm is, dan kom ik helemaal tot rust.” Ik nam zijn hand vast en voelde de ring rond zijn vinger. Ik wist dat het een maagdenring was, maar wat betekende het eigenlijk? “Voor wat staat die eigenlijk?” vroeg ik Joe terwijl ik onze handen ineen gevlochten boven ons uithield. “Wel, het wil zeggen dat ik aan mezelf en God heb beloofd om geen seks te hebben voor het huwelijk.” Ik glimlachte even. “Ah.” “Kan je daar mee leven?” vroeg hij lachend. “Ja, dat denk ik wel.” Antwoordde ik voor ik hem kus op zijn lippen drukte. Zo lagen we daar een tijdje; hand in hand op onze rug met onze ogen gericht op de hemel. We lieten de stilte over ons komen en het was zalig om daar zo te liggen, zo vredig alsof wij de 2 enige waren op de hele wereld.

Deel 8

Deel 8

Ik opende mijn ogen. Het was gisterenavond zalig geweest op het dak en ik had dus ook geweldig geslapen. Naast me lag Joe ook nog lief te slapen. Ik keek naar de klok; 10uur. Ik zou toch niet meer kunnen slapen dus gaf ik Joe nog een klein kusje en liep stilletjes de kamer uit. Beneden zaten mama en mijn zusjes aan tafel (papa was gaan werken). Ik zei goedemorgen en zette me naast Lena aan tafel. Mama deed alsof er gisteren niks gebeurd was en ik had nu geen zin in ruzie dus begon ik er ook niet over. “Wanneer komen je vriendinnen nu eigenlijk slapen?” vroeg mama. Oohnee! Dat was ik helemaal vergeten! Ik had voor vanavond een slaapfeestje gepland met Daphne en Lies. Met Lies had ik een paar jaar in de klas gezeten en u zouden we elk een andere richting gaan doen (Daphne ging hetzelfde doen als ik) dus probeerden we toch contact te houden door zoals deze slaapfeestjes. En vandaag kwamen Nick en Kevin ook nog. Voor mij kon het helemaal geen kwaad, dan waren gewoon met wat meer, maar ik wist niet wat zij er zouden van vinden. Ik at snel mijn boterham en ging weer naar boven met mijn gsm. Joe was net wakker aan het worden als ik stilletjes op het bed ging zitten. “Goeiemorgen schatje van me.” Fluisterde ik. “Heb je goed geslapen?” Met kleine oogjes knikte hij. “Ik heb een vraagje.” Zei ik. “Vraag maar.” Ik vertelde hem da ik helemaal vergeten was dat Lies en Daphne vandaag zouden komen, maar dat ik het ook niet kon afzeggen en vroeg hem of hij het erg vond dat ze zouden komen. “Ik vind het niet erg.” “Ok, dank je, dan is het gewoon een slaapfeestje voor wat meer mensen. Nu nog naar Nick, Kevin, Daphne en Lies bellen om te vragen of het voor hen oké is.” “Mag ik me douchen?” vroeg Joe. Ik toonde hem hoe de douche werkte en trok me dan terug op mijn kamer. Ik belde iedereen en het was dan ook gelukkig voor iedereen oké dat we met wat meer zouden zijn vanavond. Na Joe ging ik me douchen en aankleden. Hij wachtte gewoon wat op mijn kamer en tegen de tijd dat we allebei klaar waren was het al middag. Lena en Lore gingen tot morgenmiddag spelen bij een vriendinnetje en mama en papa zouden naar een of andere receptie gaan dus waren pas laat thuis. Met als gevolg dat we de hele avond het huis voor ons alleen hadden.
Een paar uur later: “Deze zijn lekker!” riep Joe door de winkel me een pak chips in zijn hand. Omdat ik het feestje had georganiseerd gingen mijn ouders ervan uit dat ik ook boodschappen deed. Lies en Daphne kwamen pas na het avondeten, dus hadden we eten voor 4 nodig en dan wat om te knabbelen en te drinken ’s avonds. Sommige mensen keken ons een beetje raar aan als we voorbij kwamen met een karretje vol chips, cola, ijs en nog meer frisdrank en snoep maar daar trokken we ons niets van aan, deze avond zouden we veel plezier gaan maken.
Die avond: DINGDONG “Ik doe open!” gilde Nick door het huis terwijl Kevin achter hem aanliep. Ze waren hier een paar uur geleden aangekomen. We hadden gegeten en ik had hem verteld over Lies en Daphne waardoor ze nu super nieuwsgierig waren naar mijn vriendinnen. De broers kwamen hijgend bij de deur aan. “Ha, hallo.” Stamelde Kevin. Lies en Daphne moesten lachen van hun gezichten en glipten de deur binnen naar mij. Ze begroette me met een knuffel en zwaaiden even naar de jongens terwijl ze nog steeds giechelend verder de keuken in liepen. We namen allemaal plaats aan de tuintafel zodat mijn vriendinnen de jongens beter konden leren kennen. Het klikte meteen en het werd een super plezant gesprek. “We hebben nog een verrassing voor jullie.” Zei Nick terwijl hij naar zijn broers keek. Ze liepen alle 3 naar boven. Ondertussen zette wij wat kaarsen en fakkels in de tuin omdat het al donker aan het worden was. Iets later kwamen de jongens af met 2 gitaren. “Wij gaan jullie een privéconcert geven.” lachte Kevin. Kevin en Nick namen beiden hun gitaar en liepen naar achteren in de tuin. Ze sprongen soepel op onze grote trampoline en maakten zich klaar. “Heb je iets dat op een micro lijkt? Ik kan niet zingen zonder iets in mijn hand.” Vroeg Joe. Ik liep naar de badkamer en kwam terug met een deofles. Ik had ondervonden dat dat de perfecte maat was van een micro. Joe nam hem lachend aan en liep ook naar de trampoline. Ik keek naar Daphne en Lies “waar wachten we nog op?” In een sprintje liepen we naar de trampoline waar ondertussen de jongens de eerste noten van SOS speelden. Daphne, Lies en ik sprongen op en neer, dansten en deden zot op de geweldige muziek van de jongens. Na SOS ging Joe op de rand van de trampoline zitten terwijl Nick en Kevin bleven staan met hun gitaren. Joe begon te zingen: Everytime I think I'm closer to the heart. Hij zong I gotta find you van Camp Rock een super mooi liedje. You're the voice I hear inside my head. Hij ging over naar het refrein en nam nu mijn hand. Hij trok me naar zich toe en terwijl hij verder zong dansten we op het ritme van de muziek. I think i’ve found you... Joe had de laatste regel van het liedje veranderd wat super lief was. Het was een prachtig einde voor het liedje en net voor onze kus. “Woooeeeh!!” riepen mijn vriendinnen en Nick en Kevin. We losten onze lippen en lachten naar ons publiek. “Hoe lief.” Zei Daphne lachend. Ik stak spelend mijn tong uit en wou terug naar mijn vriendinnen lopen, maar Joe hield me tegen. “Jij gaat het volgende liedje meezingen.” “Maar…” “Geen gemaar, ik heb gehoord dat je kan zingen en je houdt van deze muziek dus laat je gewoon gaan, oké?” probeerde hij me te overtuigen. “Komaan, wij willen je ook wel eens horen zingen.” zei Nick. Daphne en Lies waren ook al hevig aan het knikken dus bleef ik bij Joe staan. Kevin speelde de eerste noten van Burning up en Joe begon te zingen. Hij hield de deo/micro schuin en ik zong met hem mee. Ik maakte zoveel plezier dat ik helemaal niet meer dacht aan de zenuwen die door mijn lichaam gingen. Daphne en Lies kwamen bij ons staan en zongen nu ook luidkeels mee. I'm slipping into the lava And I'm trying keep from going under. We maakten super veel plezier en hadden ook niet door dat de buren ondertussen ook in hun tuin aan het luisteren waren naar het concertje. Als het liedje gedaan was hoorden we applaus en wisten dus dat er nog toeschouwers waren. De broers speelden nog When you Look me in the eyes en ze eindigden met Goodnight en goodbye. Al lachend liepen we weer naar binnen. “Wel het was het beste concert dat ik ooit gezien heb.” Zei Lies. “Dankje, en meid, jij kan zingen!” zei Nick. “Ja we zitten hier bij een verborgen talent!” vulde Kevin aan. “Ja tuurlijk…” zei ik sarcastisch, maar lachend.
Het was ondertussen al laat geworden en we besloten om naar binnen te gaan en films te kijken. Ik zette chips en frisdrank op de salontafel en nestelde me tegen Joe in de zetel. Naast ons kwamen Nick en Daphne zitten en Lies ging in de andere zetel bij Kevin zitten. We keken de ene film achter de andere, maar bij de 4de begon ik zo half in slaap te vallen. Ik schrok terug wakker en zag dat ook Lies op Kevins schouder bijna in slaap lag en dat Daphne en Nick ook moeite moesten doen om hun ogen open te houden. Ik stond moeizaam op en begeleidde iedereen naar mijn kamer. We hadden een hele hoop matrassen, kussens en dekens neergegooid zodat iedereen een goed plaatsje kon vinden. We deden zelfs geen moeite meer om ons om te kleden en vielen allemaal als een blok in slaap.

Rond 11 uur was iedereen wakker, met kleine oogjes maar toch wakker. De ontbijttafel was goed gevuld en een uurtje later vertrokken Daphne en Lies weer naar huis (na het uitwisselen van gsm nummers). Ik keek mijn kamer rond terwijl de jongens achter me stonden. “Het enige wat we nu nog moeten doen, is opruimen.” Zuchtte ik.

Deel 9

Door de ogen van Joe: Ik had Nora beloofd om met haar ouders te gaan praten en dat was ik ook van plan. Ik vond het super erg dat ze onze relatie niet respecteerden en ik zou ervoor zorgen dat ze wisten hoeveel ik van hun dochter hield. Nora stond nu in de douche en Nick en Kevin konden hun wel even bezig houden. Ik vond Nora’s ouders in de living, haar vader las de krant en haar moeder was de was aan het plooien. “Eum, ik zou even met jullie willen praten…” zei ik in het Engels. “Ga je gang.” Zei meneer Williams kort. “Wel, ik weet dat jullie de relatie van mij en Nora niet goedkeuren, maar ik wil jullie verzekeren dat ik echt heel veel van jullie dochter houd. Ik zou alles voor haar doen. En het feit da ik in een ander continent woon, kan daar niets aan veranderen. Ik ben bereid om die afstand af te leggen om Nora zelfs maar voor een paar uur te zien. Ze is het licht in mijn leven, ze maakt mijn leven volmaakt en ik hoop dat jullie dat kunnen begrijpen.” “Hoe weten wij zeker dat jij haar niet dumpt voor een of andere hollywood-ster?” vroeg mevrouw Williams. “Dat kunnen jullie niet, je kan allen erop vertrouwen dat ik dat niet ga doen en dat ik oprecht van Nora houd.” Er was even een korte stilte en ik wist dat ze nadachten over wat ik had gezegd. “Je belooft ons dat je haar niet zult kwetsen?” ik knikte. “Dan is het oké, welkom in de familie.” Zei Nora’s moeder lachend voor ze me omhelsde. Meneer Williams kwam me nu ook een hand geven, ik was versteld van deze ommekeer, maar was er ook heel blij mee. Ik kon al niet wachten om het aan Nora te vertellen. Door de ogen van Nora: “WAT!!? Echt wow, dat is super!” was mijn reactie toen Joe vertelde over zijn gesprek met mijn ouders. Het was een hele opluchting dat nu ook zij onze relatie respecteerden. We zaten met zen vieren op mijn kamer en waren gewoon wat aan het babbelen. “Waarom maak je zelf eigenlijk geen muziek?” vroeg Nick plots. “Je hebt een geweldige stem, maar waarom doe je daar niets mee?” “Ik weet het niet, ik denk dat ik mijn stem niet goed genoeg vind om alleen te zingen. Ik zing meestal gewoon met de liedjes mee en ik kan ook al helemaal geen liedje schrijven.” Antwoordde ik. “Hoe bedoel je?” vroeg Joe. “Wel, ik schrijf gedichten en verhalen, maar het lukt me gewoon niet om een liedje te schrijven.” “Dat is raar, want een lied is net hetzelfde als een verhaal, alleen in het kort.” Zei hij. “Ja, of een gedicht in het lang.” Vulde Nick aan. Ik wist niet wat ik moest zeggen, ze hadden gelijk maar het ging gewoon niet. Ik had het al geprobeerd, maar het was alsof de tekst die ik schreef tegenwrong. “Ik heb een idee, we gaan vandaag samen een liedje schrijven.” Zei Joe enthousiast. “We leren jou hou je een mooie tekst schrijft en wij zetten er muziek op.” Iedereen was meteen akkoord en ook ik vond het een leuk idee, misschien kwam hier nog wel iets leuks uit. We zette ons meteen aan het werk. Ik nam een blok papier en een potlood, Joe kwam naast me zitten en Kevin en Nick haalden hun gitaren boven. “Ok, dus het eerste wat je je moet afvragen, is over wat je wilt zingen?” vertelde Joe. “Eum…” Ik had wel een ideetje maar het was zo moeilijk om te verwoorden. “Je hoeft het niet te zeggen als het nogal moeilijk is hoor. Het volgende wat je moet doen is gewoon schrijven wat er in je opkomt. Schrijf even de eerste strofe, denk dat het een gedicht is en dan zijn de volgende strofen en refrein dat ook, maar moet je gewoon zien dat het een mooi geheel vormt.” Ik knikte, dat klonk niet zo moeilijk. Ik begon te schrijven terwijl de jongens in stilte toekeken.

All my life long
I’m trying to be someone else
but I didn’t see it was wrong
and I needed to be me
I wore a mask to protect my soul
now I don’t need to anymore
cause I have you


Ik gaf mijn probeerseltje aan Joe. “En?” Hij knikte alleen maar en tikte met zijn voet op de grond alsof hij er al een ritme bij had gevonden. “Het is goed, echt waar.” Hij gaf het papier door aan zijn broers en 1 voor 1 keurden ze het goed. Nick gaf de tekst weer aan mij en speelde even iets op zijn gitaar terwijl hij de woorden stilletjes meezong. Het was een kort stukje, maar een begin. “Ok dat klinkt al goed, vind je niet?” zei Joe ik knikte. “Ok dan moet je nu het refrein schrijven. Ik had niet echt een idee, maar toen ik in de ogen keek van de jongen waar ik zoveel van hield voelde ik de inspiratie bij me opkomen.

You came into my life
on the sacred winds of time
you’ve learned me to love again
to care again
you’re my other half
my shining star above
i need you like a heart needs a beat
you make my life complete


Opnieuw las Joe het na. Hij keek diep in mijn ogen en zijn blik liet me weten dat hij wist dat dit lied over hem ging. Weer ging het papier onze kleine cirkel rond. De jongens hadden blijkbaar ook al een idee van de muziek en een uurtje later stond er een heel liedje op papier. We speelden het een paar keer en Joe gaf me wat tips voor het zingen, maar het resultaat was dan ook echt mooi. Het was geen té melig liefdeslied, maar een liedje met een leuk ritme en toch genoeg emotie erin. Na de laatste keer oefenen keek ik naar het blad papier dat ik vasthield, de tekst kon ik al snel vanbuiten en de hogere noten lukten goed. “Mijn eigen liedje.” Zuchtte ik blij. “en dat van jullie natuurlijk.” Voegde ik er snel aan toe, toen ik me bedacht dat de jongens wel voor de muziek hadden gezorgd. “Nee nee, zeg het maar gerust, het is jouw liedje!” lachte Kevin me toe. “Dank je jongens, zonder jullie had ik dit niet gekund.” Zei ik oprecht. “Het is oké. We deden het graag.” Antwoordde Joe voor hij een kus op mijn lippen drukte.

Dit stukje van een liedje heb ik zelf geschreven, dus hier geldt hetzelfde als over heel het verhaal--> niet kopiëren!!!

Deel 10

We waren met ons vieren in de stad. De jongens hadden voor hun laatste uren hier, gekozen om te gaan shoppen, waar ik helemaal geen probleem mee had. Kleren kon ik altijd gebruiken. Met een ijsje in ons hand liepen we door de winkelstraat. Ik had al een nieuwe broek en kleedje gekocht en ook de jongens waren alle3 voorzien van nieuwe spulletjes. De broers droegen allemaal een hoedje of pet met een zonnebril om niet herkent te worden, en het werkte want we konden rustig shoppen zonder fans die kwamen aanlopen voor een handtekening. Morgenvroeg zouden Nick, Kevin en Joe weer moeten vertrekken en dan zou ik Joe weer 3 weken moeten missen. Ze gingen verder gaan met hun Europese tour. Het was nogal een rare regeling, de tour was vertrokken in Nederland en ging verder naar Duitsland, Frankrijk en de rest van Europa. België werd dus overgeslagen en stond al laatste op het lijstje. En tot dan zou ik dus moeten wachten om hen weer terug te zien. We wandelden rustig door de straat toen Joe plots een ruk aan mijn hand gaf. Hij stapte met grote passen op een juwelenwinkel af en keek bewonderend naar een kettinkje. Het was een zilveren hartje dat je in 2 kon breken, zodat 2 mensen het konden dragen. Op de ene helft was ‘always and’ gegrift en op de andere ‘forever’. Het was echt een super mooie ketting en dat vond Joe blijkbaar ook. “Dat zou prachtig rond je hals staan.” zei hij lief.
“Dank je, en het is leuk dat jij er ook eentje hebt dan.” Hij knikte en sleurde me mee naar binnen, met Nick en Kevin achter ons aan. “Dat kettinkje graag.” Zei hij in het Engels tegen de verkoopster. Ze haalde het uit de vitrine en pakte het netjes in een doosje in. Joe nam zijn geld. “Ik wil anders wel betalen hoor.” Stelde ik voor. “Nee, zie het maar als een cadeautje van mij.” Ik had er niets tegen in te brengen, als Joe iets wou betalen zou hij dat ook doen. Even later waren we weer buiten, nu elk met een symmetrisch hartje om onze hals.

Voor de laatste avond hier zouden we niet thuis gaan eten, maar gewoon in de stad. We gingen niet naar een chic restaurant maar gewoon naar de mac donalds. “Een Big Mac en een groot pak frieten.” Zei ik toen het aan mij was om te bestellen. De broers keken me raar aan. “Wat? Ik heb grote honger.” Lachte ik terwijl ik op mijn eten wachtte. Zoals altijd was het weer super gezellig. De laatste 3 dagen was het drukker geweest in huis, maar ik ging die drukte missen. Net zoals ik de jongens stuk voor stuk ging missen. Het was moeilijk om me in te beelden dat ik hen weer 3 lange weken moest missen. Tegen dat hun optreden hier in België was, zou het alweer september zijn en zou ik met mijn gat op een harde stoel in de klas zitten voor mijn laatste jaar. Ik hoopte maar dat ik dan niet teveel huiswerk had zodat ik er ook van kon genieten als ze hier waren. Door de ogen van Kevin: Hier zaten we dan. Met 4 aan tafel, aan het praten, lachen en vooral niet denkend aan morgen. Voor Joe en Nora was het afscheid wel het moeilijkste. Ze waren een super mooi koppel en hielden echt heel veel van elkaar. Het was lang geleden dat ik mijn kleine broer zo gelukkig had gezien. Zijn ogen straalden wanneer hij bij Nora was en omgekeerd ook. Ik ging dit ook missen. Ons viertjes gewoon samen zijn en leuke dingen doen. Nora was echt een goede vriendin geworden en we zouden haar allemaal gaan missen, maar ja we konden nu eenmaal niets doen aan ons drukke schema. We hielden van muziek maken en waren blij dat we daarbij toch ook nog vrije tijd hadden om zoals nu bijvoorbeeld een paar daagjes hier in België door de brengen. Door de ogen van Nick: Wel dit was het dan weer. 3 Super leuke dagen waren voorbij en morgen moesten we weer door met onze tour. Ik ging Nora missen. Ze was een super lief meisje, dat altijd tijd voor je had om te praten of plezier te maken. Ze was altijd zo vrolijk en die blijheid leek besmettelijk te zijn want ze kon je makkelijk weer opbeuren. Ik was echt blij dat we haar hebben leren kennen daar op Cuba. Joe en Nora leken voor elkaar bestemd te zijn en ik had het gevoel dat ze nog lang samen zouden blijven. Ik hoopte het voor hen beiden. Ik zag hoe gelukkig Joe was sinds hij Nora kende en stiekem hoopte ik dat ik ooit ook iemand zou tegenkomen die mij ook zo gelukkig kon maken. Door de ogen van Joe: Ik lachte en praatte mee, maar met mijn gedachten zat ik al bij morgen. Dan zou ik weer afscheid moeten nemen van Nora. Het was al de 2de keer en ik wist dat het ook nu niet makkelijk zou zijn. Maar afscheid nemen zou bij onze relatie gaan horen. Door mijn ‘job’ moest ik nu eenmaal veel reizen en was ik dus niet vaak thuis. Ik hoopte dat Nora een keer met ons mee op tour zou kunnen, maar het was daar nu te vroeg voor. Onze tour zou ook een deel van september in bslag nemen, wanneer zij naar school moest. Ik wist ook niet of haar ouders het zouden goedkeuren, dus we zouden nog wel zien wanneer ze eens meekon. Ik was al blij dat ik mijn vrije tijd met haar kon doorbrengen. “Waaraan denk je?” verstoorde Nora mijn gedachten. “Aan niets hoor.” Antwoordde ik lachend om de sfeer niet te verpesten. Nora lachte terug naar me. In die 1 kleine beweging van haar mond en haar ogen kon ik zoveel lezen. Ze wist dat ik nadacht over morgen, ze wist dat ik haar ging missen en ze zou mij ook verschrikkelijk gaan missen. Ik schudde mijn hoofd, ik wou er nu even niet aan denken. We moesten pas morgenvroeg vertrekken dus nu wou ik nog genieten van Nora’s gezelschap in plaats van met mijn hoofd bij morgen te zitten.

Deel 11

Deel 11

TUT TUT TUUT! De verschrikkelijke wekker maakte ons de volgende morgen wakker. Ik keek naar de klok, amper 7 uur, ik wou nog slapen. Nora gaf me een kusje op mijn wang “We moeten opstaan, schat anders komen jullie nog te laat op het vliegveld.” Vliegveld? Ohja vandaag vertrokken we weer verder op tournee. Ook mijn broers vertoonde nu tekenen dat ze wakker waren. We kleedden ons vlug om en zaten een kwartier later aan tafel. Het was stil, te stil. Iedereen dacht natuurlijk aan het vertrek. Het drong me ook pas door dat ik morgenvroeg niet zou wakker worden door de zachte lippen van Nora.

Op de luchthaven: Met 4 op een rij stapten we door de hall van de luchthaven. Ik voelde Nora’s hand in de mijne en wist dat ik dat zou gaan missen. Nadat we ons hadden ingecheckt en onze bagage hadden weggezet, moesten we nog 2 uur wachten. Nick en Kevin lieten zich allebei in een stoeltje vallen. “Ik ga even wandelen.” Zei Nora, haar hoofd afwenkend. Ik wist wel wat er echt scheelde en ging achter haar aan. Net achter het hoekje zat ze ineengedoken tegen de muur met haar knieën tegen haar borst en haar hoofd naar beneden gebogen. Ze schokte lichtjes waardoor ik wist dat ze aan het wenen was. Ik liet me ook tegen de muur zakken en sloeg een arm om haar heen. Ze liet zich vallen tegen mijn borst en huilde nog steeds stilletjes.Door de ogen van Nora: Ik was weer eens aan het huilen. Wat was dat toch met mij? Ik was de laatste tijd zo emotioneel. Zou dit allemaal komen door Joe? Hij bracht zoveel dingen in me naar boven dat ik het niet wist. Ik voelde dingen die ik nog nooit zo intens had gevoeld. Ik wist niet hoe hij het deed, maar het had een enorm effect op me. Ik hield echt zielsveel van hem, waarschijnlijk daarmee dat ik hier nu ook tegen zijn borst lig te wenen. Ik had me al een hele tijd sterk gehouden, maar het ging niet meer. Het was misschien kinderachtig, maar ik kon er niets aan doen. Joe ging weer 3 weken weg en ik ging hem zo verschrikkelijk missen dat dit er even uit moest. Joe fluisterde lieve woordjes om me te troosten en na een tijdje hielp het ook. Ik keek hem met betraande ogen aan en zag dat er ook tranen in zijn ogen stonden. “Sorry, het is gewoon…ik ga je zo missen!” vertelde ik hem. “Ik jou ook…” hij nam me weer in zijn armen. “maar over 3 weken ben ik al weer terug. Dus vergeet me niet hé.” Voegde hij eraan toe om de sfeer wat op te beuren en het hielp ook wel wat. “Nee nooit, ik zal hier op jou wachten.” “Daar ben ik blij om.” Zei Joe. Nog een tijdje bleven we daar zo zitten, ik in Joe’s armen en hij met zijn hoofd leunend op het mijne. “VLUCHT 005 VERTREKT OVER 30 MINUTEN!!” galmde het door de luidsprekers. “Is dat niet jullie vlucht?” vroeg ik. Joe knikte en stond op. We liepen terug naar Nick en Kevin die gelukkig nog op dezelfde plaats zaten. Ik gaf hen alle 2 een knuffel en een kus op de wang “Tot binnen 3 weken.” Ik draaide me nu naar Joe voor een lange, liefdevolle kus. Ik knuffelde hem bijna plat en wenste dat dit moment zou blijven duren, maar het was niet zo. “We moeten doorgaan.” Verbrak Kevin het moment. Nog een snel kusje en ze jongens lieten me achter. Eenzaam en alleen in de grote hall, al verlangend naar het moment dat ik hen weer zou zien.

Deel 12

Een paar dagen later; the jonas brothers zijn druk bezig met hun tour. Door de ogen van Joe: Het was moeilijk geweest om Nora achter te laten op de luchthaven, maar we konden dit nu eenmaal niet veranderen. Ik probeerde nu gewoon het beste van de tour te maken en was al aan het aftellen naar de dag dat ik mijn schat weer zag. We waren nu in Frankrijk en zouden morgen vertrekken naar Italië. Mijn gsm trilde. “Hej, hoe gaat het daar? Hier is het maar saai zonder jou hoor:p Ik mis je echt wel…maarja we kijken positief over 3 weken zie ik je weer :D xx hvj” Ik stuurde meteen terug: Ja, alles hier cava maar kmis je ook. Mijn bed voelde vannacht veel te koud en mijn wekker was belange niet zo’n goed wekmiddel in vergelijking met jou kusjes. Ly xxxx” we smsten nog wat, tot Nick mijn aandacht trok. “Wat zijn jullie asociaal vandaag!” gilde hij door de kamer. We waren in de kleedkamer en over een uurtje begon ons concert. Ik keek hem verbaasd aan en dan naar Kevin die ook druk in de weer was met zijn gsm. “Hee, naar wie sms’t Kevin?” vroeg ik aan mijn jongere broer. Nick haalde even zijn schouders op. Kevin had nog steeds niet door dat het over hem ging. Nick keek me aan en ik zag dat we hetzelfde dachten. We schoten uit de zetel en vlogen op Kevin. Ik trok zijn handen weg zodat Nick makkelijk de gsm kon vastgrijpen. “hej, lang geleden ik heb je gemist xx Lies.” Las Nick luidop voor. “Lies, Lies van Nora?” vroeg ik. “Mag een mens al geen privacy meer hebben?” schreeuwde Kevin verontwaardigd. “Nee, niet als hij bijna 24 op 24 samen is met zijn broers aan wie hij alles vertelt.” Antwoordde ik hem. Ik had gelijk, we waren niet alleen broers maar ook beste vrienden en vertelden elkaar normaal gezien alles. “Komaan, vertel.” Zei Nick. Door de ogen van Kevin: Nu had ik even rust gehad, was die al weer voorbij. Zodra mijn broers opgemerkt hadden dat ik ook aan het smssen was, moesten ze natuurlijk weten naar wie. “Lies, Lies van Nora?” vroeg Joe. Ik zei niets, maar ja het was naar Lies van Nora. Ik was niet meteen overdonderd geweest toen ik haar zag, maar na die avond en nacht had ik het gevoel dat ik haar al heel wat beter kende. We hadden samen naar de films gekeken en ze was op mijn schouder in slaap gevallen wat me een goed gevoel gaf. ’s Morgens waren wij met z’n tweeën wakker voor al de rest en hadden we dus even met elkaar kunnen praten. Toen de meisjes door moesten hadden we nog snel nummers uitgewisseld en sindsdien sms’te ik al regelmatig met haar. Ik was niet verliefd ofzo, maar ik kon goed met haar praten en ze was een leuk meisje. “Komaan, vertel.” Zei Nick. Ja ik kon er nu toch niet onderuit. “We zijn niet samen, als je dat zou denken.” vertelde ik. Joe keek me aan met een het-zal-wel-blik, maar die negeerde ik. “We hebben gewoon wat zitten smssen sinds het slaapfeestje.” Ging ik verder. “Maar ze stuurde lang geleden, ik heb je gemist” zei Nick. “ja dat was gewoon omdat mijn laatste bericht van gisterenavond geleden was.” zei ik een beetje geërgerd. Nu was het toch wel genoeg geweest. “Ah.” “Weten jullie nu genoeg?” vroeg ik. Joe aarzelde even, maar nam toch het woord. “Ja, tot nu toe wel, maar laat ons de stand van zaken weten, oké?” ik knikte en richtte me terug op mijn gsm terwijl Nick en Joe weer gingen zitten. Door de ogen van Nora: Wel, we waren weer 3 dagen verder en ik leefde nog steeds. Ik was dus nog niet dood van verdriet. Mijn huilbui op de luchthaven had we goed gedaan. Even waren alle emoties naar buiten kunnen komen en dat had goed gedaan. Ik vulde nu mijn laatste vakantiedagen (ja, want over een dikke week moest ik weer naar school) met plezier maken met vriendinnen, spelen met mijn zusjes, films kijken,… gewoon met de dingen die ik leuk vond. Ik was zelfs al begonnen aan een 2de liedje wat ik vond dat redelijk goed was. Ik voelde mijn gsm trillen in mijn broekzak en wist dat het Joe was die een berichtje stuurde. “Kevin ziet lies wel zitten:p xx” oké dat was kort en bondig. “Hihi, heeft hij dat gezegd?:) Xx”stuurde ik snel terug. “;Niet met zoveel woorden, maar toch:p x” Ik had het al kunnen denken, Joe ging ervan uit dat Kevin Lies zag zitten. Maar het bleef wel leuk, hierover moest ik Lies uitvragen. Ik vertelde Joe nog dat ik eens bij Lies zou polsen en vertrok iets later naar Lies.
Bij Lies: “Dus je ziet hem zitten?” vroeg ik opgewonden. We zaten op Lies’ kamer gezellig te babbelen over het smsje dat ik daarstraks had gekregen van Joe. “Nee, dat zeg ik niet. Ik bedoel gewoon dat we al een tijdje berichten naar elkaar sturen en dat ik dat leuk vind. Net zoals ik het leuk vond op je slaapfeestje.” “Dus je ziet hem echt zitten?” vroeg ik weer. Lies gaf me een speelde mep op mijn knie. “Ik vind hem gewoon leuk.” Zei ze verlegen. “Zo verlegen vind ik dat toch niet. Ik voel het al hier komt iets moois uit!!” lachte ik. “Misschien, maar we zien wel wat er komt.” Antwoordde ze.

Deel 13

Deel 13

De weken vlogen voorbij en ik werd steeds blijer als ik eraan dacht dat ik Joe binnenkort weer zou zien. Ze moesten nog een stuk of 2 optredens doen en over een paar dagen was het dan hier in België. Ik was ondertussen begonnen aan mijn laatste jaar van de middelbare school. Het was hard werken en een stuk moeilijker als vorig jaar, maar ik was het merendeel van de tijd zo vrolijk dat ik alles (of toch bijna alles) met plezier leerde. Wat ik na het 6de jaar zou gaan doen wist ik nog niet. Misschien psychologie, misschien leerkracht,… ik had wel een paar ideetjes maar had nog niet kunnen beslissen, tja daar had ik nog even tijd voor. Ik was iemand dat nogal veel piekerde en had mezelf voor genomen om in het heden te leven in plaats van te blijven hangen in het verleden of voorop te lopen in de toekomst en ik had nu ongeveer die balans gevonden.

Een paar dagen later: De tour is bijna op z’n einde en het laatste concert in België is vanavond. De jongens waren al van vanmiddag hier in het land, maar moesten ook de hele middag doorbrengen in de concert zaal om alles in orde te brengen (soundchek, podium,…). Joe had ik een berichtje laten weten dat ik altijd hen gezelschap mocht gaan houden, maar met een smoesje had ik dat kunnen ontwijken. Ik was namelijk niet van plan om deze avond het concert toe te zien vanuit de coulissen, maar ik zou gewoon zoals iedereen in de rij wachten en staan springen en zingen tussen de menigte in de hoop om hem zo dan te verrassen. Nu stond ik hier dus samen met Daphne en Jana in de rij voor de concertzaal. We waren op tijd vertrokken zodat we toch nog redelijk vooraan zou staan. Jana was een meisje dat een paar huizen verder van me woont, ze was een jaartje jonger (en dus de leeftijd van Nick) maar ik had het altijd goed met haar kunnen vinden. Ik had sowieso 3 tickets besteld, maar Lies had moeten afhaken (tot haar grote spijt en waarschijnlijk ook die van Kevin) omdat ze ziek was geworden. Dus had ik aan Jana gevraagd of ze mee wou. Ik wist dat ze ook fan van de Jonas Brothers was en ook Daphne kende haar dus was dat helemaal geen probleem. Zo komen wij hier dus met ons drietjes. “Brr, het is koud.” Zei Jana terwijl ze over haar armen wreef in de hoop om het warmer te krijgen. Daphne keek naar de klok. “Nog een uur en dan gaan de deuren open. Pff, waarom duurt het zo lang.” Ja dat was nu eenmaal het nadeel, wachten, lang wachten, maar dat hadden we er wel voor over. Het gaf een heel ander gevoel om tussen de mensen te staan die ook dezelfde muziek goed vinden, je had dus meteen iets gemeenschappelijk en geraakte makkelijk aan het praten met degene die voor of achter je stonden. De klok wees nu 6 uur aan en het gegil dat een paar meter voor ons luider was deed ons vermoeden dat de deuren gingen opengaan. We stonden weer recht (hadden op de grond gezeten) en volgden de rij naar binnen. Eenmaal binnen liepen we vliegensvlug naar het toilet en daarna zo vlug mogelijk naar de zaal zelf. “Harder lopen!” schreeuwde Jana toen we hand in hand (om elkaar niet te verliezen in de drukte) naar het podium renden. We konden, met wat duwen en trekken, een goed plekje bemachtigen op ongeveer de 2de rij. We zouden de jongens dus goed zien en zij ons ook. Joe had al meermaals een berichtje gestuurd en proberen te bellen, maar ik had die steeds genegeerd. Dit moest echt een verrassing worden dus mocht hij van niets weten. “Nu moeten we alleen nog wachten.” Zei Daphne. “ja, maar het is gelukkig al niet meer koud.” Zei Jana opgewekt.

Een dik uur en half later: We stonden hier nu toch al een tijdje en het werd tijd dat de show zou beginnen. Net nadat ik dit dacht gingen de lichten in de zaal uit en ontstond een immens geschreeuw. De muziek startte, de lichten op het podium gingen aan en 1 voor 1 liepen de jongens het podium op. Zoals altijd verkochten ze veel show en dansten en deden de zotste stuntjes. Ze zongen; Burning up, That’s just the way we roll en nog steeds hadden ze ons niet gezien. We sprongen gewoon mee op en neer met de rest van het publiek en zongen ook even hard mee, dus ik begreep wel dat het wat moeilijk was om ons er tussen te vinden. Maar tegen de tijd dat SOS begon liep Joe voorbij ons, nu met zijn blik recht op ons drieën gericht. Zijn mond viel bijna letterlijk open en hij miste bijna een zin van het liedje, maar hij herstelde zich snel en toverde een glimlach op zijn gezicht. Toen Nick een stukje moest zingen, liep Joe naar Kevin en fluisterde iets in zijn oor, waarschijnlijk onze aanwezigheid, want een seconde later keek Kevin nu ook recht naar ons. This has been no walk in the park I feel like we have fallen apart ze gingen over naar Goodnight and Goodbye en de zaal ging uit zijn dak. Ondertussen wist Nick ook al dat wij hier waren en kwam hij ons begroetten met een big smile en een knipoog. Hij (niemand van de broers) kende Jana niet maar bleef toch net iets langer naar haar kijken, had ik het gevoel. Na dit liedje nam Joe de microfoon en liep wat over het podium. “Ik heb een verrassing voor jullie.” Riep hij door de micro terwijl het publiek in een luid gegil uitbarstte. “Vanavond wil ik jullie iemand heel speciaal voorstellen.” Vervolgde hij. Ik keek naar Daphne en Jana (ook Jana wist dat ik samen was met Joe) en in dat ene moment dachten we allemaal hetzelfde. Mijn benen begonnen te trillen bij alleen het gedacht al dat ik het podium op zou moeten voor zoveel mensen. Daphne nam links mijn hand vast en Jana rechts, terwijl ik hun handen bijna plat kneep ging Joe verder. “Ik ben sinds een paar maanden verliefd. Dit meisje heeft mijn hart gestolen en ik hou zielsveel van haar, ik hoop dat jullie dat begrijpen.” De fans reageerden redelijk goed en gilden gewoon verder. “Nora zou je op het podium willen komen alsjeblief.” Richtte Joe zich nu tot mij. Ik kneep nog even in de handen van mijn vriendinnen en zocht een weg door de menigte naar het podium. Ik werd er op geholpen door een crewlid en ging verlegen naast Joe staan. “Iedereen, dit is Nora.” Ik wist niet wat ik moest verwachten, maar werd verrast door een applaus van het publiek. Joe nam mijn hand en ook Nick en Kevin kwamen bij ons staan. “Jullie moeten weten dat Nora een prachtige stem heeft…” ik keek naar Joe, nee dit kon hij niet menen! “.. en daarom gaat ze nu met ons mee een liedje zingen.” ik keek naar Joe en schudde mijn hoofd. Ik ging echt niet zingen voor een paar duizend mensen! Joe lachte en fluisterde “Je kan het.” in mijn oor, maar daar was ik nog niet zo zeker van. Dit was niet zomaar een karaoke of een slaapfeest, dit was voor echt. Iemand duwde een micro in mijn handen en Kevin speelde de beginnoten van ‘When you look me in the eyes’. Joe begon te zingen If the heart is always searching Can you ever find a home? En Nick ging verder: I've been looking for that someone I'll never make it on my own. Joe keek me doordringend aan met ogen die zeiden ‘zing dan!’. Ik sloot mijn ogen en zong de volgende vers mee Dreams can't take the place of loving you als snel durfde ik mijn ogen weer open te doen. Ik kende de tekst vanbuiten en Joe had nog steeds mijn hand vast als een steun. Ik werd zelfzekerder en loste mijn hand, ik liep rond op het podium en durfde me echt te geven. Mijn zenuwen waren verdwenen als sneeuw voor de zon en ik voelde me hier echt op mijn plaats. Tegen het einde van het liedje kwam Joe weer bij me staan. Het publiek zag nu ons profiel, we zongen de laatste regel tesamen en kwamen met onze voorhoofden tegen elkaar. De fans vonden mijn aanwezigheid hier op het podium blijkbaar echt niet erg en schreeuwde even hard als voorheen. Ik zwaaide even naar het publiek (en naar Jana en Daphne die luid meegilden) en wou alweer vertrekken, maar Kevin hield me tegen en draaide me weer om. Joe en Nick kwamen naast me staan en nu was het Nick die het woord nam “Maar Nora kan niet alleen onze liedjes zingen, ze heeft zelf ook een liedje en dat gaat ze nu voor jullie zingen!” Wat?! Ik werd hier gewoon verplicht. Ik kende de tekst en noten wel, maar ze hadden het wel even mogen zeggen op voorhand. Dan had ik het waarschijnlijk nooit gedaan, maar goed ze deden dit dus voor mijn eigen bestwil. Joe liep het podium af en liet me alleen met Nick en Kevin die een paar meter naar achter schoven zodat ik het podium voor me alleen had. All my life long, I’m trying to be someone else zong ik met een nog een beetje trillende stem. Die stem verdween iets later in mijn eigen goede, zelfverzekerde stem en ik wist dat ik dit kon. Ik was niet meer bang en deed gewoon mijn ding. Niemand kende dit liedje dus kon er ook niemand meezingen, maar het publiek liet me weten dat ze dit een goed liedje vonden door luidkeels de schreeuwen en hun handen op het ritme van de muziek mee te bewegen. You came into my life on the sacred winds of time begon ik de laatste keer aan het refrein. Joe’s stem klonk nu ook door de luidsprekers en ik zag hem langs de zijkant het podium weer op komen. Hij kwam weer bij me staan en zong mee. you make my life complete eindigden we het liedje. Dat laatste zinnetje meenden we allebei oprecht, dat wist is gewoon. Het publiek gaf me nog een laatste applaus en deze keer liep ik wel het podium af.

Deel 14


[Nieuw deeltje speciaal voor Sofie :p]

Backstage werd ik begroet door een paar crewleden. Ik wou weer naar de zaal gaan voor de rest van het concert, maar werd tegengehouden. Een jongen van ongeveer 18 jaar, met donker blond haar en blauwe ogen keek me aan. Hij was mooi, maar niet mijn type. Eerder het type van Daphne dacht ik bij mezelf. “Waarom mag ik niet terug?” vroeg ik hem verbaasd. “Je hebt net zelf op het podium gestaan en zo te zien vonden ze jou liedje ook goed. Dus stel dat je nu fans hebt, wat denk je dat zij gaan doen als je nu even de menigte inloopt? Niet dat ze je gaan aanvallen ofzo, maar toch.” Hij had wel een punt, maar ik kon mijn vriendinnen daar toch niet achter laten. “Het optreden duurt ook nog maar een paar minuten, dus de jongens komen zo.” “Maar mijn vriendinnen staan daar nog.” “Waar staan ze?” vroeg de blonde jongen. Ik wees Jana en Daphne aan. Hij verdween tussen de fans en kwam even later met 2 meisjes terug. Daphne en Jana vlogen meteen in mijn armen. “Wow, ik wist niet dat je zo goed kon zingen!” schreeuwde Jana in mijn oor. “Je was geweldig!” zei Daphne langs de andere kant. “En wie is die knapperd dat ons naar hier bracht.” Voegde ze er aan toe (in het Nederlands dus hij verstond dat toch niet). “Ik zou het niet weten.” Antwoordde ik lachend op haar vraag. Mijn theorie dat hij haar type was, klopte dus als een bus. We losten uit onze groepsknuffel en zagen dat de blonde jongen er nog steeds stond. Daphne was redelijk verlegen en zoals het er nu uitzag zou er niets gaan gebeuren, dus deed ik het maar. “Wij zijn Jana, Daphne en Nora en jij bent?” zei ik terwijl ik aanwees wie wie was. “Ik ben Tristan.” Hij gaf ons allemaal een hand en bij Daphne leek die handdruk net iets langer te duren. “En jij werkt hier?” vroeg Daphne. Nu ik eenmaal een gesprek begonnen was, durfde ze toch ook terug te praten. Haar ogen twinkelden en ze lachte non-stop. “Ja, ik ben een vast crewlid van de jongens en sta in voor het opbouwen en afbreken van het podium.” Voor we verder konden praten werd het lawaai uit de zaal luider en kwamen de jongens de backstage ingelopen. Joe kwam meteen naar me toe “Je hebt geweldig gezongen!” zei hij voor hij me een kus gaf. “Dankje, maar je had het misschien op voorhand al kunnen zeggen.” “Jij hebt toch ook niet gezegd dat je in het publiek ging staan.” zei hij voor hij me porde in mijn zij. “Oké, oké, je hebt gelijk.” Kevin en Nick kwamen me nu ook begroette met een knuffel. “En wie is deze schoonheid?” vroeg Nick wanneer hij voor Jana stond. Ohja, ik was vergeten haar voor te stellen. “Jongens, dit is Jana. Ze is mijn buurmeisje van een paar huizen verder, ook 16 zoals Nick en grote fan van jullie.” Deze korte samenvatting was nu wel genoeg veronderstelde ik. We stonden nu met ons zevenen in het smalle gangetje. Nick en Kevin waren met Jana bezig, Daphne was een gesprek begonnen met Tristan en Joe vertelde mij uitbundig over het concert. “Zullen we maar naar de kleedkamers gaan?” stelde Joe gelukkig voor toen het echt krap werd. Tristan moest, tot grote teleurstelling van Daphne gaan helpen met het afbreken van het podium en kon dus niet mee. Iedereen ging voor me al binnen, maar Kevin hield me even tegen. “Is Lies er niet bij?” Dit was toch gewoon perfect, ik voelde het al aankomen. Die 2 zouden echt een mooi koppel gaan worden. “Nee, sorry ze licht ziek in bed.” Hij keek een beetje teleurgesteld en deed teken dat hij naar het toilet ging. Ik liet hem maar doen en ging de kleedkamer binnen.
Door de ogen van Kevin: Wat een pech. Ik had er zo op gehoopt om Lies vandaag weer te zien en nu lag ze ziek in bed. Ze kon er zelf natuurlijk niets aan doen, maar ik had haar zo graag willen zien. Mijn gevoelens voor haar waren de laatste tijd echt gegroeid en ik hoopte dat dat omgekeerd ook zo was. Ik dwaalde wat door de gangen en haalde mijn gsm boven. ‘Hej, ik hoorde dat je ziek in bed ligt, gaat het? Ik dacht dat je erbij zou zijn, dat had ik althans gehoopt, maar jij kan er ook niets aan doen natuurlijk. Kevin x’ ik kreeg meteen een berichtje terug. ‘Ik had je ook graag gezien, maar die stomme griep houdt me hier vast in bed. ‘k vind het echt stom dat ik het concert moet missen, en jou natuurlijk..xx’ Zou ze toch hetzelfde voelen voor me, als ik voor haar? ‘Ik heb een ideetje, wat denk je ervan om eens af te spreken? ( als je weer genezen bent)xx’ Oké ja, ik had haar zo even uit gevraagd, maar het zou er ooit toch moeten van komen, dus beter nu. “super idee! ‘k laat wel iets weten wanneer ik weer beter ben; Nog veel plezier xx’ sloot ze ons sms-gesprek af. Ik veronderstelde dat ik wel lang genoeg weg was geweest en dat het tijd werd om terug naar de anderen te gaan.
Door de ogen van Jana: Hoe geweldig was dit wel niet? Ik zat hier gewoon gezellig te babbelen met de Jonas brothers. Ik vond hun muziek meteen goed en was ook snel verkocht geweest door hun mooie uiterlijk. Nick was altijd wel mijn favoriet geweest. Hij had dezelfde leeftijd als ik en zag er echt super schattig uit met die krullen en was het nu mijn verbeelding of betrapte ik hem er af en toe op dat hij naar me was aan het kijken? Het zal wel een gedacht zijn, wat zou een jongen als Nick nu in mij zien, ik kleine Jana. Iedereen noemde me ‘kleine Jana’ gewoon omdat ik wat kleiner was, maar ik was op zich niet zo klein. Gewoon kleiner dan Daphne en Nora en de meeste van mijn vriendinnen, maar ik had er geen probleem mee dat ze mij zo noemde. Ik keek naar Nick, hij had weer in mijn richting zitten kijken wendde nu snel zijn ogen af, terug naar het gesprek dat hij zo geconcentreerd probeerde te volgen.
Door de ogen van Nick: Weer moest ik mijn hoofd afwenden en me proberen te concentreren op het gesprek. Elke keer weer werd mijn aandacht getrokken door het meisje met de zwarte haren dat tegenover me zat. Ik had Jana maar net leren kennen, maar vond haar echt wondermooi en wou haar graag beter leren kennen, maar dat was nu eenmaal moeilijk als er nog 4 andere mensen in de ruimte waren die daar bovenop nog eens een gesprek voerden over een, voor mij totaal oninteressant onderwerp. Ik zou straks zeker haar nummer vragen, maar wou nu toch met haar praten. Was zij wel zo geďnteresseerd in mij al ik in haar? Wie niet waagt niet wint. “En wat vond je van het concert?” vroeg ik in de hoop dat ze Engels kon. “Super, echt! Het is de eerste keer dat ik jullie live zie en het was de moeite waard!” vertelde ze enthousiast. “Ik ben blij dat je ervan genoten hebt.” Ging ik verder. We waren snel verwikkelt in ons eigen gesprekje dat volgens mij toch redelijk vlot ging. We konden echt goed met elkaar praten en niemand had oog voor ons dus konden we ongestoord door babbelen. Ik kwam veel over haar te weten, zoals dat ze van katten hield, naar muziek als de onze luisterde, maar ook Pink, Avril Lavigne, Chris Brown… en nog zoveel meer.
Door de ogen van Joe: Nora zat op mijn schoot, het gaf me zo’n goed gevoel om haar dicht bij me te hebben, dat had ik zo gemist de 3 afgelopen weken. Ik was elke morgen geschrokken wakker geworden omdat de plaats links van me leeg was, totdat het tot me doordrong dat Nora de vorige avond niet samen met mij in slaap was gevallen. Dit concert was echt een goede afsluiter van onze tour geweest. Het publiek was fantastisch, er was niets fout gegaan en natuurlijk was Nora hier. Ik was al van plan geweest om vandaag de fans te vertellen over ons, ze hadden het allemaal goed opgepakt wat me echt deugd deed. Het idee van haar ook een liedje mee te laten zingen was me ter plekke te binnen gesprongen. Ze had een geweldige stem en ik vond dat de hele wereld dat mocht weten, ik was dan ook apetrots toen ze haar eigen liedje zong. We hadden er allemaal samen aan gewerkt en hadden het nu pas echt gehoord met versterkers en micro, Nora had met enorm veel gevoel gezongen wat het liedje nog mooier maakte. Het was echt een nummer dat goed bij haar paste en dat vond het publiek blijkbaar ook. Ik had geen idee dat ze er mee bezig was, maar in haar plaats hoopte ik dat ze ‘ontdekt’ zou worden door een of andere manager die hier vanavond aanwezig was geweest. Misschien zou ze dan een platencontract krijgen, konden we samen op tour en… wat liep ik weer voor op de feiten. Dat was echt typisch, ik dacht altijd meteen aan de toekomst, maar ja dromen mag nu eenmaal wel hé.

Picture

Picture

Geef het maar toe, het is een leuke foto! :D

Deel 15

Ik werd wakker van een koude rilling die door heel mijn lichaam ging. Ik zocht het deken, maar merkte op dat Nora, zoals dikwijls, heel het deken had ingepalmd. Ik moest lachen, ze lach daar zo schattig opgerold in het grote deken. Ik had het veel liever koud met haar naast mij, dan warm zonder haar. Ik tilde het deken een beetje omhoog en kroop er weer onder, ik legde me tegen Nora aan die even kreunde maar verder sliep. Met mijn arm over haar heen vielen mijn ogen weer dicht.

Hand in hand met Nora en mijn broers naast me liepen we door de gang van het hotel. Nora was gisteren hier blijven slapen zodat we even allen konden zijn en ook gewoon omdat het makkelijker was. Jana en Daphne waren wel naar huis gegaan. Het was een zonnige septembermiddag. Morgen vertrokken we weer naar Amerika en zou Nora naar school moeten dus wouden we van het heerlijke weertje profiteren. We stapten richting park en installeerden ons iets later op het gras. Nora haalde een deken uit mijn rugzak en spreidde het open over het gras. We hadden wat snacks en drank meegebracht. Ik haalde de fruitsla uit mijn rugzak en schepte 2 potjes uit voor mij en Nora. Nick en Kevin hadden ondertussen de frisbee gevonden en waren zich daar nu mee aan het amuseren. “Wat gaan jullie nu doen in Amerika?”vroeg ze me. “Wel, we gaan nog een paar kleine optredens geven en ik denk dan voornamelijk aan nieuw materiaal werken. We zitten dus niet stil.” Lachte ik. “Wanneer zie ik je weer?” daar was die vraag weer, het was altijd moeilijk om voor ons een moment te zoeken dat we elkaar konden zien. De Grote oceaan die tussen ons lag was geen voordeel voor onze relatie, maar er was een idee dat al een tijdje in mijn hoofd zat. “Wel ik had wel zo’n ideetje…” begon ik. “In de kerstvakantie kun je misschien eens naar Amerika komen? En dan zou je Kerstmis bij ons kunnen vieren…” ik zag een fonkeling in haar ogen en wist dat ze het een leuk idee vond. Ze sloeg haar armen om mijn hals. “Dat zou super leuk zijn, dan kan ik ook eindelijk eens je ouders en Frankie leren kennen.” lachte ze. “Ik moet het thuis ook nog wel vragen, maar dat zal wel mogen.” Vertelde ik. Nora liet me los en ik zag haar glimlach verslappen. “wat is er?” “Wel, ik bedenk me net, dat ik het ook zal moeten vragen en dat ik niet weet of ik ga mogen. Amerika is ver en mama is al zo rap ongerust… daarbij zal ik sowieso goede punten moeten halen voor mijn examens.” “Wel, is het dan geen stimulans om goed te leren?” Nora knikte hevig met haar hoofd. “Dan zal je wel goede punten hebben en ik zal zelfs komen helpen als het moet. Je ouders…dat zal wel mogen, maar dat zien we nog wel. Het was maar een idee, ik laat je dan nog wel iets weten als het zover is.” “Oké.” Zei ze voor haar zachte lippen de mijne raakten. “Komen de tortelduifjes nog meespelen of hoe zit het!?” riep Nick plots naast me. Ik verschoot me een bult, stond snel recht en wou hem vastgrijpen, maar was te laat. Nick had het al op een lopen gezet, met nu mij, Nora en Kevin achter hem aan. Ik had tot nu toe aan kop gelopen, maar Nora kwam me vergezellen. “Ik wist niet dat je zo snel kon lopen.” Zei ik verbaasd. Ze lachte even, haalde alle kracht naar boven en stak me voorbij. Samen met Kevin bleef ik verbaasd staan kijken, naar de 2 lopende gedaantes over het grasveld. Nick begon moe te worden en liep dus ook trager waardoor Nora hem te pakken kreeg. Ze sprong op zijn rug, Nick verloor zijn evenwicht en met z’n tweeën vielen ze op de grond. Kevin in ik lachen in een deuk van het lachen en snelden naar hen toe. “Auw…” zei Nick met een pijnlijk gezicht. “Ja dat komt er van hé, ons zomaar storen.” Lachte Nora. “Kom we gaan iets drinken.” Ik trok Nora recht en we liepen terug naar het deken. Kevin nam de fles limonade en schonk 4 bekers vol.
Door de ogen van Nora: Mijn buik deed pijn van het lachen. Wat had ik toch altijd plezier met de jongens. Ik was super blij met het voorstel om kerstmis bij hem te vieren en hoopte vurig dat ik van mijn ouders zou mogen. Het was niet alleen mijn droom om naar Amerika te gaan, het was ook super om Joe’s familie (ouders en Frankie) te ontmoeten en kerstmis met hen te vieren. Mijn gsm trilde in mijn broekzak. Ik verschoot (zoals altijd) en morste wat limonade. “Daphne belt” stond op het schermpje. Ik nam op “Hej, Daph. Alles goed?” “Hej, nee eigenlijk niet. Nora er is iets verschrikkelijks gebeurd…” ik voelde de paniek al opkomen, wat kon er zo verschrikkelijk zijn? “Wat is er met je, zegt het me dan!”zei ik met een stem vol angst. “Er is niets met mij, het is Lies. Ze ligt in het ziekenhuis en het is niet goed Nora…”

Deel 16

Deel 16

Ik stak mijn gsm weg, stond bruusk op en begon in te pakken. Ik had in het Nederlands gepraat en de jongens hadden dus geen idee wat er scheelde. “Wat is er?” vroeg Kevin. Ik had nu geen tijd om het uit te leggen, we moesten zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. “Ik leg het zo dadelijk wel uit. Help me nu met inpakken, we moeten zo snel mogelijk weg.” De jongens stelden geen vragen en hielpen me gewoon. Iets later zaten we in de auto, Kevin achter het stuur en ik naast hem om de weg te wijzen. “Oké vertel nu wat er scheelt!” zei Joe. Ik vertelde hen wat Daphne aan de telefoon had gezegd (ook al was da op zich niet veel). “WAT!! En je zegt me dat nu pas!?” schreeuwde Kevin tegen me. Hij drukte de gas iets meer in. “Wat heeft ze?” vroeg Nick vriendelijker als zijn broer. “Hier naar links.” De banden piepten bijna met de snelheid dat Kevin door de straten scheurde. “Rij alsjeblief voorzichtig, wij moeten niet dood zijn tegen dat we daar aankomen, hé!” schreeuwde Joe nu tegen zijn oudere broer. “We gaan geen ruzie maken nu. Ik weet ook niet wat ze heeft dat heeft Daphne niet gezegd, we moesten gewoon zo snel mogelijk komen. Ze was al ziek, misschien is het erger geworden…” het was even stil. “Hier de parking op, dan zijn we er.” We parkeerden en liepen op een drafje naar binnen. In de wachtzaal zaten de ouders van Lies en Daphne ons op te wachten. Ze stond recht en omhelsde me. “Waar is Lies en vertel me nu eens wat er is gebeurd.” Ze begon te vertellen (in het Engels zodat de jongens het ook konden verstaan). “Dus Lies was alleen thuis, maar de medicijnen ofzo waren op dus moest ze naar de apotheker. Die was op zich niet ver weg, maar toen ze de straat over wou steken reed er een of andere dronkaard door het rode licht en…op Lies.” Ik keek haar geschokt aan. Dit kon toch niet? Toch niet Lies. Ze deed geen vlieg kwaad, waarom moest nu juist haar dit overkomen? “Waar is ze nu?” vroeg ik. “Ze zijn haar aan het opereren, ik weet alleen dat ze een paar ribben had gebroken en waarschijnlijk ook haar arm, maar hebben de dokters niet gezegd.” Mijn lip begon te trillen en iets later stonden we beiden te huilen. Joe nam me in zijn armen en probeerde me te troosten, terwijl Nick dat bij Daphne deed. Niemand lette op Kevin die met zijn gezicht naar de muur stond en met zijn vuist er zo hard mogelijk op klopte.
Door de ogen van Kevin: Auw dat deed pijn, maar ik moest mijn woede ergens op uitwerken. Als ik de smeerlap te pakken zou krijgen die Lies dit had aangedaan zou hij het weten. Ik was woest en verdrietig tegelijk. Ik wou Lies nog zoveel zeggen, ik … hield van haar! Als ze dit niet zou overleven dan… nee zo mag je niet denken, zei ik tegen mezelf. Tranen drupten langs mijn wangen naar beneden. Ik mocht en zou Lies niet verliezen! Dat zou ik niet toelaten. Ik voelde een hand op mijn schouder. Joe stond achter me. Hopelijk ging hij weer niet van die irritante vragen stellen, daar had ik nu echt geen zin in, maar als ik mijn broer goed genoeg kende wist ik dat hij dat nu zeker niet zou doen. Ik draaide me om en voelde Joe’s armen zich om me heen sluiten. De knuffel van mijn broer liet me weten dat hij me begreep en net hetzelfde als ik hoopte. De rest van de tijd, wachtten we in stilte in de wachtzaal. Niemand wist wat te zeggen en iedereen bad in zichzelf om hetzelfde. Na een tijdje –dat wel uren had lijken te duren- kwam de dokter uit de operatiekamer. We stormden allemaal naar hem toe, hij richtte zich tot de ouders van Lies en sprak in het Nederlands waardoor ik er natuurlijk geen bal van verstond, hoe hard ik ook probeerde. Het Nederlands was echt zo’n moeilijk taal om te verstaan. De ouders van Lies, Daphne en Nora leken opgelucht na zijn uitleg. Wat had hij in godsnaam gezegd! Ik keek Nora vragend aan. Meteen begon ze haar uitleg in het Engels. “Alles is in orde met Lies…” dat was inderdaad een opluchting, “ en de operatie ging goed. Haar arm was dus gebroken en een paar ribben gebroken en op een paar schaafwonden is ze er goed vanaf gekomen.” Ik zuchtte, een pak van mijn hart dat mijn engeltje weer helemaal gezond zou gaan worden. Deze hele gebeurtenis had me wakker geschud en me doen beseffen dat het leven van de ene dag op de andere gedaan kon zijn, je moest dus elke dag leven en dat was ik van plan. Als het kon, zou ik Lies vandaag nog vertellen wat ik voor haar voelde. Een verpleegster wees ons de weg naar Lies’ kamer. Het zou nogal druk worden als we met zen allen naar binnen zouden gaan. Dus bleven Nick ,Joe, Daphne, Nora en ik buiten wachten. Mijn hart ging als een gek tekeer. Ik wist helemaal niet hoe ik dit zou gaan aanpakken, als Lies nog niet goed genoeg wakker was van de narcose kon ik het haar moeilijk vertellen, maar morgen moesten we alweer vertrekken. Morgen al… dan moest ik haar weer alleen laten. Het deed alleen al pijn om eraan te denken, nu begreep ik nog beter wat Nora en Joe elke keer opnieuw voelde. Na een half uurtje kwamen de ouders van Lies naar buiten en mochten wij naar binnen. “Alles gaat goed met haar, ze is helemaal wakker, maar ik zou het op prijs stellen als jullie niet te druk zouden doen.” zei haar mama. We knikten, het was maar logisch dat we niet druk zouden zijn nu. Stilletjes gingen we naar binnen. Nora en Daphne liepen naar hun vriendin toe om haar te overladen met knuffels, daarna volgden wij. Ik gaf haar een knuffel en een kus op haar wang. Ze had een grote plakker op haar voorhoofd, haar arm in de plaaster en zag er nog wat flauwtjes uit van de verdoving, maar ze bleef super mooi. We praatten wat met elkaar, vooral Daphne en Nora konden geen minuut hun mond houden, zo blij waren ze dat alles goed kwam met Lies. We waren natuurlijk allemaal blij, maar tussen het getater van de meisjes kregen wij als jongens geen speld tussen. Ik hield het niet meer uit, ik MOEST Lies vertellen wat er in me omging. “Lies ik moet je iets zeggen.” Riep ik bijna tussen de Nora haar gebabbel door. Iedereen keek me geschrokken aan. “Wil je dat we even naar buiten gaan?” vroeg Nick. Mijn broers wisten natuurlijk wat er ging komen en ik veronderstelde de meisjes ook wel. “Nee het is oké.” Het maakte niets uit voor mij, dat iedereen er bij was. Dit waren mijn vrienden en ze mochten allemaal weten dat ik van Lies hield. Het werd stil zodat ik kon praten, ik ging naast het bed van Lies staan en nam haar hand vast. “Lies, ik…” het was precies toch moeilijker als ik had gedacht. “ik zit al een tijdje met iets wat ik je wil zeggen. Van de eerste dag dat we samen waren wist ik dat het klikte tussen ons, we hadden een speciale band, gewoon als vrienden nog. Maar mijn gevoelens voor jou begonnen te veranderen en … Lies ik hou van je…” ik hoorde Daphne achter me even luid inademen en haar hand voor haar mond slaan om zichzelf stil te houden. Lies daarin tegen keek nog steeds recht in mijn ogen. Die fel blauwe ogen leken me helemaal te doorgronden, ze keken recht tot in mijn hart. Lies zweeg nog steeds en ik begon schrik te krijgen dat ze mijn gevoelens niet zou beantwoorden, maar toen er een lach om haar lippen verscheen wist ik dat het in orde was. Ze zette zich wat rechter en boog zich voorover naar me. Een aangename rilling liep over mijn rug toen ik haar lippen op de mijne voelde. Een kus zonder einde, vol liefde en passie. Dit was het moment waar ik zo had naar uitgekeken. We losten onze lippen en keken elkaar lachend aan.

Deel 17

Door de ogen van Lies: De slaperigheid van de narcose en de pijn van mijn arm verdween bij het gevoel dat Kevin me gaf toen ik voor het eerst zijn lippen voelde. Hoewel ik net bijna dood was geweest, was mijn leven perfect en voelde ik me super gelukkig. Ik hield ook van Kevin dat was zeker, hoe zou het anders kunnen zo’n lieve jongen die me aan het lachen kon brengen. Ik keek rond in de ziekenhuis kamer. Kevin voor me met een stralende lach, Nora op Joe’s schoot en Daphne en Nick die ons aankeken met een dromerige blik. Ik kende die blik bij Daphne, dat was de blik als ze verliefd was en aan die jongen dacht, wie zou het zijn? En bij Nick wist ik niet echt wat de blik betekende, maar ik vermoedde hetzelfde. Iedereen staarde ons nog altijd aan. “Zijn we een attractie ofzo?” vroeg ik lachend om te stilte te verbreken. “Er is een koppeltje bij!” lachte Nick. Iedereen lachte en praatte verder. Kevin zette zich neer op het bed. “Buiten het feit dat ik doodsangsten heb getrotseerd vandaag, is het de beste dag van mij leven.” Zei hij lief. Ik trok hem naar me toe en drukte een kusje op zijn lippen. “Sorry dat ik het concert heb moeten missen.” zei ik. Ik had het echt super stom gevonden dat ik net dan ziek was geworden, ik had het zo graag meegemaakt. “Het is oké, ik zie je nu toch en er komt nog wel eens een gelegenheid.” “Je hebt ons wel goed doen schrikken op onze laatste dag hoor.” Zei Joe tegen me. Laatste dag? Wat vertrokken ze morgen alwaar! Nee niet nu! Kevin zag aan mijn gezicht wat er door mijn hoofd ging. “Het spijt me, maar we moeten morgen inderdaad terug naar Amerika.” “Is er geen manier dat je hier nog een paar daagjes kan blijven?” vroeg ik smekend. Kevin keek naar Nick en Joe maar die schudden hun hoofden. “Ik wil je niet kwijt.” Zei ik voordat ik mijn armen om zijn hals legde. De knuffel deed me een beetje beter voelen. “Maar tot morgenvroeg ben ik hier niet meer weg te slaan van je bed.” Dat de volgende uren Kevin hier zou blijven maakte me toch vrolijker. “Ja en van ons ben je ook nog niet af hoor.” Voegde Nora eraan toe. Het vooruitzicht dat mijn vrienden hier ook zouden blijven herstelde mijn humeur nu helemaal. Kevin zat heel de tijd op het bed en hield mijn hand vast terwijl we gezellig babbelden en spelletjes speelden. Na een uurtje kwam er een verpleegster binnen. “Sorry, maar de patiënt heeft nu echt rust nodig. Jullie mogen straks wel terug komen.” Zei ze. Tja daar konden de anderen nu ook niet veel aandoen. Ze stonden recht en kwamen allemaal afscheid nemen. “Zou ik hier mogen blijven? Ik beloof dat ik haar laat slapen.” Vroeg Kevin aan de verpleegster in het Engels. “Alsjeblief!” voegde hij er in het Nederlands aan toe. “Ja, oké, maar als ik jullie betrap op praten dan vlieg je eruit.” Zei ze lachend en streng tegelijk. Ja Kevin mocht blijven dacht ik blij. De verpleegster was waarschijnlijk gewoon bezweken voor zijn super schattige accentje bij zijn eerste Nederlandse woordje. “Tot straks.” Riep iedereen zwaaiend voor ze de deur uitgingen. “Eindelijk alleen.” Zei ik lachend en mysterieus. “Ah, nee zo niet. Jij gaat slapen. Vooruit onder de dekens.” Beval hij me. Ik kroop maar onder en liet Kevin het deken over me leggen. “Slaapwel.” Zei hij na een kusje en ging op de stoel naast het bed zitten. Ik kon met een gerust hart in slaapvallen, niet kon me gebeuren met mijn lieve schat naast me.
Door de ogen van Nora: Wat was het een volle dag geweest. Toen ik vanochtend opstond had ik geen idee wat er vandaag zou gaan gebeuren. Hoe een zonnige dag in het park begon en eindigde in het ziekenhuis bij Lies. Het was vreemd hoe het soms kon lopen, maar ik was blij dat alles in orde was met mijn vriendin. Kevin had eindelijk zijn gevoelens voor haar duidelijk gemaakt waar wij dan nog allemaal bij waren wat het gewoon nog liever maakte. Ik had dit zo lang al zien aankomen, maar het bleef mooi, zoals een romantische scčne in een film. Maar het was Daphne die door mijn hoofd bleef spoken. Ik had gezien hoe ze keek toen Kevin Lies kuste. Haar ogen verraadde wat ze voelde en dacht. Ik wist dat Tristan nog ergens daar vanbinnen was, heel diep misschien, maar ik had die vonk tussen hen gezien, een vonk die niet zomaar zou verdwijnen. Het werd eens tijd dat ik een handje zou helpen, maar hoe?

Rond 6 uur ’s avonds: We waren een paar uur naar huis gegaan(met de bus, want niemand van ons kon rijden), hadden iets gegeten en waren nu dus weer op weg naar het ziekenhuis. Deze keer bracht mijn mama ons naar daar zodat we niet me de bus moesten. “Doe Lies de groetjes van me.” Zei ze voor ze ons afzette op de parking. Stilletjes openden we de deur en gingen de kamer van Lies binnen. Zoals we gedacht hadden sliep ze nog, Kevin zat naast haar op een stoel en lag ook te slapen, hoe schattig. We vonden ons allemaal een plaatsje. Kevin werd wakker en verschoot even van de 4 mensen die plots bij in de kamer waren gekomen. “Gaat alles goed met haar?” vroeg ik. Hij knikte “Ze slaapt al de hele tijd.” Hij keek liefdevol naar Lies die rustig in en uit ademde. “Mijn doornroosje…”
Een kwartiertje later werd Lies langzaam wakker. Ze rekte zich uit. “Jullie zijn er al! Had me dan wakker gemaakt.” “Ja lag zo schattig te slapen, dat ik het niet over mijn hart kreeg.” Antwoordde Kevin. Ik kon het blijven herhalen, maar ze waren écht een mooi koppel. Kevin ging naast Lies zitten en legde een arm rond haar. “Oké en vertel me nu eens over dat geweldige concert dat ik heb moeten missen.” lachte Lies. “Ah ja daar heb je wat gemist.” Zei Nick. “Wat!?” riep Lies een beetje hyperactief. “Nora heeft gezongen, op het podium, voor heel de zaal, een nummer van ons en haar eigen nummer.” Vertelde Joe. Lies haar mond was letterlijk opengevallen. “Heb ik dat moeten missen!!” riep ze uit. “Oh, maar meid zo makkelijk kom je er niet vanaf hoor. Ik zal jou nog wel is horen zingen..”zei ze vastberaden. Ik moest lachen, Lies was nog steeds dezelfde. Die operatie had geen haar op haar hoofd veranderd en daar was ik blij om.

Deel 18

Om 8 uur kwam de verpleegster ons weer buiten smijten, deze keer mocht ook Kevin niet blijven. “Lies moet nu echt rusten!” was haar argument geweest dat ze wel 100 keer had herhaald. We beloofden Lies dat we morgenvroeg nog eens zouden binnenspringen voordat de jongens moesten vertrekken zodat ze hen (vooral Kevin dan) nog even zou kunnen zien. We zaten nu allemaal op de hotel kamer van Nick die tussen die van zijn broers lag en die met hen verbonden was door tussendeuren. De jongnes waren zo een beetje aan het praten over van die typisch jongens dingen, ik volgde wel maar was niet zo geďnteresseerd. Mijn aandacht dwaalde af naar Daphne die er maar sip uitzag en voor zich uit staarde. Ik stond op en nam haar bij de hand. “Naar waar gaan jullie?” vroeg Joe. “Girltalk.” Zei ik alleen voor we de kamer naast deze binnen gingen. Ik zette me op het bed en Daphne installeerde zich ook. “Oké nu ga je mij zeggen wat er scheelt.” Zei ik rechtuit. Mijn vriendin keek me vragend aan. “Al vanaf dat Kevin en Lies gekust hebben loop je er dromend en droef bij, alsof je ergens anders met je gedachten bent en ik wil nu weten waar.” Daar had ze natuurlijk niet veel tegen in te brengen. “Het is Tristan…” begon ze. Mijn vermoeden was dus juist geweest. “Ik kan niet stoppen met aan hem te denken. Ik zie hem waarschijnlijk nooit meer terug, maar zijn blauwe ogen blijven maar terug komen in mijn gedachten.” Ik zag dat ze er echt mee zat, maar wat kon ik eraan doen…dat was het! “Ik heb een idee, morgen ga jij de jongens mee weg doen naar het vliegveld. Als je geluk hebt is Tristan daar dan ook en dan kan je hem weer zien en zijn nummer vragen!” Op haar droef gezicht toverde zich nu een glimlach. Ze gaf me een knuffel “Dank je, Nora.” “Graag gedaan.” “En vertel jij nu eens over jou en Joe.” “Wat moet ik vertellen?” vroeg ik terwijl ik goed genoeg wist wat ze bedoelde. “Je weet wat ik bedoel! Hoe ver zijn jullie al geweest enz…” “We hebben nog geen seks gehad.” Daphne trok een pruillipje. “Waarom niet?” vroeg ze. “Heb je die ring rond zijn vinger niet gezien? Die ring dat Kevin en Nick ook hebben.” “Ja wat is er daar mee?” vroeg ze. “Je moet meer de boekjes lezen.” Lachte ik. “Die ringen zijn gelofteringen, dat wil zeggen ‘geen seks voor het huwelijk’.” Ze probeerde een lachbui tegen te houden “Dan ga je je nog lang mogen inhouden.” Zei ze nu luid lachend. Ik gaf haar een speelse mep. “Nee even serieus, vind je dat niet erg? Zou je eigenlijk niet stiekem wel seks willen?” vroeg ze nu terug met een serieus gezicht. “Nee, ik vind het niet erg, maar als die ring er niet zou zijn…dan zou ik er misschien wel klaar voor zijn.” Lachte ik, omdat ik wist dat dit was wat ze al zo lang wou horen.

De volgende morgen om 6 uur: “OPSTAAN!!!” riep Kevin terwijl hij op de deur bonkte. Ik hoorde Joe naast me een kreun geven. Het was 6 uur en Kevin was al springlevend, hij wou dat we allemaal op tijd opstonden zodat we lang genoeg bij Lies konden zijn voordat zij terug naar Amerika moesten. Daphne was hier ook in het hotel blijven slapen, normaal zouden we op dezelfde kamer geslapen hebben en dan Joe en Nick samen (omdat het alleen maar 1 persoonsbedden waren), maar omdat het onze laatste nacht was stond Daphne er op dat ik bij Joe zou slapen. Zij had dus bij Nick geslapen die dat ook niet erg vond. Ik hoorde Kevin nu ook bij Nick en Daphne gaan kloppen. Met veel moeite kroop ik uit het bed en begaf me naar de badkamer voor een douche die me hopelijk wakker zou maken. Een dik half uur later zaten we allemaal nog slaapdronken in de auto, behalve Kevin natuurlijk. Ik zat nu achteraan en soesde nog een beetje na op de schouder van Joe. Kevin wist nu toch de weg en anders kon Daphne hem het wel zeggen. Het was kwart voor 7 toen we bij het ziekenhuis aankwamen, ik vroeg me af of we wel binnen mochten, was het ontbijt niet pas om 8 uur? Zo stil als we konden slopen we naar binnen. Er zat niemand in de inkomhal en de verpleegster die aan de balie stond, stond met haar rug naar ons. Zo rap mogelijk trippelden we voorbij haar. Zonder gezien te worden bereikten we Lies’ kamer. Het was best wel grappig, ik voelde me een van Charlie’s Angels terwijl de jongens zich grappend voor deden als James Bond. Lies zat al klaarwakker in haar bed. “Je bent al wakker!?” vroeg ik haar “Op dit uur!?” “Ja ik wist dat jullie gingen komen en kon niet meer slapen.” Kevin stond als eerste naast haar om haar een ochtendkusje te geven. “We zijn zo rap mogelijk gekomen.” Zei hij. “Ja, dat hebben we gevoeld. Hij was als een legeraanvoerder en sleurde ons bijna letterlijk uit ons bed.” Voegde Nick eraan toe. Lies moest lachen “Auw auw..” “Wat is er?’ vroeg Kevin bezorgd. “Niets, het lachen doet alleen pijn aan mijn ribben.”

“Wanneer zie ik je weer?” vroeg Lies toen het tijd was om afscheid te nemen. “Ik weet het niet, maar ik probeer zo vlug mogelijk iets te laten weten. Jij moet ondertussen hier flink rusten zodat je snel geneest.” Antwoordde Kevin. Ze gaven elkaar een knuffel en nog een lange afscheidkus. Lies was niet het meisje dat snel zou wenen, maar deze keer stonden ook te tranen haar in de ogen. Nick en Joe gingen Lies ook nog een knuffel geven. “Ons zie je hier morgen weer, oké?” zei Daphne. Lies knikte, we gaven haar ook een knuffel en liepen naar de deur. Die ging net open door de ouders van Lies die haar nu kwamen bezoeken. “Wat doen jullie hier al zo vroeg?” vroeg haar mama. “Afscheid nemen.” Fluisterde Kevin. We lieten hen een beetje verbijsterd achter en wandelden het ziekenhuis weer buiten.

Op het vliegveld: Dit keer hadden de jongens voor een privévlucht gezorgd (ja als celebraties ging zoiets makkelijk) dus stapten we met zen vijven over het vliegveld naar het kleine vliegtuig dat daar klaarstond. Big Rob kwam naar buiten en zwaaide naar de jongens, ik kende hem niet maar zwaaide ook terug. Na Big Rob kwam ook Tristan naar buiten. Ik wist dat Daphnes hart waarschijnlijk boven de honderd als een gek tekeer ging. Nick en Kevin gaven me een knuffel “We zien je snel weer.” Zeiden ze en gaven ook Daphne een knuffel en stapten het vliegtuigje binnen. Daphne nam nu kleine stapjes naar Tristan toe. Het was best wel schattig om te zien, maar deze keer kon ik niet helpen. Ik keek in de bruine ogen van Joe. Het werd zo gewoon om afscheid te nemen, misschien wel te gewoon, maar het hielp om elke keer weer wat sterker te zijn. Joe nam me in zijn armen, woorden waren zelfs niet meer nodig. Wat konden we zeggen ‘ik ga je missen’ ja dat was logisch, dat wisten we van elkaar, ‘ik hou van je’ dat voelden we allebei toch aan. Woorden waren gewoonweg niet nodig. Ik voelde me hier zo veilig in zijn sterke armen, konden we hier maar eeuwig blijven staan. “Het is tijd om te gaan!” riep Big Rob. We losten onze knuffel en gaven elkaar nog een laatste kus. “Ik zal het thuis vragen voor kerstmis.” Ik knikte en lipte nog een keer ‘I love you’ voordat ook Joe het vliegtuig opstapte. Door de ogen van Daphne: ‘Oké, Daphne je kan dit wel.’ Zei ik tegen mezelf. Nee ik kan het niet! Wat moet ik nu tegen Trsitan gaan zeggen? Met kleine pasjes stapte ik naar hem toe. “Hej ,Daphne alles goed?” vroeg hij opgewekt. “Ja hoor, met jouw?” antwoordde ik. “Niet echt…” “Wat is er?” vroeg ik. “Wel, ik vind het zo stom dat we nu al naar Amerika terug moeten vertrekken net nu dat… nu dat ik je dacht mee uit te vragen…” mijn hart sloeg denk ik een slag over. Had ik het nu goed gehoord, wou hij me mee uit vragen? Ik wou rondspringen en gillen van geluk, maar hield me toch op tijd nog in. “Ja, dat is inderdaad nogal stom…maar ik kan je wel mijn nummer geven.” lachte ik, waardoor ook hij ging lachen. Ik zocht naar een balpen in mijn tas, nam zijn hand vast en schreef mijn nummer op. “Voila en nu zien dat je je handen niet wast.” “Het is tijd om te gaan!” riep Big Rob. Ik zag Nora naar Joe zwaaien en besefte dat ik nu ook afscheid moest nemen van Tristan. “Wel, dan hoor ik nog wel van je?” vroeg ik een beetje onzeker. “Zeker en vast.” Ik kon hem moeilijk een kus of knuffel gaan geven dus zwaaide ik alleen toen hij naar het vliegtuig stapte. Samen met Nora zwaaiden we nu naar de jongens, die over enkele minuten hoog boven de wolken zouden zweven.

Picture of Nick

Picture of Nick

Deel 19

De taxi die ons naar het vliegveld had gebracht stond er gelukkig nog zodat we niet met de bus naar huis moesten. Het was stil in de auto, allebei dachten we na over het voorbije afscheid. “Hoe was het nu eigenlijk met Tristan?” vroeg Nora me. “Dat was ik je vergeten te zeggen: het was geweldig! Hij was geweldig! Nora, hij heeft me eigenlijk mee uitgevraagd!!” haar mond viel open. “Waaat!? En je zegt me dat nu pas! Vertel!” Ik speelde eigenlijk heel ons (kort) gesprekje na. Tristan had me niet letterlijk mee uit gevraagd, maar was het wel van plan geweest en ik had hem mijn nummer gegeven. Ik haalde mijn gsm uit mijn zak, maar nog geen berichtje. Ik had hem ook bewust niet naar zijn nummer gevraagd, dan moest ik de drang niet weerstaan om hem te bellen. Als hij echt geďnteresseerd zou zijn, dan zou hij mij wel bellen, hoopte ik. “Wel ik denk dat het dringend tijd wordt dat we eens allemaal samen komen!” lachte Nora. “Jij met je hoofd in de wolken bij Tristan (grappig hoe dit letterlijk ook klopte), Lies en Kevin het kersverse koppeltje, Joe en ik dan en last but not least Jana.” Ja dat was ik helemaal vergeten, Jana leek het goed, héél goed te kunnen vinden met Nick. “Jana en Nick komen ook zoo hard samen, dus we moeten nodig eens bijpraten.” Lachte Nora. “Je hebt groot gelijk, maar hoe gaan we dat doen met Lies die in het ziekenhuis ligt?” “Daar vinden we wel iets op. Vanavond gaan we meteen aan de slag.” “Vanavond?” vroeg ik. “Ja, het is wel vroeg, maar wij moeten nog naar school, hé.” Ik keek op mijn horloge. 20 voor 9, het was nog waar ook! We moesten inderdaad nog naar school (we hadden het eerste lesuur vrij en moesten daarom pas tegen kwart na 9 in school zijn).

’s Avonds na een vermoeiende dag op school:
Door de ogen van Nora: “Dus wat gaan we doen?” vroeg Daphne. “Wel we kunnen niet gezellig naar ’t stad gaan ofzo, omdat Lies nog een weekje in het ziekenhuis moet blijven, maar we kunnen natuurlijk ook gewoon naar haar gaan.” Antwoordde ik de vraag. “Oké goed idee, maar we moeten het toch een beetje leuk maken, dus wat nemen we mee?” “Laat me even denken…” “IJs! Zeker ijs en drinken…” “OH, ik heb een idee! We maken een spel met vraagjes op kleine papiertjes. Dan moet ieder om de beurt een kaartje trekken en de vraag beantwoorden.” “Maar dan weten wij de vragen al…” “Maakt niet uit, het blijft toch een leuk idee!? En zo komen we van iedereen te weten hoe het in ‘de liefde’ staat.” “Je hebt gelijk, het is een goed plan!” Ik liep naar mijn bureau en zocht 2 balpennen en papier om aan ons spel te beginnen.”

Woensdagmiddag:
Door de ogen van Kevin: Pff? Het was toch niet makkelijk hoor, ik was nog maar een dagje samen met Lies en had al terug afscheid moeten nemen. Waarom woonden we nu per se zo ver weg? Ik miste haar verschrikkelijk. Hoe deden Nora en Joe dit? Ik ging naar de gang en klopte op de deur van Joe’s kamer. “Ja.” Hoorde ik van de andere kant. Ik opende de deur en zag dat Joe met zijn gsm op bed zat, waarschijnlijk aan het sms’en met Nora. “Kunnen we even praten? Ik heb raad nodig…” “Natuurlijk, kom.” Zei mijn boer. Hij zette zich wat rechter en legde zijn gsm weg. “Vertel het eens aan den Joe.” Zei hij lachend. Ik ging op het uiteinde van het bed zitten “Hoe doe je het?” vroeg ik. Hij keek me vragend aan. “Met Nora, afscheid nemen voor zo lang terwijl je haar zo mist en niet bij haar kan zijn.” “Ja, dat is niet gemakkelijk. Ik mis Nora enorm, maar ik –wij allebei- hebben het gewoon moeten aanvaarden dat we zo ver van elkaar wonen en dat we vaak afscheid moeten nemen. We denken niet meer aan de pijn van het afscheid, maar aan de vreugde wanneer we elkaar weer zien.” legde hij uit. Het klonk allemaal zo gemakkelijk, maar dat was het voor mij niet. “dat moeten jij en Lies ook doen. Jullie moeten begrijpen dat jullie allebei ook nog een leven buiten elkaar hebben en dat jullie dat leven ook moeten leven. Als je dat begrijpt en aanvaardt dan is het toch ook veel leuker om haar daarna weer terug te zien. Kevin, je mag van Lies houden, maar teveel afhankelijk zijn van haar is ook niet goed. Ik weet dat je haar graag ziet en zij jou ook, maar je kan er nu eenmaal niets aan doen dat wij in Amerika wonen en zij in België.” Ik knikte. Joe had gelijk ik moest gewoon denken aan wanneer ik haar weer zou zijn. Ik kon Lies altijd berichtjes en mails sturen, dus ik kon deze paar weken van haar verwijderd wel aan. “Dankje, Joe.” “Graag gedaan.” Ik ging naar beneden, nam een zak chips en plantte me in de zetel neer. Heej, schat, hoe gaat het daar in België? Voel je je al wat beter? Hier alles oké, morgen gaan we werken aan nieuw materiaal in de studio en deze avond gaan we naar een award uitreiking. ‘k mis je… xx” ik drukte op versturen en wachtte op een antwoord van Lies. Even later klonk het deuntje van mijn gsm. “Ik mis je ook en voel me al veel beter nu door jou berichtje. Het is hier nu maar saai alleen op deze kamer maar straks komen de meisjes voor een leuke namiddag, veel plezier met de award uitreiking. Hou van je xx”
Door de ogen van Lies: Ik miste Kevin, maar zijn lieve berichtjes deden dat gemis verzachten. We stuurden wel 100den berichtjes per dag, gewoon over onozele, leuke dingen. Zelfs in een gewoon berichtje kon Kevin me doen lachen, smelten of bijna huilen. Er werd op de deur geklopt en 4 stralende gezichten kwamen de kamer binnen. Mijn vriendinnen keken me allemaal lachend aan. Ik weet niet hoe ik er nu bij kwam, maar ik besefte me net dat ik ongelooflijk dankbaar mocht zijn met hen. Daphne en Nora kende ik van op school en Jana had ik leren kennen via Nora, we waren echt een groepje geworden. Ik kon nog net een traantje bedwingen en nam het woord om ervoor te zorgen dat niemand het zag. “Heej! Het was echt saai zonder jullie hier!” zei ik. Ze lachten en kwamen me allemaal een knuffel geven. “En hoe gaat het hier met de zieke?” vroeg Jana. “Veel beter nu ik gezelschap heb.” Lachte ik. “Wat zit er in die zak?” Nora opende de diepvrieszak en haalde er 3 flessen cola en 4 potten ijs uit. “Kijk, haar oogjes gaan al blinken.” Zei Daphne. Ja dat wist ik van mezelf al, ik hield echt van ijs! Net zoals wij allemaal trouwens, als we afspraken mocht ijs dus nooit ontbreken. “En..ook dit.” Nora haalde een potje met daarin, wat voor mij papierensnippers leken, ook nog uit da zak. “Wat is dat?” vroeg Jana. Ik was gelukkig niet de enige die van niets wist. Nora en Daphne wisselden geheimzinnige blikken uit. “We hebben een spelletje gemaakt.” Vertelde Daphne met een geheimzinnige ondertoon. “Wat voor spelletje?” “Dus, ik zal het even uit leggen.” Begon Nora. “Ja doe dat.” onderbrak Jana haar. “De laatste tijd hebben we allemaal wel een redelijk interessant liefdesleven. Lies en Kevin, Daphne en Tristan, Jana en Nick en Joe en ik.” Jana deed haar mond open om iets in te brengen over het feit van haar en Nick, maar Daphne hield haar tegen. “Je mag het direct in het spel uit leggen.” “De bedoeling is dus dat we om de beurt een kaartje trekken en antwoorden op de vraag dat je trekt en ja natuurlijk mag iedereen dat wil daar iets over zeggen dat hoeft niet alleen de persoon zijn die getrokken heeft.” “En het ijs eten we gewoon ondertussen op.” Vulde Daphne aan. Wel het klonk leuk, misschien kwamen we hier nog wel grappige dingen te weten. “Oké laten we beginnen.” Zei Jana enthousiast.

Foto van Joe

Foto van Joe

Deel 20

Ik zat recht in mijn ziekenhuisbed met Jana die zich op haar buik had uitgestrekt en naast me lag. Nora zat in kleermakers zit op de stoel naast het bed en Daphne op de vensterbank. “Oké ik vind dat voor we beginnen we even allemaal moeten zeggen wat we voor wie voelen.” Zei Nora. “Begin jij maar.” Lachte Daphne naar haar. “Dus… ja ik zie Joe doodgraag en zou niet meer zonder hem kunnen.” “Hoe lang zijn jullie eigenlijk?” vroeg Jana. “Morgen 3 maand.” Antwoordde Nora fier. Vervolgens keek ze naar mij, het was dus mijn beurt. “Tja, wat moet ik zeggen? Ik zie Kevin echt graag en ik heb het gevoel dat ik de hele dag op wolkjes loop. Eigenlijk moet ik, wij allemaal, Nora dankbaar zijn. Zonder haar had ik Kevin nooit leren kennen.” “Dankjewel Nora.” Zeiden we allemaal in koor en lachten ons daarna een breuk. “Jana, vertel nu eens hoe het zit met Nick. Op het concert spetterde de vonkjes er bijna vanaf.” Vroeg Daphne. “Wel, ja ik heb hem na het concert niet meer gezien, spijtig genoeg. Maar ja ik vond hem echt wel héél leuk en lief en mooi.” “Ja ja, zien we daar iemand blozen?” lachte ik waardoor Jana nog roder werd. “Dat komt daar wel goed, ik voel het.” zei Nora. “En nu jij Daphne, hoe zit het met Tristan? Heeft hij al gebeld??” “Gebeld?” Vroeg ik verbaasd, ik had precies iets gemist. “Toen we afscheid namen van de jongens ben ik meegegaan om hem te zien en toen heeft hij mijn nummer gevraagd…” vertelde Daphne, “maar hij heeft nog niet gebeld of gsms’t.” voegde ze er wat droef aan toe. “Dat komt nog wel, misschien heeft hij het gewoon druk.” Probeerde Jana haar op te beuren, “Vertel nu wat je voor hem voelt.” “Ik vind hem inderdaad wel leuk enz, maar langs de andere kant twijfel ik ook heel hard. Hij woont wel in Amerika, hé en jullie kunnen daar goed mee omgaan maar ik weet niet of ik dat kan. En hij vindt waarschijnlijk iemand veel leuker en mooier in Amerika, die heel de tijd bij hem kan zijn.” Raasde ze. Dit was echt zo typisch voor Daphne, ze sloot haar hart af. Ze wou niet toegeven aan haar gevoelens en verzon daarom allerlei smoesjes, maar dat ging ik nu niet even zeggen dat zou de sfeer breken. “Maar nee, zo mag je niet denken!” zei ik in de plaats. Nora pakte het potje en gaf het aan Jana. “Dus de vragen die je trekt moet je eerlijk beantwoorden en moet je je dus voorstellen met de jongen waar je net over gepraat hebt.” Legde ze uit. Jana knikte en trok een papiertje uit de pot. “Wat zou je doen als je lief zou willen dat je van kledingstijl veranderde?” las ze luidop voor. “Eum… dan kan hij de pot op, hij moet me nemen zoals ik ben.” Zei ze streng. “Maar volgens mij is Nick niet zo.” Voegde ze er lachend aan toe en gaf het potje door aan Daphne. Ze viste er een kaartje uit en las voor: “Hoe ziet je perfecte jongen eruit?” “Zoals Tristan!” riep ze luid en blij. We lachten en Nora stond op en haalde de potten ijs uit de zak. Daar had ik op gewacht. Ze gaf iedereen een potje en een lepeltje terwijl we verder gingen met ons spel. Het was nu Nora haar beurt. “Wat zou je doen als je zwanger bent onder de 18?” “Wel in mijn geval zou ik dan ook al getrouwd moeten zijn…” lachte ze. “Huh?” vroeg Daphne. “Gelofteringen,” herinnerde Nora Daphne eraan “maar oké stel nu dat ik toch zwanger zou zijn, dan … ja die is echt wel moeilijke. Ik zou het kindje langs de ene kant wel willen houden, maar langs de andere kant is het weer zo moeilijk omdat Joe in Amerika woont en dan zou ik het kind bijna alleen moeten opvoeden, maar ja misschien komt hij dan naar België voor mij.” Zei ze allemaal snel achter elkaar, meer tegen zichzelf dan tegen ons. “En wat wordt het nu?” vroeg Jana. “Ik vind abortus eigenlijk ook moord en dan zou ik al 18 zijn, dus… waarschijnlijk hou ik het.” was Nora’s besluit. “Oh, mag ik meter zijn?” vroeg Daphne meteen enthousiast. “Nee ikke!” gilde ik er nu tussen. Ja nu wouden we allemaal meter zijn van Nora’s kindje. De strijd om het meterschap bleef onbeslist en het was nu mijn beurt. Ik grabbelde wat in het potje en trok een kaartje. Voor ik kon lezen wat erop stond, werd er op de deur geklopt. “Ja.” Zei ik. De deur ging open en een meisje met lang bruin haar in een losse paardenstaart samengebonden kwam de kamer binnen. “Hej Anke.” Lachte ik. De dagen dat ik hier had gelegen was ik Anke tegengekomen op de gang, ze was een leuk meisje dat ik beter en leren gaan kennen en we waren nu vriendinnen geworden. “Oei stoor ik?” vroeg ze een beetje onzeker terwijl ze de kamer rondkeek. Ik wist niet goed wat zeggen, mijn vriendinnen kenden haar niet en ik wist niet of ze het erg zouden vinden als ze mee deed met ons spelletje. “Nee hoor kom maar verder.” Beantwoordde Daphne haar vraag. “Iedereen dit is Anke, ze ligt in de kamer hier naast me. En Anke dit zijn, Jana, Daphne en Nora mijn vriendinnen.” Stelde ik iedereen voor. “Heb jij een vriendje?” vroeg ik aan Anke. Ze knikte. “Welkom dan bij ons meidenspelletje.” Lachte Daphne. Anke keek een beetje verward. “We spelen een spel, je moet een kaartje uit de pot nemen en een vraag eerlijk beantwoorden.” Legde ik haar uit. “En mag ik meedoen met jullie spel?” vroeg ze wat onzeker. “Ja natuurlijk als je ons zegt hoe hij noemt.” Vroeg Nora. “Wouter.” “Zet je er maar bij, het was net Lies’ beurt.” Zei Jana terwijl ze zicht recht zette en plaats maakte voor Anke die naast haar op het bed ging zitten. Ik plooide het papiertje dat ik nog steeds in mijn hand had open en las voor. “Wat zou je doen als je hem zou betrappen met een fan?” Ik dacht diep na, “Kevin zou dat denk ik wel nooit doen, maar soit stel dat het toch gebeurd dan zou hij een onvergefelijke fout gemaakt hebben. Ik zou hem nooit meer kunnen vertrouwen en ik denk ook niet dat onze relatie dan nog iets waard is.” Vertelde ik. “Oké, dat was duidelijk. Anke het is aan jou.” Zei Jana. “Denk je dat hij de ware is?” “Op dit moment wel, maar ja ik denk dat iedereen dat wel denkt wanneer ze haar lief graag ziet. Ik zie nog wel hoe de toekomt uitdraait zeker.” Beantwoordde ze de vraag. Ik realiseerde me dat Anke geen pot ijs in haar handen had zoals wij dus gaf ik haar de overschot van mijn pot. “Dankje.” Anke gaf het potje met papiertjes door naar Jana. “Ik moet naar toilet. Ga al maar verder me de volgende. Ik wou de pot verder geven aan Daphne, maar die stond nu bij de zak alle lege potjes ijs in te pakken en Nora had haar gsm boven gehaald. “Iedereen heeft de groetjes van de jongens.” Zei ze. We hoorden Jana van op het toilet roepen dat ze de groetjes terug moest doen en dat deed Nora dan ook. Iedereen was even bezig dus nam ik maar weer een kaartje. “Wat zou je doen als je lieveling zijn gelofte (gelofteringen!) zou willen opgeven speciaal voor jou.” Las ik. “Vertel het maar eens,” zei Daphne die nu weer op haar plaatsje op de vensterbank zat. Ik was nog maar een paar daagjes samen met Kevin en had over zoiets nog niet nagedacht, de fase van seks lag nog ver voor ons. “Dat zou super lief zijn van hem, maar ik denk niet dat ik dat toelaat. Oké dat klinkt streng, maar die gelofte hebben ze om een reden gemaakt en ik vind niet dat ze die mogen breken.” “Nu wil ik terug, jullie hebben mij overgeslagen.” Zei Nora. “Jij was aan het sms’sen meid.” Herinnerde ik haar eraan. “Ja ja het is al goed, geef me nu maar gewoon die pot.” Ze viste er een kaartje uit. “wat zou je doen als je lief vroeg om mee met hem naar Amerika te gaan (niet zomaar even op vakantie)?” Jana was al terug van de wc en zat weer op het bed. Er viel een stilte in de kamer, alle ogen waren op Nora gericht, we wouden allemaal weten of ze ons hier zou ‘achterlaten’ en naar Amerika zou verhuizen speciaal voor Joe.
Door de ogen van Nora: Ik opende mijn mond en sloot hem weer zonder een woord te hebben uitgebracht. Dit was moeilijk om toe te geven, ik zou inderdaad naar Amerika verhuizen voor Joe. Natuurlijk na er eerst lang over hebben nagedacht te hebben en raad gevraagd te hebben aan verschillende mensen, maar ik had het gevoel dat onze relatie zo sterk was dat ik dat er voor over zou hebben. Ik hield zielsveel van Joe en zou alles voor hem opgeven, zelfs mijn leven hier. Dat wilde niet zeggen dat ik niet iedereen verschrikkelijk ging missen en geen heimwee zou hebben, maar … ja ik zou dat nog wel zien zitten. Op dit moment misschien niet, maar als ik wat ouder ben, ook in Amerika kan ik een leven opbouwen, een leven met Joe. Het was nog steeds doodstil in de kamer en 4 paar (ook Anke die ik nog maar net kende maar me wel een leuk meisje leek) keken met doordringend aan. “Je hoeft niets te zeggen.” Zei Daphne uiteindelijk. “Eigenlijk konden we dat allemaal op voorhand al weten.” Daphne kende ik het langst van iedereen en mijn band met haar was dan ook het sterkst, ze begreep me zonder dat ik iets moest zeggen en wist wat er in me omging. Ze kon die dingen aanvaarden zonder er tamtam rond te maken en oordeelde ook niet, ze gaf raad en hielp me wanneer ik het nodig had en zo was het ook omgekeerd. Niet dat ik met de ander meisjes niet kon praten, want we praatten echt over alles, maar een paar dingetjes wist alleen Daphne. “Het spijt me.” Zei ik. “Je moet toch geen sorry zeggen, daar is op zich niks mis mee hoor.” Zei Jana. “Jawel, nu denken jullie allemaal dat ik niet zonder Joe kan en dat ik hem verkies boven jullie, dat ik hem belangrijker vind dan jullie en dat ik jullie hier zomaar zou kunnen achterlaten, maar dat is niet zo. Ik zie Joe doodgraag, dat weten jullie, maar jullie staan altijd op nummer 1. En als ik ooit naar Amerika verhuizen, moet je niet denken dat ik dat zonder tranen en heimwee ga doen. Ik zou jullie ontzettend missen, hoor.” “Och, het is allang goed, kom hier.” Zei Lies terwijl ze haar armen opensperde om me een knuffel te geven. “Maar jullie moeten niet bang zijn, het eerst komend jaar verhuis ik niet hoor.” Verzekerde ik hen allemaal. Ook Daphne en Jana gaf ik een knuffel. Ik keek een beetje aarzelend naar Anke en gaf haar ook een knuffel. “Na zo’n gesprek van diepe gevoelens te hebben meegemaakt hoor je nu ook bij de groep hoor.” Zei ik toen ik haar weer losliet. “Wow, het is al 8 uur.” Zei Jana terwijl ze op haar horloge keek. “Ja het wordt eens tijd wat wij naar huis gaan.” “Dank jullie voor de leuke middag.” Zei Lies. We namen allemaal afscheid van haar en Anke en verlieten de kamer.

[Met dank aan Lien voor de vraagjes!]

Deel 21

Deel 21

3 maanden gingen voorbij. Nora en Lies missen hun vriendjes enorm, maar vinden troost bij elkaar en in de lieve berichtjes, mailtjes en telefoontjes van de jongens. Jana en Nick sms’te ook regelmatig en het leek erop dat die 2 toch ook closer werden. Bij Tristan en Daphne was het anders, hij had haar lieve berichtjes gestuurd met wel duidelijke hints in, maar zij wou die niet zien. Het feit dat ze haar hart afsloot voor hem toonde gewoon dat ze hem echt graag had, maar zichzelf probeerde te beschermen. Tristan zou echt moeite moeten gaan doen om door te dringen tot haar hart, maar uiteindelijk zou het dat wel lukken, daar was iedereen (behalve Daphne zelf)overtuigd van. Lies was ondertussen alweer helemaal genezen en ook Anke was uit het ziekenhuis ontslagen. Ze woonde eigenlijk niet zo ver van Nora af en ze was nu ook een goede vriendin geworden van iedereen. Het was begin december, de examenperiode begon over een paar daagjes. Geconcentreerd zat ik gebogen over mijn boek wiskunde. Over 3 dagen begonnen de examens weer en zoals altijd was wiskunde de starter van de hele reeks. Ik had 2 lichtpuntjes in de duistere examentijd; als ik goede punten zou halen dan mocht ik van mijn ouders kerstmis vieren in Amerika bij Joe. Ik was door het dolle heen geweest toen mama vertelde dat ik mocht en ook van de ouders van Joe was het in orde. Ik had nu dus een goede reden om een hele dag op die cijfertjes voor mijn neus te zien en te proberen om moeilijke formules in mijn hoofd te drammen. Mijn ander lichtpuntje was het feit dat Joe hier ook zou staan binnen 2 dagen. Hij was zo lief geweest om voor te stellen om me te komen helpen met studeren of gewoon om hier te zijn voor mij. Om mijn pauzes te vullen of om de leegte in mijn bed op te vullen. Ook Kevin zou meekomen, hij zou logeren bij Lies. Nick had zelf ook examens en kon dus niet meekomen, wat Jana dan wel weer heel spijtig vond. Het was eigenlijk wel moeilijk om me te concentreren, ik bleef maar denken aan de kerstvakantie wanneer ik eindelijk mee mocht naar Amerika. Ik vond het echt super. Lies zou ook wel graag zijn mee gegaan, maar mocht niet van haar ouders. Ik nam nog een slok van mijn cola en probeerde weer allee aandacht bij de wiskunde te houden.
2 dagen later:Ik vloog in Joe’s armen, wat had ik die sterke armen gemist. Ik drukte een kusje op zijn lippen en nog eentje en nog eentje dat uiteindelijk een lange kus werd. “Ik heb je gemist.” Zei ik. Joe plantte zijn lippen weer op de mijne als antwoord. Ook rechts van ons stonden Lies en Kevin in elkaar verstrengeld. Het was vrijdagavond 10 uur, we hadden samen besloten om onze liefjes hier op de luchthaven te komen halen om hen daarna mee naar huis te nemen en nooit meer los te laten.
De papa van Lies had ons gebracht en zat nog steeds in de auto te wachten. Met zen vieren kropen we op de achterbank, Lies op Kevins schoot en ik zo dicht mogelijk tegen mijn lieveling aangedrukt. “Jullie hebben precies allemaal schrik van mij.” Lachte Lies’ papa toen hij naar de lege zetel naast hem keek, maar we hadden de jongens zo gemist dat we niet anders konden dan hen voelen, ruiken, vasthouden, kussen en knuffelen. Een dik half uur later werden Joe en ik bij mij thuis afgezet. Het was ondertussen al bijna half 12, iedereen sliep en het was donker in de woonkamer. Joe zetten zijn spullen neer en tilde me op zodat ik mijn benen om zijn lichaam kon slaan. “Zelfs in de pikkedonker ben je beeldschoon.” Zei hij lief. “Jij bent ook niet mis hoor.” Zei ik lachend voor ik mijn lippen op de zijne drukte. Ik voelde zijn tong in mijn mond glippen en zijn handen onder mijn topje verdwijnen terwijl die van mij door zijn haar wroetten. Oké, dit was best wel opwindend. Helemaal in de donker, alleen wij tweeën, complete stilte op onze smakgeluidjes na en Joe die me ondertussen voorzichtig in de zetel neerlegde en op me kwam liggen. Mijn handen gleden nu ook onder zijn T-shirt en die dan hem waren overal over mijn lichaam. Ik kuste hem waar ik maar kon, zijn lippen, zijn wangen, kin, hals en een stukje borstkas als ik zijn T-shirt een beetje naar beneden trok. “Gaan we niet naar boven?” vroeg ik, “stel dat mijn ouders wakker worden ik zou niet graag hebben dat ze ons zo zien.” “Oké.” Joe stond op en nam me uit de zetel. Ik lag zalig in zijn armen. “Moeten je spullen niet mee?” vroeg ik. “Nee, ik breng die morgen we naar boven.” Toen we boven waren gingen we gewoon verder waar we beneden gestopt waren. Joe’s T-shirt lag al snel op de grond en die van mij volgde iets later ook. Ik taste met mijn lippen zijn borstkas af en ging met 1 vinger over de rand van zijn boxershort die iets boven zijn broek uit kwam. Ik zette me wat rechter en voelde Joe’s handen naar mijn bh sluiting gaan. “Mag ik?” vroeg hij. Ik knikte. Teder prutste hij het slotje open en liet zijn handen over mijn lichaam glijden zonder maar een seconde mijn lippen te lossen. Toen ik weer op mijn rug lag en Joe bovenop me, zakte zijn handen af naar de knop van mijn broek, maar met een schok besefte ik dat dit niet verder kon. Hoe leuk ik dit ook vond en hoe graag ik ook verder zou gaan, het kon niet. “Joe, we mogen dit niet doen.” fluisterde ik eigenlijk tegen mijn zin. Hij keek me een beetje geschokt aan en iets later leek hij door te hebben wat ik bedoelde. “Ho, die stomme ring toch.” Hij rolde van me af en legde zich naast me neer, kijkend naar de ring. “Ik wou dat ik die gelofte nooit had gedaan.” “Nee zo mag je niet denken, je hebt die gelofte gemaakt en daar is niets aan te veranderen. Ik vind het echt heel mooi van je dat je dat hebt gedaan.” “Als de ring er niet zou geweest zijn, zou je dan…?” vroeg Joe. Ik knikte, ik moest niet vragen of hij er ook voor klaar was geweest dat wist ik, dat voelde ik gewoon. “Maar, ik hou van je en ik wil die band met je delen.” Vertelde hij me. “Ik hou ook van je, maar ik weet dat we die stap ooit wel kunnen zetten en dan zal het fantastisch zijn. Die band kunnen we ook hebben zonder seks. We kunnen ook andere dingen doen… en we hebben vannacht misschien geen seks gehad, maar ik denk wel dat we een bepaalde stap hebben gezet.” Ik nam zijn hand vast en bewonderde zijn ring. “Ik wil er ook één.” Zei ik uiteindelijk. Joe keek me vragend aan. “Je weet toch dat dat een grote stap is? Je kan er niet op terug komen.” “Ja, dat besef ik, maar mijn besluit staat vast. Mijn eerste keer wil ik met jou beleven en het maakt me niet uit dat ik daarvoor dan nog lang zal moeten wachten.” “Oké, als jij het wilt, dan gaan we morgen voor jou een geloftering kopen.” “Zullen we nu maar eens gaan slapen dan?” vroeg ik. “Als het moet, maar je hoeft geen topje aan te doen hoor.” Zei Joe met een smekend stemmetje. We deden onze broeken uit en ik ging lekker dicht tegen Joe liggen. Ik voelde zijn lichaamwarmte tegen mijn lichaam en viel in slaap op het ritme van onze ademhalingen.

Deel 22

Door de ogen van Joe: Hand in hand liep ik met Nora door de winkelstraat, op zoek naar een perfecte geloftering voor haar. Ik vond het langs de ene kant spijtig dat we vannacht niet verder waren gegaan, maar langs de andere kant was ik blij dat Nora me aan mijn gelofte deed denken. Ik zou ze eigenlijk toch niet willen breken en zoals Nora zei, onze eerste keer zou dan gewoon nog specialer worden. Het was super lief van haar dat ze ook een ring wou, zo waren we op de een of andere manier toch verbonden. “Daar is een juwelier.” Bracht ze me uit mijn gedachten en sleurde me een winkeltje binnen. Nora vroeg iets aan de verkoopster die even later met een zevental ringen aankwam. “Welke vind jij mooi?” vroeg Nora me. Ik duidde 2 zilveren ringen aan. “Mhhh.” Zei Nora met een bedenkelijk gezicht. Ze vroeg weer iets aan de vrouw achter de balie, deze nam de maat van Nora’s vinger en gaf haar een ring die leek op degen dat ze had aangeduid. Nora schoof de ring rond haar rechterringvinger (zoals bij mij). Het was een eenvoudig model, zilver met een paar lijntjes als inkervingen. “Is deze goed gekeurd?” vroeg Nora me. “Ja, hij past perfect bij je.” Ze lachte even en betaalde de ring. Weer buiten nam Nora mijn recht hand en hield dat tegen haar rechter hand. “Kijk hoe mooi.” Zei ik. Ze knikte. “Nu zijn we echt verbonden. Moet ik eigenlijk nog iets doen? Iets zeggen ofzo? Zoals bij een eed.” “Nee, als je weet waarvoor hij staat en je daaraan houdt is het goed.” “Oké.” Even later voelde ik haar zachte lippen weer op de mijne. “Kom het is tijd om naar huis te gaan.” Zei ik nadat onze lippen weer losten. Nora keek me met haar schattigste puppyblik aan. “Nee, nee jij moet studeren.” “Ja, meester.” Zei ze gespeeld. Ik legde mijn arm om haar schouder en voelde haar arm rond mijn middel liggen.
“Komaan, hup hup, voor die boeken.” Ik duwde Nora speels op haar stoel. Ik was hier om haar te helpen zodat we samen met kerstmis konden vieren en daar ging ik dus ook voor zorgen. “En wat ga jij dan doen?” vroeg ze me. “Ik ga hier op je bed wat op mijn laptop surfen, als je me nodig hebt ben ik er en als het tijd is voor een pauze kunnen we iets leuks doen.” “Ooh, iets leuks…? Krijg ik geen tipje van de sluier?” ik schudde mijn hoofd en zette me op haar bed met mijn laptop voor me. Na nog geen 5 minuten zag ik Nora speels naar me toe komen sluipen. Ze sprong achter me op het bed, drukte mij naar beneden en begon me ondersteboven te kussen. Ik loste me uit haar greep. “Nora, hoe leuk ik dit ook vind je moet nu echt studeren. Anders was ik beter niet naar hier gekomen.” Ze stapte weer van het bed en plofte droef neer aan haar bureau. “Maar je zit daar zo mooi te wezen terwijl ik hier die stomme leerstof moet zien te begrijpen.” “Je moet proberen, heb je liever dat ik naar beneden ga? Kan je je dan beter concentreren?” “Nee! Blijf daar maar zitten, ik zal mijn best doen.” lachte ze.
Door de ogen van Daphne: In kleermakerszit zat ik op mijn bed, kijkend naar mijn gsm. Elke dag sms’te ik met Tristan, elke dag. Of we belden, dan praatten we over normale dingen, gewoon alles. Het ging als vanzelf, ik kon alles tegen hem zeggen van de onozelste en gęnantste dingen tot meest persoonlijke. Vaak genoeg gaf hij hints over hoe leuk hij het vond om met me te praten of om mijn stem te horen, hoe mooi hij me vond en wel een miljoen andere lieve dingen, maar ik ging er niet op in. Ik kon het gewoon niet, ik was hem graag gaan zien, ik zou niet meer kunnen zonder onze dagelijkse gesprekken, maar ik wou niet toegeven aan dat gevoel. Ik kon toch geen relatie beginnen met een jongen die aan de andere kant van de oceaan woonde? Ik wist wel dat Lies en Nora dat ook deden, maar het was anders. Mijn vorige relatie had heel mijn liefdesleven naar de knoppen gehaald. Ik hield van die jongen, maar hij woonde in Oost- Vlaanderen. Te ver dus om elk weekend op bezoek te gaan, te ver om elkaar regelmatig te zien, te ver om de liefde te laten bloeien, toch van zijn kant. We waren 7 maand samen toen ik ontdekte dat hij me bedroog, ik heb nooit geweten hoe lang het al bezig was, maar mijn hart was gebroken. Ik had hem mijn hart en ziel toevertrouwd en dat had hij zomaar allemaal kapot gemaakt. Ik was helemaal gebroken de volgende maanden. Nora heeft me er door geholpen en nu Tristan doet me hem vergeten, maar de angst dat ook Tristan mijn hart zal breken en iemand beter vind die dicht bij hem woont is niet verdwenen. Daarom kan ik niets met hem beginnen. Mijn gsm trilde, ik nam op. “Hej.” “Hallo.” “Scheelt er iets?” vroeg hij. Het was bijna eng om te zien hoe hij meteen voelde dat er iets niet klopte. “Nee, hoor.” “Niet liegen, ik hoor het aan je stem.” “Ik … ik was aan je aan het denken.” zei ik dan maar. “In de positieve of negatieve zin?” “Beiden…maar kunnen we over iets anders praten.” “Oké.” Weer een van Tristans lieve trekjes, hij forceerde me nooit om iets te zeggen wat ik niet wou zeggen. Als ik er dan klaar voor was, dan zou ik het uiteindelijk toch zeggen. We babbelden nog een uur verder over koetjes en kalfjes. Tegen half 11 sloot ik het gesprek af en kroop onder de dekens. Nog steeds piekerend over de jongen wie zijn stem ik alweer miste, viel ik in slaap.
De volgende avond tegen 9 uur: Binnenkort waren het weer examens, ik had dus mijn hele zondagmiddag al studerend doorgebracht, net zoals Nora, Lies, Jana en Anke. Ik was het uren voor mijn boeken zitten nu al zo beu en de examens waren nog niet eens begonnen, Tristan had vandaag ook nog niet gebeld waardoor mijn humeur alleen maar was verslechterd. Ik wou me net voor de tv instaleren toen er werd gebeld, zuchtend stond ik op en liep naar de deur. (Mijn vader was nog aan het werk en moeder zat boven op haar computer ook nog druk te werken, op een zondag! Kan je je het voorstellen!) Ik opende de deur en keek in de mooiste blauwe ogen die ik ooit gezien had.

Picture of Kevin

Picture of Kevin

Deel 23

“Hej.” Zei Tristan. Ik kon het niet geloven, hij stond hier gewoon voor mijn neus. Niets kon me nog schelen, dat ik examens had, dat mijn ouders nooit tijd voor me hadden, dat ik hier in mijn pyjama stond en bijna doodvroor, niets maakte nog uit. Ik zette een stapje vooruit, keek weer in die blauwe ogen en voelde iets later Tristans armen om me heen. Ik drukte me stevig tegen hem aan terwijl tranen over mijn wangen begonnen te rollen. Tristan hoorde me snikken. “Wat scheelt er?” vroeg hij voor de 2de keer op nog geen 24 uur. “Alles.” zei ik alleen. Ik loste me uit zijn armen, nam zijn hand en leidde hem naar binnen. Ik wist dat we niet gestoord gingen worden, dus konden we gewoon makkelijk praten hier in de living. We gingen alle2 in de zetel zitten, ik draaide me naar de jongen die voor me zat en ademde diep in. Ik wou hem vertellen wat er in me omging, maar had eerst zelf een paar vraagjes. “Niet dat ik niet blij ben dat je hier bent, maar waarom ben je helemaal naar België afgereisd?” “Voor jou. Daphne ik weet dat we misschien nog niet zoveel contact hebben gehad face to face maar ik heb je leren kennen door al onze telefoontjes en berichtjes. Het toppunt van mijn dag is wanneer ik je stem hoor, je hoor lachen,… Ik kan alles tegen je vertellen, we kunnen serieus praten, maar ook zoveel plezier hebben, ook al is het maar aan de telefoon. Ik zou niet meer zonder je kunnen. Daphne, ik hou van je.” Ik voelde weer een warme traan over mijn wang rollen. “Alsjeblief vertel me wat er in je omgaat, vertel me waarom je weent, ik kan je niet zo droevig zien.” “Oké, maar laat me alsjeblief mijn uitleg doen.” hij knikte. “In de grote vakantie van vorig jaar heb ik een jongen leren van op een kamp, Brecht, we waren allebei meteen verliefd op elkaar en die week kamp was de tijd van ons leven. Ook na het kamp bleven we contact houden. Hij woonde in Oost-Vlaanderen dus konden we alleen in de vakanties afspreken en bij elkaar zijn, maar dat maakte ons niet uit. Ik dacht dat we echt een speciale band hadden en dat de kilometers tussen ons, ons niet uit elkaar konden drijven, ik dacht dat onze liefde sterk genoeg was. Maar ik dacht fout. Na een tijdje deed Brecht geen moeite meer, ik wou afspreken maar hij had nooit tijd voor me, hij had altijd al andere plannen. We praatten nog wel op msn en ik stuurde regelmatig mailtjes, maar het was niet hetzelfde. De keren dat ik belde was hij er altijd juist niet of stond hij onder de douche, er waren altijd wel excuses. Ik wist dat er iets mis was, maar hield teveel van hem om er een eind aan te maken. Hij was mijn eerste echte lief, dat geef je niet zomaar op. Na dat het 3 maand zo door ging ben ik hem toch nog eens gaan opzoeken, ik wou praten op de man af, maar toen ik bij zijn huis aankwam zag ik hem kussend staan voor zijn voordeur met een ander meisje. Mijn hart brak. Ik wist niet hoe lang hij me al bedroog, maar dat deed er niet toe. Ik heb het uitgemaakt en heb daarna nooit meer contact met hem gehad, hij heeft zelfs geen moeite gedaan om het te ontkennen of uit te leggen. De weken die volgden waren een hel, ik miste hem en wou hem terug, maar niet de Brecht van de laatste 3 maanden, maar de Brecht van op kamp. Nora heeft me door deze moeilijke tijd doorgehaald. Jij doet me al deze dingen vergeten, bij jou voel ik me weer geliefd –en verliefd- maar langs de andere kant ben ik bang dat mijn hart weer gebroken gaat worden.” Weer stroomden de tranen over mijn wangen, Tristan nam mijn hand. “Tristan, ik hou van je, maar ik ben bang van de afstand die tussen ons in ligt.” Alles was eruit, alles wat ik wou zeggen had ik gezegd. Een traan glinsterde in Tristans ooghoek en rolde iets later ook over zijn wang. “Ik vind het verschrikkelijk wat die Brecht je heeft aangedaan, maar Daphne geloof me ik zou je nooit bedriegen. Ik wil je tot niets forceren, maar je moet me geloven als ik zeg dat die afstand tussen ons niets voor me uitmaakt. Je ziet het, na een paar uur op het vliegtuig dan nog de trein en de bus en ik sta hier voor je neus. Al die uren reizen heb ik graag voor je over, en ik weet, ik voel gewoon dat wij wel sterk genoeg zijn om een relatie op te kunnen bouwen ook al woon ik in een ander continent.” Hij zei dit allemaal zo eerlijk en gemeend dat hij me begon te overtuigen, de barričre die ik onbewust rond mijn hart had opgebouwd verdween stilletjes. “Maar dan moet je het wel een kans geven.” ik knikte, ik hield van Tristan en we zouden misschien wel aan onze relatie moeten werken, maar ik wist dat het ons uiteindelijk alleen maar sterker zou maken. Hij nam me weer in zijn armen waar ik me geborgen en veilig voelde. Toen hij me weer losliet keek ik in zijn blauwe ogen, diep als de zee en helder als kristal en aan de rand een klein gouden lijntje, de liefde die hij voelde voor mij kon ik gewoon lezen in die prachtige ogen, wat hield ik van die jongen. Ik voelde hoe hij met zijn warme hand mijn hoofd zacht vast nam en iets later hoe ik zijn zijdezachte lippen op de mijne voelde. Een gevoel waarvan ik wou dat het nooit zou verdwijnen verspreidde zich over mijn lichaam.
Door de ogen van Lies: Ik keek naar Kevin die diep slapend naast me in bed lag. Ik was zo blij om hem hier bij me te hebben. We konden dan wel niet zoveel samen doen omdat ik moest leren, maar gewoon het feit dat hij dicht bij me was en af en toe een kusje op mijn lippen drukte deed al goed. Ik kroop stilletjes uit bed, opende mijn raam en ging in de opening er van zitten. Kevin was een vaste slaper en had hier dus niks van gehoord. Met mijn knieën tegen mijn lichaam getrokken keek ik naar de donkere hemel waar duizenden sterretjes in schitterden. Ik dacht terug aan alles wat de laatste tijd was gebeurd. Mijn leven was op een paar weken enorm veranderd, maar in de goeie zin. Ik was bijna dood geweest en respecteerde het leven nu meer, ik probeerde van elke dag te genieten en minder te piekeren. En ik had nu natuurlijk Kevin. Hij was alles wat ik in een jongen zocht; lief, grappig, mooi, eerlijk,… en zo kon ik nog een tijdje doorgaan. Ik had het gevoel dat we zo goed bij elkaar pasten, we voelden elkaar perfect aan, maar ik zou liegen als ik zeg dat ik niet bang was van de concurrentie. Er waren een heleboel andere meisjes die Kevin graag zouden hebben als vriendje en die hem mooi vonden. Die meisjes waren dan misschien mooier als mij, hadden meer capaciteiten en konden Kevin misschien rond hun vinger winden. Ja, van hen was ik bang, maar langs de andere kant kenden zij Kevin niet zoals ik hem ken. Niet als ‘Kevin van The Jonas Brothers’ maar als Kevin de jongen. Dat belangrijke detail misten zij en dat stelde me toch wat meer gerust. Ik keek naar Kevin die zijn hoofd recht zette en ook uit bed kroop. Hij vroeg niet waarom ik hier zat, maar kwam naast me staan en legde zijn handen op mijn schouders. “Het is een prachtige nacht.” “Uhu.” Zei ik alleen maar terwijl de koude nachtwind langs mijn haar streek en zachte drupjes uit de lucht kwamen vallen. Ik keek gefascineerd toe hoe de druppels zich een weg door de lucht vonden en op de grond opensprongen. Kevin wreef met zijn handen over mijn armen en fluisterde “Ik hou van je.” In mijn oor. Als hij dat zei wist ik dat hij het meende en verdween mijn angst voor die duizenden fans zoals de sterren die verdwenen waren achter te wolken.

Deel 24

Woensdag, de dag van het eerste examen, wiskunde:
Door de ogen van Nora: Samen met Joe stond ik voor de schoolpoort. Ik herhaalde nog snel even de belangrijkste dingen en kon alleen maar hopen dat het straks dan goed zou gaan. Lies en Kevin kwamen nu ook aangewandeld. Ze waren beiden aan het lachen, waardoor ik ervan uitging dat Kevin een mopje had gemaakt. “Goeiemorgen.” Zeiden ze toen ze bij ons stopten. “Nog alles onder controle?” ik knikte, ik was niet echt zo’n streskonijn. Even later kwam Jana, meer gestrest, aanlopen. Ze was nog volop aan het herhalen en bleef maar herhalen dat ze het niet zou kunnen, hoewel we allemaal wisten dat ze het wel ging kunnen. “Je gaat het wel kunnen, leg die papieren nu eens weg.” Zei Lies een beetje geërgerd. Jana zat wel een jaar lager, maar begon ook met wiskunde, ze luisterde niet naar Lies en las geconcentreerd haar formules nog eens. Anke, Daphne en Tristan voegden zich 5 minuutjes later ook bij ons. Ik had gisterenavond laat nog een berichtje gekregen van Daphne met een wel héél beknopte samenvatting over het feit dat Tristan gisteren voor haar deur stond, maar het was al te laat om nog uren aan de telefoon te hangen om dit deftig te bespreken. Ze liepen hand in hand en straalden beiden geluk en blijdschap uit. Lies en Jana keken me vragend aan toen ze hen zagen. “Straks.” Lipte ik. Anke zat hier ook op school, maar deed een andere richting. “Hej.” Zei ik tegen hen. Ze zeiden dag terug. De eerste bel ging (we hebben 2 bellen), het was dus tijd om naar binnen te gaan. Joe gaf me een knuffel en fluisterde “Je gaat het goed doen.” in mijn oor. Ook Lies en Daphne waren uitgebreid afscheid aan het nemen van hun vriendjes. “Succes iedereen!” riepen de jongens nog voordat wij de schoolpoort binnen stapten.
Na het examen: Tegen 12 uur was iedereen klaar met haar examen en stonden we weer voor de schoolpoort net zoals deze morgen. Het was bij iedereen goed gegaan en ook ik was er vrij zeker van dat ik erdoor was. We namen allemaal weer afscheid van elkaar en gingen onze eigen weg op. Ik nam Daphnes hand “Jij gaat eerst met mij mee.” Tristan kon al rijden dus mochten Joe en ik meerijden. Ik zat met Daphne achterin, de jongens konden ons toch niet verstaan dus konden we makkelijk praten. “Oké, vertel me alles! Elke detail, elk futiliteitje, elke gezichtsuitdrukking, aanraking, wathever! Maar vertel me alles!!” zei ik hysterisch. Daphne lachte even en begon te vertellen. Ze vertelde me alles van A tot Z met volgens mij wel alle details. Het was zo romantisch hoe Tristan speciaal voor haar naar België was gevlogen om haar zijn liefde te verklaren. Daphne had inderdaad dus schrik gehad van de afstand, maar Tristan had zich een weg weten te vinden tot in haar hart en ik wist nu hij daar eenmaal zat zou hij daar niet zo snel weggaan. “Ik ben echt zo blij voor je!” ze ik. “We zijn er, Nora.” Zei Joe. Hij stapte uit de auto en opende hoffelijk te deur voor mij terwijl Daphne langs binnen naar passagierszetel kroop. “Bedankt om ons tot hier te brengen! En Daphne nog goed leren, daag!” Eenmaal binnen kwamen mijn zusjes op me afgestormd. Het was woensdag dus hadden zij ook maar een half dagje school gehad. Ik ving Lena op in mijn armen terwijl Joe al molentje speelde met Lore. Ze kenden hem nu echt goed en konden het ook goed met hem vinden, zelfs toen hij weer naar Amerika was, bleven ze achter hem vragen. Ik weet niet hoe vaak ik het heb moeten uitleggen dat Joe in Amerika woont en niet altijd hier bij hen (bij mij) kan zijn, maar uiteindelijk hadden ze het toch ‘aanvaard’. “En hoe ging je examen?” vroeg mama. “Goed, dus hopelijk zijn mijn punten dat dan ook.” “Dat zal wel, komen jullie iets eten?” we knikten en schoven bij aan tafel.
De volgende dag had ik examen Engels, daar kon Joe me dus goed bij helpen al dacht ik niet dat dat nodig was. Doordat ik nu al een paar maand zoveel met de jongens omging had ik nog nooit zoveel Engels in mijn leven gesproken en had ik ook helemaal geen probleem mee met Engels, ik kon deze middag dus op mijn gemakje leren. Joe nam zijn plaatsje op mijn bed weer en ik ging weer aan mijn bureau zitten. Ik schreef mijn Engels woordjes, maar zat met mijn gedachten ergens anders. Ik keek naar de ring rond mijn rechter ringvinger, mijn geloftering. Ik was zo blij dat ik die beslissing had genomen, het gaf echt een leuk gevoel en zeker omdat Joe er ook een had. Morgen waren we 6 maand samen en het was vrijdag dus ik was van plan om mijn schat goed te verwennen.
De volgende morgen stond ik op met een super goed humeur, dat even later verspest werd door Joe. “Goedemorgen schatje!” zei ik voordat ik een kusje op zijn mond drukte dat iets later veranderde in een passionele tongzoen. “Amai, jij hebt goed geslapen zeker?” vroeg Joe. “Ja natuurlijk!” “Goed voor jou, ik ga me douchen.” Wat was dat nu weer? Was hij onze 6 maand samen vergeten?! Ik had hier zo lang naar uitgekeken, had voor deze avond een verrassing klaar én bovendien had ik ervoor gezorgd dat we alleen thuis waren en nu was hij het vergeten. Al mopperend kleedde ik me ook om en ging naar beneden om mijn ontbijt te eten. Tegen de tijd dat we op school aankwamen had Joe nog steeds niets gezegd of gedaan en was de sfeer tussen ons onder 0 gezakt“Wat is er?” had hij gevraagd “Niks.” Had ik koppig gezegd. Als hij de moeite niet deed om dit te onthouden zou ik ook geen moeite doen om hem er doen aan te denken. Al weken was ik er tegen mijn vriendinnen over bezig geweest en zelfs zij wisten het nog. Toen ze me wouden feliciteren trok ik een boos gezicht, zonder verder iets te zeggen begrepen ze wat er scheelde. “Misschien denkt hij er straks nog aan.” Probeerde Anke me te troosten, maar het hielp niet. Mijn examen ging ook niet zo goed, de vragen die je kon beantwoorden met algemene kennis gingen nog, maar de andere waren een heel pak moeilijker. Maandag moest Joe weer vertrekken naar Amerika en als hij niet snel in actie zou komen, dan gingen de 3 resterende dagen niet zo gezellig worden als ik gehoopt had. “Hoe kon hij het nu vergeten? Dit was zo spe…” mijn mond viel open toen ik op straat een witte limousine zag staan. Ervoor stond Joe, in een kostuum. Ik was op slag niet meer boos en liep naar hem toe. “Dacht je nu echt dat ik deze dag vergeten zou zijn?” vroeg hij. “ Ik weet het, stom van mij om dat te denken! Je ziet er sexy uit in dit pak.” Zei ik voordat ik grijnzend mijn lippen tegen de zijne liet komen. Weer maakte ik er een tongzoen van. “Deze is nog beter als die van vanmorgen.” Lachte Joe. “En zou de dame nu willen instappen?” “1 momentje.” Ik liep terug naar mijn 4 vriendinnen en Kevin en Tristan knuffelde hen allemaal van geluk en stapte terug naar de limo. Ik stapte in, maar zat niet lang op de zetel, Joe’s schoot zat zoveel beter. “En waar breng je me naartoe?” vroeg ik benieuwd. “Zal je wel zien…” “En waarom draag je dat pak, moet ik me niet gaan omkleden?” “Zal je wel zien.” zij hij voor de 2de keer.

Deel 25

Deel 25

We reden al meer als een uur en ik had nog steeds geen idee waar we naartoe gingen, zelfs mijn poging om het te weten te komen door Joe te overladen met kusjes had niet geholpen. “Het is tijd voor je blinddoek.” Zei Joe plots. Ik had tot nu toe met mijn hoofd op zijn schouder gelegen. “Wat?” “Ja, ga even van mijn schoot.” Ik kroop op de zetel en keek Joe vragend aan. Joe deed teken dat ik me moest omdraaien. Hij sloeg een zwarte doek voor mijn ogen. “Zijn we er bijna?” vroeg ik blij als een klein kind dat op vakantie ging. “Bijna. Leg je nog maar even tegen me.” Joe nam mijn schouders van achteren, ik legde mijn hoofd op zijn schoot en mijn benen lagen op de bank. Na wat voor mij ongeveer een kwartiertje had geduurd stopte de limousine. Ik kroop (waarschijnlijk super onelegant door die blinddoek) uit de auto en Joe begeleide me naar waar dan ook. Ik had geen idee waar we waren, het enige wat ik wist was dat we ergens buiten waren, want ik voelde de wind door mijn haren waaien. “Pas op, een trapje.” Iets later kwam ik in een warme ruimte, Joe deed mijn blinddoek af. We stonden in een of ander oud, vies café met aan de toog alcoholisten. “Is dit de verrassing?” vroeg ik teleurgesteld. “Nee, maar je mocht niet zien in welke omgeving we waren. Alsjeblief, het toilet is daar.” Joe gaf me een pakje en wees naar het toilet. Verbaasd ging ik naar daar terwijl Joe zich neerzette aan een tafeltje. Het toilet was net als het café zelf, oud en vies. Ik legde het pakje voorzichtig op de lavabo om het niet vuil te maken en trok het open. Ik zag een marineblauwe stof tevoorschijn komen en kon al raden wat ik in mijn handen had. Ik haalde de stof uit het pakje en sloeg ze open voor de spiegel, net zoals ik had gedacht had ik een prachtige blauwe jurk in mijn handen. Ik trok ze snel aan, Joe wist perfect mijn maat want de jurk paste alsof ze op maat was gemaakt. De jurk spande mooi aan maar ook niet teveel, het was een strapless dress dus geen bandjes maar alleen vastgemaakt met een rist achteraan, het was van een prachtige stof die ik niet kende, gemaakt en kwam onderaan net tot aan mijn voeten. De jurk was in 1 woord perfect. Een jurk zonder schoenen gaat natuurlijk niet en zelfs daaraan had Joe gedacht. In het pakje zat ook een paar pumps in dezelfde kleur als mijn kleed. Ook deze keer was het perfect mijn maat en waren de hakken niet te laag en niet hoog zodat ik er nog deftig mee kon stappen, Joe had vandaag weer eens laten zien dat hij goede smaak had. Ik had nog steeds geen idee wat er ging gaan gebeuren, maar wou me toch een beetje opmaken, ik neusde nog een in het pakje en ja hoor daar zag ik mascara, parfum, een oogpotlood, fond de teint, lipgloss en oogschaduw liggen. Ik deed snel wat make-up op en bekeek me nog eens in de spiegel. Ik knikte even naar mijn spiegelbeeld en besloot dat ik er goed uitzag en weer naar buiten kon. Ik stapte het toilet weer uit en liep naar het tafeltje waar Joe zat. Alle ogen waren op mij gericht (wat ik eigenlijk niet zo leuk vond, als je bedenkt dat er alleen maar vieze mannen in de bar zaten), maar ik trok me er niets van aan, het enige paar ogen dat ik zag waren die van de jongen voor me. Ze schitterden en een glimlach vormde zich om zijn lippen. Ik legde het pakje (nu met mijn eigen kleren en schoenen) op het tafeltje. Joe stond recht “Je ziet er prachtig uit.” fluisterde hij in mijn oor. “Nu terug de blinddoek aan.” Weer werd alles zwart voor mijn ogen en leidde Joe me naar buiten en even later ook terug de limo in. “Hoort de jurk ook bij het cadeau?” vroeg ik. “Natuurlijk.” Gelukkig, ik vond de jurk en schoenen zo mooi dat ik ze niet terug zou willen geven. “We zijn er.” Ik werd weer uit de limo geholpen, Joe nam mijn hand en stapte een paar meters verder met me. “Klaar?” ik voelde hoe er iemand aan de blinddoek frutselde die even later afviel. Ik stond op het dek van een boot die op de zee lag, ik liep naar de rand van het dek en keek over het oppervlakte van het water. We waren echt aan de zee, ik rook de zeelucht en voelde de wind weer door mijn haren waaien en hoorde de meeuwen en het geruis van de zee op de achtergrond. Ik draaide me om, Joe stond nog steeds op dezelfde plek als daarnet. Ik keek rond, overal waren kaarsjes gezet (het was ondertussen al donker door het lange rijden), en er stond een tafeltje gedekt voor 2 personen. Joe kwam naar me toe. Meteen sloeg ik mijn armen rond zijn nek en begon hem passioneel te kussen, dit was zo’n mooie verrassing en dan nog te denken dat ik vanmorgen dacht dat hij deze speciale dag vergeten was. “Dankjewel.” Hij lachte even en leidde me naar het tafeltje. We gingen zitten en even later kwam een ober met ons voorgerecht (een klein kommetje pasta met een lekker sausje). Het was lekker, gezellig en we praatten over alles. Plots hoorde ik zachte muziek achter me. Ik draaide me om en zag een klein orkestje staan. Ik keek weer in de ogen van Joe. “Ik hou van je.” “Ik ook van jou.”antwoordde hij. “Wil je dansen?” vroeg Joe na het hoofdgerecht (scampi’s). “Ja, graag.” Lekker dicht tegen elkaar geplakt dansten we stilletjes op de muziek.

Ik stond tegen de rand van het dek geleund, turend in de verte waar het licht van de maan in het water werd gereflecteerd. Ik voelde Joe achter me komen staan. “Is er iets?” “Nee…jawel.” Hij kwam naast me staan, zijn ogen nu net als de mijne op de horizon gericht. “Je maakt me zo gelukkig, gelukkiger dan ik ooit had kunnen dromen. Joe ik hou zoveel van je, ik wist niet dat zoveel van iemand houden mogelijk was. Ik wist het misschien wel, maar ik heb het nog nooit meegemaakt en dat gevoel is gewoon een beetje beangstigend. Ik zou niet meer zonder je kunnen, ik wil je nooit meer kwijt, ik zou je het liefst altijd bij me hebben, maar ik besef ook dat we nog jong zijn. Ik wil dat dit eeuwig zou blijven duren, maar ik ben gewoon bang dat het dat niet zal doen.” bekende ik. “Nora, luister naar me. Ik hou ook enorm veel van je, ik zou alles voor je opgeven, ik zou ook niet meer zonder je kunnen, maar je hoeft niet bang te zijn voor die gevoelens. En wie zegt dat dit niet eeuwig kan duren? Als wij dat willen en daarin geloven kan dat volgens mij wel.” “Je hebt gelijk…” “Altijd..” hij sloeg zijn arm om me heen en trok me wat dichter tegen zich aan. “Om hoe laat moeten we weer naar huis?” vroeg ik tijdens het dessert (tiramisu, mijn lievelingsdessert). “Niet.” Antwoordde Joe. “Bedoel je dat deze jacht nog een hele nacht voor ons is?” hij knikte. Hoe deed die jongen het toch? “Hoe heb je dit toch allemaal geregeld gekregen?” vroeg ik nieuwsgierig. “Mijn geheimpje.” “Het maakt me toch niets uit, wat het is fantastisch! Maar ik had eigenlijk ook nog een verrassing, maar die is nog thuis…maar misschien kan het ook hier.” Joe keek me hoopvol aan. “Ja het zal hier ook wel lukken.” “En wat is het?” vroeg hij, alsof ik daarop zou gaan antwoorden. “Zal je wel zien.” zei ik lachend wetend dat ik zijn eigen woorden tegen hem gebruikte.

Deel 26

Door de ogen van Joe: De avond was tot nu toe helemaal geslaagd geweest. De schoenen en jurk pasten Nora perfect en haar gezicht toen ze de jacht zag was al een cadeau voor mij op zich. Alles wat ik wou was haar gelukkig maken en dat was gelukt. Ik wist hoe belangrijk ze deze dag vond en had dus echt mijn best gedaan om er iets speciaals van te maken. Nora zat tegenover me van haar tiramisu te smullen, ik hield van alles wat ze deed. Van de manier waarop ze lachte, mijn hand pakte, hoe ze omging met haar vrienden tot de manier waarop ze nu haar dessert in haar mond stopte en er zo lang mogelijk van probeerde te genieten. Ze had me nu toch wel nieuwsgierig gemaakt naar de verrassing die ze voor me in petto had en ik kon al niet wachten tot het zover was. We hadden geen koud moeten lijden door de elektrische verwarmingstoestellen dat hier stonden, maar het was al laat en het begon toch frisjes te worden. “Gaan we naar binnen?” vroeg ik. Nora knikte. “Oké, dan kan ik je mijn verrassing geven.” Ik nam haar hand en samen liepen we naar binnen. Het was er klein maar gezellig, we liepen meteen door naar de slaapkamer. “Doe je kleren uit en leg je op bed.” beval Nora me speels. Oké, dit had ik niet verwacht. Als die ringen niet om onze vingers zaten had ik al kunnen raden wat er ging komen, maar nu had ik toch echt geen idee. “Waarom?” vroeg ik in de hoop dat ze iets zou lossen. “Onze mooie kleren mogen toch niet vuil worden.” Antwoordde ze. Wat ging er in hemelsnaam gebeuren? Maar ja ik gehoorzaamde en kleedde me uit. In mijn boxershort ging ik op bed liggen. “Op je buik en ogen dichthouden tot ik zeg dat ze weer open mogen.” Weer gehoorzaamde ik. Ik hoorde de deur van de kamer open en toe gaan. “Je mag ze weer open doen.” hoorde ik Nora’s zachte stem iets later zeggen. Ik keek om me heen, overal stonden nu de kaarsjes die daarstraks nog buiten stonden en lagen rozenblaadjes van de rozen die een paar uur geleden nog op ons tafeltje stonden. Ook Nora had haar kleren uitgedaan en stond nu voor me in haar zwart lingeriesetje. “Kijk maar uit dat er geen vogeltje in vliegt.” Zei ze lachend. “Huh, wat zeg je nu?” “In je mond, hij viel helemaal open.” Lachte ze. “Ja heb je jezelf al eens gezien, ik ben ook maar een jongen hé!” zei ik, en ik meende wat ik zei, Nora zag er super sexy uit. “Ja ja, dank je voor het compliment. Leg je nu maar terug neer.” Ik deed wat van me gevraagd werd en voelde iets later Nora op me kruipen. Ze zat op mijn rug met haar benen naast me (logisch dat ze haar jurk uit had gedaan, die zou anders nu gescheurd zijn). Ik schrok even toen ik 2 vettige handen over mijn rug voelde glijden. Ik kreunde even van genot en hoorde Nora lachen. Ze was een goede masseuse en ik ontspande echt helemaal. Haar handen gleden over heel mijn rug en maakte alles wat vast zat weer los, haar zachte handen gingen over in haar nagels waar ze even mee over mijn rug schuurde waardoor ik kippenvel kreeg en Nora weer hoorde lachen. “Wat riekt er eigenlijk zo Italiaans?” vroeg ik toen ze weer verder ging met haar handen. “Waarschijnlijk de olijfolie.” Zei de heel serieus wat het nog grappiger maakte. “Olijfolie?” vroeg ik lachend. “Ja, mijn massageolie staat nog thuis, ik moest me toch met iets behelpen.” “Wel ik moet toegeven, het is origineel.” Ik draaide me op mijn rug. Nora ging nu met haar handen over heel mijn borstkas en lag iets later op me met de vettige olie nu ook op haar huid. Ze drukte een zacht kusje op mijn lippen. “Deed het goed?” ik knikte uitbundig. “Mogen we hier de hele nacht blijven?” vroeg ze. Weer knikte ik. Nora stond op en zocht in haar handtas haar gsm. “Even bellen zodat ze thuis niet ongerust zijn.” Na het telefoontje kwam ze weer bij me op bed gekropen. “En nu is het weer tussen ons.” Lachte ze geheimzinnig.
Door de ogen van Jana: Ik zat voor mijn computer met mijn handen op het toetsenbord, klaar om een mail te sturen. Iedereen zat nu gezellig bij de jongen waar ze van hield, maar Nick zat nog in Amerika. Ik vond het zo onrechtvaardig dat hij niet naar België mee mocht komen(hij ook), maar ik begreep het natuurlijk ook. Niet alleen ik, maar ook hij moest examens maken. Tristan (Daphne had ons allemaal vertelt dat ze nu samen waren), Kevin en Joe waren alle drie ouder en al van school dus hadden zij geluk, en daarbij mijn vriendinnen ook, maar ik niet. Ik had Nick eigenlijk maar 1 keer echt gezien, op het concert, maar er was een klik geweest. We stuurden wel sms’en maar dat is ook niet alles, ik wou hem zo graag weer eens zien. Niet op een foto in de joepie of via de webcam, maar in levende lijve voor mijn neus. Ik wou samen dingen doen en elkaar leren echt goed leren kennen, dat was ik dus al een hele tijd proberen te schrijven in de mail. Het was zo moeilijk, hoe zeg je een jongen die in een ander continent woont dat je wil afspreken? Het is niet dat we een avondje samen naar de cinema konden.

Heej Nick, wel ik dacht ik zal eens een mailtje sturen ipv een klein smsje  Alles goed eigenlijk? Lukken de examens een beetje? Bij mij wel, maar het zou nog een pak beter gaan als jij hier bij me was… Wat ik dus eigenlijk wou vragen was, of we eens kunnen afspreken? Ik weet dat het niet makkelijk ik omdat we zo ver van elkaar wonen enz, maar ik vond het toen na het concert echt leuk en zou je graag nog eens zien. Misschien heb je in de kerstvakantie ergens tijd? Dan zien we dan nog wel hoe we alles moeten regelen, je zegt het maar. Jana xx

Nog een klikje op ‘versturen’ en ik was klaar. Hopelijk kreeg ik snel weer antwoord, maar nu moest ik maar weer eens gaan leren. *** Die avond controleerde ik nieuwsgierig mijn mail en ja hoor Nick had terug gestuurd.

Hallo, ja alles goed met mij hoor en de examens gaan ook wel, hopelijk zijn ze snel voorbij. Ik wou ook dat ik bij je kon zijn, maar nu gaat dat helaas niet, maar zoals je zegt misschien kunnen we eens afspreken in de kerstvakantie. Het kan zijn(waarschijnlijk zal dat zo zijn) dat Joe en Kevin toch naar België komen voor Lies en Nora dus dan zal ik wel mee komen en kan ik je eindelijk weer eens zien, want ik kijk er echt al lang naar uit! Ik ga je verder laten leren en zelf ook terug achter de boeken kruipen, nog veel succes en hopelijk tot in de vakantie! Greetz Nick x

Mijn geluk kon niet op, ik ging Nick weer zien in de vakantie. Het stond nog niet vast, maar waarschijnlijk wel want Kevin en Joe konden hun liefjes ook niet missen. Ik zette de computer weer uit en kroop met een gelukzalig gevoel in bed. Met de gedachte dat ik Nick binnen een paar weken weer zou zien viel ik in een diepe slaap.

Deel 27

Deel 27

Maandagmorgen:Door de ogen van Anke: Helemaal gespannen liep ik van de bushalte naar de schoolpoort waar zoals altijd de meisjes stonden te wachten. Ik was blij dat ik hen had leren kennen en dat ze mij zo makkelijk tot de groep hadden toegelaten. Het was echt een leuke bende en ik was blij dat ik daarbij hoorde. Vandaag (maandag) had ik examen Frans, maar het was niet daarvoor alleen dat ik gespannen was, vandaag moest ik hen iets vertellen. Ik zat er al een paar dagen mee en moest het echt aan iemand kwijt kunnen, het maakte me niet uit dat ook Tristan, Joe en Kevin het dan zouden weten, zij waren ook goede vrienden geworden en uiteindelijk zouden ze het toch te weten komen. Ik had raad nodig en ik wist dat mijn vriendinnen me zouden kunnen helpen. “Hej iedereen.” Zei ik toen ik bij de groep aankwam. Iedereen was er dus ik kon het zeggen, maar werd tegengehouden door de zenuwen. Het is niet dat ik bang was om door hen veroordeeld te worden, maar wat ik ging zeggen was nu niet iets alledaags (toch niet voor mij). Het was misschien ook niet zo’n goed idee om dit vóór het examen te zeggen, maar erna moest ik mijn bus halen. Ik haalde die adem “Ik moet iets zeggen.” Zei ik in het Engels zodat de jongens het ook begrepen (in het Engels praten was de laatste dagen een automatisme geworden). Alle ogen waren op me gericht, iedereen keek me vragend aan. “Wat is er Anke? Het klinkt zo serieus.” Zei Lies. “Dat is het ook.” ik keek de groep rond, iedereen had een angstige blik in zijn ogen voor wat ik zou gaan zeggen. “Ik ben zwanger…” zei ik uiteindelijk. Kevins mond viel open en werd door Lies weer dicht geduwd wat grappig geweest zou zijn als het niet op een moment als deze geweest zou zijn. Lies kwam naar me toe en gaf me een knuffel net zoals de andere meisjes. De jongens stonden me maar wat verstijfd aan te gapen, niet te kunnen snappen dat er in mij een klein wezentje groeide. “Hoe lang al?” vroeg Nora. “Ik weet het niet juist, ik heb de test zaterdag gedaan omdat ik al 3 dagen over tijd was en hij was positief.” “Weet Wouter het al?” vroeg Jana. Ik schudde mijn hoofd. “Ik heb hem dit weekend niet meer gezien en durfde het niet zeggen over de telefoon. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik weet niet wat hij gaat zeggen, of hij boos gaat zijn of niet, ik weet het echt niet meer.” ik barste in tranen uit en voelde iets later weer een paar armen om me heen. “Je moet het hem zeggen.” Zei Joe nu. “Het is ook zijn kind, hij heeft recht om het te weten.” Iedereen knikte instemmend en ik wist dat ze gelijk hadden. “Wat ga je nu doen? Ik bedoel met het kindje?” vroeg Kevin een beetje aarzelend alsof hij bang was om een verkeerde vraag te stellen. “Ik weet het echt niet, ik weet ook niet wat Wouter wilt…” “Zolang je maar weet dat wij er allemaal voor je zijn wat je ook beslist.” Zei Daphne vastberaden. Weer knikte iedereen en iets later volgde een groepsknuffel.

Ondanks de constante gedachte aan wat er in mijn buik omging, ging het examen nog wel. Ik had me voorgenomen voordat ik naar huis ging eerst bij Wouter langs te gaan, mijn vrienden hadden gelijk, hij had het recht om het te weten en samen zouden we dan wel beslissen wat er ging gebeuren. De bus stopte bijna voor zijn deur en ik belde aan. Wouter deed open. “Hej, ik had je niet verwacht.” Hij drukte zijn lippen lief op de mijne en liet me binnen. Er was gelukkig niemand thuis dus konden we ongestoord praten. “Hoe ging het examen?” vroeg hij. “Goed.” Was mijn korte antwoord. “Ik moet je iets zeggen.” Ik legde mijn zak op een stoel en deed mijn jas uit. “Oké zeg maar.” We gingen beiden in de zetel zitten. “Schat, ik ben zwanger.” Wouter keek me geschokt aan, maar leek geen geluid te kunnen uitbrengen. Ik wist dat dit ook niet makkelijk voor hem was, we waren beiden maar 17 en dus heel jong om ouders te worden, maar hij mocht nu toch iets gaan zeggen. “Ik…wanneer…hoe?” zei hij aarzelend. “Ik ben mijn pil 1 keer vergeten. Het was echt maar 1 keer.” “ja, nu zie je wat er van komt.” Zei hij een beetje geërgerd. “Het is niet alleen mijn schuld hé. We waren wel met 2.” Zei ik nu boos terug. Wouter zuchtte en keek in mijn ogen. “Je hebt gelijk, ik mag niet boos zijn op je, we zitten hier samen in. Wat gaan we nu doen…?” “Ik weet het niet…wat zou jij willen?” vroeg ik hem. Hij nam teder mijn hand vast. “Ik vind dit echt niet makkelijk, maar ik vind dat jij mag beslissen, het kindje groeit in jou, maar weet dat wat je beslissing ook is, ik er altijd voor je zal zijn. Ik zal respecteren wat je wilt.” Ik knikte stilletjes. Ik had er al een heel weekend over nagedacht en de nachten erover gepiekerd, het duurde dus niet lang voor ik besloten had. “Dan hou ik het.” er verscheen een lach om Wouters mond. “Dat had ik al gehoopt.” “Maar je gaat me toch niet verlaten nadat het kindje is geboren, hé?” We waren dan al wel een jaar en half samen, maar ik moest het gewoon even vragen voor de zekerheid. “Nooit van mijn leven, ik laat jullie niet achter.” Hij legde zijn hand op mijn buik en gaf me een kusje.
Door de ogen van Nora: Hand in hand liep ik met Joe over het vliegveld naar hun privé vliegtuig. Lies en Kevin achter ons en Tristan en Daphne voor ons. “Ik was toch wel even geschrokken toen Anke vertelde dat ze zwanger was.” vertelde ik Joe. “Ja, ik ook wel.” “Het moet zo ongelooflijk moeilijk voor haar zijn nu.” Ging ik verder, Joe knikte alleen maar. “Ze heeft daarstraks een berichtje gestuurd dat ze het aan Wouter heeft gezegd en dat ze het kindje gaan houden. Ik vind het eigenlijk wel mooi van hen dat ze het doen, stel je voor, over 9 maanden zijn ze ouders, maar ik weet dat ze dat goed gaan doen.” raasde ik maar door. Ik keek naar Joe, ik had door dat hij al een hele tijd zweeg. “Wat is er?” vroeg ik. “Gewoon, ik was aan het denken.” “Aan?” “Wel, het klinkt misschien raar, maar langs de ene kant ben ik een beetje jaloers op hen –ook al heb ik Wouter nog nooit ontmoet -.” “Waarom? Vertel je me nu dat je ook een kind wil?” vroeg ik verbaasd. Hij was even stil. “Ik zal het anders zeggen, er zijn ‘vadergevoelens’ bij me naar boven gekomen.” Ik vond het schattig dat Joe hierover zo had nagedacht. Ik deed hem stoppen en draaide me naar hem toe. “Liefje, het is echt schattig en lief van je dat je daarover nadenkt, maar we zijn nu echt nog te jong voor kinderen, ik ga ook nog naar school en jij woont in Amerika… Ooit zal het daar misschien wel van komen, maar nu nog niet.” Ik gaf hem een kusje. “Dus je wilt ooit kinderen met me?” “Ik zou niets liever willen.” Stelde ik hem gerust en het was waar. Het leek me echt fantastisch om een kind van Joe op de wereld te zetten en dat samen op te voeden. “Oké, dan kan ik nog wel wachten.” Ik gaf hem nog een lange tongkus en een knuffel voordat hij weer op het vliegtuig stapte. “Veel succes met de examens, flink leren en dan zie ik je in de vakantie weer, maar dan bij mij thuis!” riep hij nog net van op het trapje en verdween nu echt in het vliegtuig.

Mededeling

Hoi!! :) ik wou gewoon even alle trouwe lezers bedanken! en ook bedankt voor alle lieve reacties in de shoutbox! Maar ik zou toch iedereen willen 'oproepen' om te shouten. Het is voor mij handiger om te zien wat alle mensen die het verhaal lezen ervan vinden. Je mag natuurlijk ook altijd commentaar, tips, ideeën geven in de shoutbox! ;) Dus ik hoop dat jullie allemaal gaan shouten, dat maakt het makkelijker voor mij. Bedankt! ;)
-xx-

Deel 28

Een week later: De examens waren gedaan, we hadden ons er allemaal doorheen geslagen en konden nu alleen maar hopen dat onze punten ook goed waren. Ik had extra hard geleerd zodat ik zeker naar Amerika mocht, het was nog afwachten maar ik was er redelijk gerust in. Anke en Wouter waren ook voor de eerste keer echt naar een gynaecoloog geweest die hen had vertelt dat alles in orde was met het kindje en dat het flink groeide. Ze hadden het ook aan hun ouders vertelt die eerst wel geschokt en boos reageerden, maar later toch bijdraaiden, ze zouden dus genoeg hulp hebben om hun kindje op te voeden. Anke was nu 2 weken ver dus je kon nog helemaal niet zien dat ze zwanger was, maar toch hield ze (onbewust misschien) dikwijls haar hand tegen haar buik. Tot gisteren hadden we Wouter ook nog niet ontmoet, hij bleek een lieve jongen te zijn die echt goed bij Anke paste. Ik was er van overtuigd dat hun kindje op de wereld zou komen en omringd zou worden met enorm veel liefde.

Nu zat ik, een beetje gespannen, samen met Daphne in de klas te wachten tot de leerkracht onze naam riep voor het rapport. “Ik weet echt niet wat ik ga doen als mijn rapport niet goed is..” zei ik tegen haar. “Jij mag ten minste naar Amerika, ik ga Tristan misschien heel de vakantie niet zien.” “Ik zal zien dat ik iets kan regelen, als ik tot daar geraak.” “Dat zal wel.” “Nora!” hoorde ik de stem van de leerkracht roepen. Met zwetende handen liep ik de gang op waar onze rapporten werden gegeven. Ik ging op de stoel zitten en keek angstig naar de leerkracht die het rapport zo hield dat ik het niet kon zien. “Nora, ik weet niet wat ik kan zeggen. Dit had ik niet van je verwacht.” Oh nee toch! Dat klonk niet goed. Ze legde het rapport voor me op tafel. “Je bent in alle vakken met meer als 5% gestegen tegen over je tussentijds rapport (een rapport dat we krijgen in een gewone week met punten van toetsen en taken), dat is een hele prestatie in een laatste jaar.” “Dus ik ben nergens gebuisd?” vroeg ik verwachtingsvol. “Nee, je hebt goed gewerkt.” Ze gaf me het rapport. Ik keek snel over mijn punten, het zag er allemaal goed uit en dat zou ook zo voor mijn ouders zijn. Ik stond weer op en liep de klas in. Daphne stond me op te wachten. “En?” ik begon hysterisch te springen en te gillen. “AAAAAH!! Ik ga naar Amerika!!!” ik knuffelde haar bijna plat en de klas keek me verbaasd aan. “Niet op haar letten.” Zei Daphne voordat ook zij in de gang verdween. 5 minuutjes later kwam ze weer buiten. Nu sprong zij in mijn armen. “Ook een goed rapport?” vroeg ik lachend. Ze knikte hevig.

Buiten voor de schoolpoort stonden Jana, Lies en Anke ons al op te wachten. Ook zij hadden allemaal een goed rapport dus was iedereen gelukkig. “Oké meiden, ik moet naar huis want ik ga inpakken. IK GA NAAR AMERIKA!!” gilde ik luid. Mijn geluk kon niet op. Ik ging het rijtje af om iedereen een knuffel te geven. “Zorg goed voor jou en dat kleintje in je.” Zei ik tegen Anke. “Geef Kevin een knuffel van me.” “En Tristan een van mij.” Zeiden Lies en Daphne. Ik keek naar Jana. “En ja ik zal Nick er ook een geven van jou.” “Ik had niets gezegd.” “Maar ik wist dat je het dacht.” Lachte ik voor ik haar een knuffel gaf. “Veel plezier in Amerika!” riep Daphne nog. Ik zwaaide naar mijn vriendinnen, sprong op mijn fiets en spurtte naar huis. *** “Mama!!!” riep ik toen ik in de gang mijn zak neersmeet en met mijn rapport naar binnen liep. Ze kwam meteen naar mijn rapport kijken. “Proficiat, ik ben trots op je.” Zei ze fier. “Dus ik mag naar Joe?” ze knikte, ik gaf haar een knuffel en liep de trap op naar mijn kamer. Vliegensvlug typte ik een berichtje naar Joe: “Rapport was super goed, ik ga nu mijn zak maken om naar jou te komen!! Ben zooo gelukkig! Lukt het om me vandaag nog te komen halen? Hou van je xx” Ik had met Joe afgesproken dat ik niet een gewoon vliegtuig moest nemen, maar met hun privéjet mocht vliegen zodat ik er nog sneller zou zijn. Ik kreeg een berichtje terug: “Super!! Nu ben ik ook blij! Ja natuurlijk kan dat nog vandaag, ik kan helaas wel niet meekomen, maar Big Rob zal ervoor zorgen dat je veilig hier bij mij geraakt ;) tot straks xx Ly” Spijtig dat Joe niet mee kon komen, maar ik begreep het wel, ik was nu te blij om daardoor mijn humeur te laten bederven.

2 uur later zat in de auto tussen mijn 2 zusjes. Ze wouden per se mee gaan om me uit te zwaaien en natuurlijk wouden mama en papa ook mee. “Hoe lang blijf je weg?” vroeg Lena. “Een weekje maar, dus ik ben snel weer bij jullie.” “We gaan je missen.” zei Lore nu. “Ik jullie ook.” Eenmaal op het vliegveld wist ik nu al goed mijn weg. Het privévliegtuig dat Joe voor me had laten komen stond ook al klaar. “Dan is het nu tijd om afscheid te nemen zeker?” vroeg mama. Ik knikte en gaf iedereen een knuffel. Lena en Lore hadden tranen in hun oogjes (dit was de eerste keer dat ik zonder mijn familie op ‘vakantie’ ging), maar lieten het niet merken. Ik zwaaide nog een laatste keer en liep naar Big Rob die op me stond te wachten. “Geef die bagage maar aan mij.” De 2 koffers waaraan ik had zitten sleuren, nam hij in 1 vloeiende beweging vast en zette ze op het vliegtuig. Ik stapte achter hem op en keel verbaasd rond. Dit was echt helemaal anders als een gewoon vliegtuig, er was veel meer comfort en het was ook gezelliger. Ik zette me aan het raampje en keek naar de vier gedaantes die nog steeds naar me zwaaiden. Ik ging hen missen, maar was zo blij dat ik eindelijk naar Joe kon. “Doe je gordel vast, we gaan vertrekken.” zei Rob vriendelijk. Ik gehoorzaamde en hoorde de motor starten. Een vreemd gevoel in mijn buik en even later hingen we in de lucht, op weg naar mijn liefste schat.

Deel 29

Ik wist dat het een lange reis zou worden, maar ik had toch verwacht dat het iets sneller voorbij zou gaan. Ik was gisteren tegen de avond vertrokken en nu, half 2 de volgende dag, waren we er nog niet. Ik had lang geslapen, een beetje teksten geschreven voor een liedje en weer doorgekribbeld, ik had zelfs met Big Rob spelletjes zitten spelen, maar nu begon ik me toch te vervelen. “Wanneer zijn we er?” vroeg ik zagend als een klein kind. “Niet zo lang meer, slaap nog een beetje dan gaat de tijd rapper.” Dat was misschien wel een goed idee, ik maakte het mezelf makkelijk en sloot mijn ogen.
Toen ik ze weer open deed stond Rob voor me. “We zijn er.” Ik was meteen weer klaarwakker. Ik keek op mijn horloge, daar stond half 7. Normaal zou het donker moeten zijn buiten (het was winter dus op dat uur is het al donker), maar toen ik uit het raampje keek was het nog altijd licht. Rob had blijkbaar gezien dat ik een beetje verward was. “We staan hier 6 uur achter.” “Oh ja,” het uurverschil, dat was ik helemaal vergeten. Ik zette snel mijn horloge juist. “Zet je nog even neer en doe je gordel aan, we gaan landen.” Ik deed mijn gordel vast en voelde iets later een schokje, we waren geland. Rob nam mijn bagage en de deur van het vliegtuig ging open. Joe, Nick en Kevin, hun ouders en Frankie stonden me op te wachten. Ik zag Joe zijn tanden bloot lachen en ook mijn mondhoeken gingen omhoog bij het zien van zijn lach. Ik liet mijn bagage over aan Big Rob en liep naar Joe toe. Ik vloog in zijn armen en we draaiden een paar rondjes. Ik drukte een kus op zijn lippen “Wat heb ik die zachte lippen op de mijne gemist.” Zei hij na de kus. “En ik ben super blij dat ik eindelijk hier ben, weet je hoe lang de reis duurde?” hij knikte en lachte. Ik gaf ook Nick en Kevin 2 knuffels. “De 2de knuffel is van Lies en voor jou Nick is de 2de van Jana (zijn ogen begonnen te fonkelen, ik wist het wel!).” Nu kwam ik bij de mama van Joe. Ik stak mijn hand uit. “Hallo mevrouw Jonas, ik ben Nora.” Zei ik beleefd. “Zo gaat dat hier niet.” Zei ze lachend voordat ze me omhelsde. “En noem me maar Denise.” Ik lachte naar haar, blij dat ze zo vriendelijk was. De papa van Joe gaf me een vriendelijke kus op de wang. “Mannen knuffelen niet.” Zei hij lachend. “En ik ben Paul.” Nu kwam ik bij de kleinste van de hoop, Frankie keek me met grote ogen aan. Ik bukte me zodat ik met hem op ooghoogte zat. “Word jij nu mijn zus?” vroeg hij. “Ja, zo’n beetje wel ja.” Beantwoordde ik zijn vraag. “Oké dan.” Hij sloeg zen kleine armpjes om me heen. Ik had zo het gevoel dat dit een super lieve familie was en dat deze week hier gewoon fantastisch zou worden.

Na een tijdje rijden (want het huis lag een eind van het vliegveld) kwamen we bij het huis van de familie Jonas aan. Mijn mond viel open. “Wat een mooi huis!” “Wacht maar tot je het binnen ziet.” Zei Kevin en hij had gelijk. Toen ik door de voordeur stapte viel mijn mond voor de 2de keer open, het was groot, gezellig en super mooi. Ik voelde me meteen thuis, wat waarschijnlijk ook kwam doordat de ouders van Joe zo vriendelijk waren (zoals ik had gedacht). Joe leidde me naar boven. “Dit is mijn kamer, sorry voor de rommel.” Zei hij toen hij de deur voor me open deed. Joe’s kamer was een echte jongenskamer; een 2 persoonsbed, hier en daar kleren op de grond, een keyboard, een elektrische gitaar en in de andere hoek een akoestische, een bureau met laptop,… het was een echt Joe-kamer. “Geeft niet.” Zei ik, het maakte echt niets uit voor mij hoe zijn kamer er uitzag. Ik liet mijn zakken vallen en hoorde Joe ook de zak laten vallen die hij zou hoffelijk had willen dragen. Ik draaide me om, sloeg mijn armen rond zijn nek en keek in zijn bruine ogen. “Je kan niet geloven hoe blij ik ben om hier te zijn.” “Toch wel, want ik ben zelf zo blij dat je hier bent.” Ik lachte en gaf hem een lief kusje. “Zal ik je nu een rondleiding geven?” ik knikte. Dit was echt zo’n prachtig huis, dat ik stond te popelen om te rest ervan te zien. Joe toonde me alle kamers en elke keer stond ik weer versteld van hoe mooi het was ingericht. Frankie kwam naar ons toegelopen in de gang. “Gaan we verstoppertje spelen?” hij vroeg het zo lief dat we niet anders konden dan ja zeggen. “Hij is zo schattig.” fluisterde ik tegen Joe terwijl Frankie ook bij Nick en Kevin op de kamerdeur ging kloppen. “Nu vind je dat nog, wacht tot binnen een paar dagen.” We deden allemaal onze jas aan en gingen naar de grote tuin. Het was frisjes, maar we zouden het wel snel weer warm krijgen. “Kevin moet tellen!” gilde Frankie. Kevin was precies te moe om te protesteren en ging gewillig tegen de muur staan tellen. Ik liep weg en ging samen met Joe achter een struikje zitten. Het was eigenlijk veel te gezellig daar om van elkaar te kunnen afblijven en al snel waren we aan het kussen. We hoorden Kevin Frankie en Nick vinden, maar trokken ons er niets van aan. Ik hoorde voetstappen naderen. Frankie stond voor ons. “Dat mag wel niet hé!!” riep hij kwaad. “Je moet apart verstoppen, nu moet Joe tellen als straf.” Ik lag dicht van de schattige manier waarop hij dit allemaal had gezegd. Joe gaf me nog een snel kusje en liep naar de muur. ** Na een paar uur buiten spelletjes gespeeld te hebben, hoorden we Denise roepen. “Komen jullie helpen met de tafel te dekken?” we renden weer naar binnen. “Eerst handen wassen.” Zei ze nog als ze onze handen zag. Wanneer we de tafel begonnen te dekken, speelde de radio net S.O.S , automatisch begon ik mee te zingen en te dansen. Ook de 4 jongens zongen nu mee met hun eigen liedje en we deden er de onozelste danspasjes bij. Wanneer het liedje gedaan was, kwamen we niet meer bij van het lachen, ook de mama en papa van Joe (die tot nu hadden staan kijken) waren aan het lachen. Paul zette de radio uit en we schoven aan tafel. “That girl can sing!” zei hij en deed teken op mij. Joe knikte fier.

Deel 30

Deel 30

Na gezellig en lang gegeten te hebben gingen Joe en ik naar boven, maar voor we deftig in de gang waren hoorde ik Frankie me roepen. Ik draaide me snel om, iets te snel want met mijn arm sloeg ik een kader van de kast. “Oh nee!” ik raapte de fotokader op, het glas was gebroken, maar de familiefoto was nog in tact. “Oh sorry! Echt zo sorry!” “Het geeft niets.” Zei Joe. Denise kwam naar me toe en nam de kader aan. “Het is oké, we vinden wel een andere kader.” “Bedankt,” met nog steeds een schuldig gevoel gingen we verder naar boven. Ik ging op bed liggen en strekte me lang uit. Joe kwam op zijn zij naast me liggen. “Dag schoonheid.” Ik moest lachen. “Ik ben moe.” Geeuwde ik. Het was wel amper acht uur maar ik had waarschijnlijk last van een jetlag. “Dan gaan we slapen.” Zei Joe lief. Ik deed mijn kleren uit en zocht mijn pyjamabroek in mijn overvolle zak. Ik viste er nog een topje uit en stapte dan in bed. Joe kwam iets later naast me liggen. Hij nam mijn hand. “Ik hou van je.” Waren de laatste woorden die ik hoorde voor alles zwart werd.

Ik opende mijn ogen. Tot mijn grote veronderstelling was ik klaarwakker hoewel het buiten nog donker was en dat de klok op mijn gsm ook zei dat het nog maar half 6 was, weer die jetlag dus. Ik stond zo stilletjes mogelijk op, trok een pull van Joe, die op de grond rondslingerde, over mijn hoofd en ging de kamer uit en de trap af. Met de te grote pull van Joe zette ik de tv op en ging in de zetel zitten. Ik begon wat rond te zappen. Er was niet echt iets op, wie keek nu ook op dit uur naar tv? Oninteressante documentaires en programma’s zoals ‘Rock of love’ wisselden zich af. Uit miserie liet ik het kanaal uiteindelijk staan op Mtv. Ongeďnteresseerd keek in naar de clipjes die voorbij kwamen. Na ongeveer een half uurtje hoorde ik gestommel op de trap. Nick kwam even later de living binnen. “Nog een vroege vogel?” vroeg ik verbaasd. “Ik kon niet meer slapen, en jij? Ik dacht dat je zo’n langslaper was?” “Jetlag.” Antwoordde ik kort. “Zin in ontbijt?” vroeg Nick. Ik knikte en ging bij hem op een krukje in de keuken zitten. Hij haalde 2 kommen, een fles melk en een pak cornflakes tevoorschijn. “Zijn deze goed?” “Ja hoor.” Terwijl we ons ontbijt opaten bespraken we wat we vandaag zouden gaan doen. Ik had nog niet voor iedereen cadeautjes gekocht en zou dus deze middag samen met Joe en Nick (want hij zocht ook nog 1 cadeau) naar de stad gaan. “Hoe vieren jullie hier eigenlijk kerstmis? Ik bedoel gaan jullie op kerstavond naar familie of komt er familie naar hier?” “Kerstavond vieren we gewoon hier thuis met het gezin en op kerstdag gaan we naar de familie langs de kant van mama.” “Oké, wel eng dat ik dan zoveel mensen ga ontmoeten.” “Je gaat dat wel kunnen, ik weet zeker dat iedereen meteen dol op je zal zijn.” “Hopelijk, maar ik ga eens douchen.” Ik ruimde nog snel mijn kom op en ging weer naar boven. Op de trap kwam ik Paul en Denise tegen, zei goedemorgen en liep verder. Toen ik op de kamer kwam sliep Joe nog steeds. Zo stil als ik kon zocht ik een paar kleren en een handdoek uit mijn zak, maar duidelijk niet stil genoeg. Ik hoorde Joe even kreunen en zich recht zetten. “Wat ben jij zo vroeg al aan het doen?” “Jetlag, ik ben al even wakker en ga nu douchen, slaap maar verder.” Ik drukte een kusje op zijn voorhoofd en liep de kamer uit. In de hoop dat ik de juiste deur had ging ik de badkamer binnen, gelukkig zat ik in de juiste kamer. Ik kleedde me uit en ging onder de straal van warm water staan. Als ik klaar was kwam ik weer uit de douche, droogde me af en deed mijn kleren aan; een jeans broek, effen T-shirt en een sportief truitje erboven. Weer sloop ik naar Joe’s kamer, maar door het zonlicht wist ik dat hij was opgestaan. En zoals ik al dacht was Joe wakker. Hij zocht zijn kleren bij elkaar. “Ah, daar is mijn missende pull.” Lachte hij toen hij me een ochtendkusje kwam geven. “Ja ik had hem even geleend, lekker makkelijk die pull.” “Al een idee wat je vandaag wil doen.” “Ja, we gaan shoppen want ik heb nog kerstcadeaus nodig!”

Een 2 uur later in de stad: Joe had meteen ingestemd met het idee om te gaan shoppen en vond het ook niet erg dat Nick meegingen, dus liepen we hier nu met ons drieën door de stad. Ik had thuis al cadeautjes gekocht voor mijn vriendinnen (die ik dan zou geven als ik terug thuis was) en moest nu dus nog 5 dingen vinden; voor Joe, voor Kevin, voor Nick, voor Frankie en ook iets voor Paul en Denise. Ze waren zo vriendelijk geweest door te zeggen dat ik een hele week bij hun mocht logeren dus was dat wel het minste wat ik kon terug doen. Ik wist al ongeveer wat ik ging kopen voor iedereen dus moest ik niet zo lang rondlopen, maar ik kon natuurlijk wel niet het pakje voor Joe en Nick kopen waar ze bij liepen. “Zullen we even opsplitsen?” vroeg ik. “Dan kan ik jullie cadeau gaan kopen.” “Oké, dan gaan wij dat van jou kopen. Over een uur weer hier?” “Ja, ’s goed.” Ik gaf hem nog een kusje en ging de andere kant op. Ik wist dat Nick in baseballkaarten spaarde en ging er dus zo een paar zien te bemachtigen voor hem. Ik liep door de winkelstraat en vond al snel een 2de handswinkeltje waar ik zeker zo’n kaarten zou vinden. “Hebt u baseballkaarten?” vroeg ik aan de verkoper die achter de balie stond. Hij knikte en haalde een pak kaarten uit. Ik zocht degene die Nick nog niet had (Joe had me verteld welke hij al had) en betaalde. Toen ik op zoek ging naar een winkel waar ik Joe’s cadeau zou vinden werd mijn aandacht getrokken door één of ander boekje dat ik in de etalage van een krantenwinkel zag liggen. Ik ging snel naar binnen en kocht het tijdschrift. Ik bladerde er snel doorheen en kwam op de pagina dat ik zocht. “BEDRIEGT JOE JONAS ZIJN VRIENDIN?” stond er in grote letters boven het artikel. Er stond een foto bij, waar ik Joe samen met een blond meisje op zag staan. Hij had haar hand vast en trok haar een winkel binnen. Terwijl ik het artikeltje begon te lezen, voelde ik de tranen opkomen.Joe Jonas heeft een paar maanden geleden bekend dat hij een vriendin heeft, Nora. Maar op deze foto staat Joe helemaal niet met Nora, maar met een onbekende blondine. Is de relatie tussen de 2 geliefden zo bruusk geëindigd? Of bedriegt Joe Nora met dit meisje? Wie zal het zeggen? Misschien zochten de 2 nieuwe geliefden een cadeau voor kerstmis. Ik wou niet meer verder lezen, ik frommelde het boekje op en stak het in mijn zak. Tranen rolden geruisloos over mijn wangen. Op de eerste bank die ik tegenkwam liet ik me vallen. Ik sloeg mijn handen voor mijn ogen en huilde stilletjes zonder dat iemand iets merkte. Hoe kon Joe me dit aandoen? Na alles wat we samen al hadden meegemaakt? Nadat ik een geloftering had gekocht voor hem, na de geweldige voorbije maanden? Ik had zo gedacht dat onze relatie iets betekende en dat we een sterke band hadden, maar ik had me dus duidelijk vergist. “Nora?” hoorde ik een stem vragen. Ik veegde snel de tranen uit mijn ogen en keek op. Een meisje van ongeveer 15 stond voor me. “Zou ik een handtekening mogen?” ze reikte me een papiertje en balpen aan. Ik keek haar verbaasd aan. “Ik heb op youtube je liedje gevonden , dat wat je gezongen hebt op het concert in België, het was echt heel mooi!” Nog steeds uit het veld geslagen keek ik haar aan, mijn eerste fan… “Dankje.” Ik krabbelde iets op haar papiertje en gaf het terug. “Nee, jij bedankt.” Zei ze nog voordat ze weer weg liep. “Nora?” weer hoorde ik mijn naam achter me. Ik draaide me om en zag Nick en Joe staan. “Wat is er?” Joe had natuurlijk meteen gezien dat ik geweend had. Hij kwam naast me zitten en wou een arm rond me slaan, maar ik zwaaide die van me af en stond recht. “Dit is er!” schreeuwde ik. Ik haalde het boekje uit mijn zak en toonde hem de foto. Zijn mond viel bijna letterlijk open, ‘ja dat komt er van als je je vriendin bedriegt’, dacht ik bij mezelf. “Nora, dit is niet wat het lijkt!” verdedigde hij zich. “Nee, dat is het nooit!” Nick ging nu ook naar de foto kijken. “Nora, geloof hem het is waar.” “Je moet weer zijn kant kiezen hé, altijd dat broergedoe. Ik ben het beu! Ik geloof jullie niet! Weet je hoeveel pijn je me hiermee doet?! Ik dacht dat we iet speciaals deelden? Betekende dit alles dan niets voor je? Ben ik naar hier gereisd om dit te ontdekken?” schreeuwde ik door de straat. Mensen keken ons vreemd aan, maar ik trok me er niets van aan. Ik draaide me om en rende zonder omkijken weg.

Deel 31

Ik bleef lopen zonder te weten naar waar ik ging. Uiteindelijk kwam ik in het stadspark uit, waar ik me onder een boom liet vallen en verder huilde. Hoewel ik een dikke winterjas aan had bibberde ik enorm. Ik kon mijn tranen maar niet stoppen, ze bleven komen. Ik kon het niet geloven dat Joe zoiets zou doen, ik had hem zo vertrouwt, ik had hem mijn hart toevertrouwt, ik hield verdomme van hem en ik dacht dat hij van mij hield. Als er iemand geweest zou zijn waarvan ik dacht dat hij nooit zijn vriendin zou bedriegen, was het Joe wel, tot de dag van vandaag. Hoe stom was ik geweest dat ik dit niet zag aankomen? Vroeg ik me af, maar dan besefte ik dat er helemaal niets was waardoor ik kon vermoedden dat Joe me ooit zou bedriegen. Het ging zo goed tussen ons, hij was naar België gekomen voor de examens en was zo blij geweest dat ik naar hem mocht komen, maar de foto sprak voor zich. Ik hoorde voetstappen en iets later een hand op mijn rug. “Nora.” Ik keek op en zag Joe voor me. Zijn ogen waren nat, hij kon elk moment gaan wenen. “Alsjeblief luister naar me,” ik had de kracht niet meer om hem tegen te spreken en staarde nu gewoon naar de grond. “Nora, het blonde meisje op de foto is Tessa. Ze is mijn nicht.” Ik draaide mijn hoofd terug naar Joe, hij keek me smekend aan. “Waarom heb je dan zo haar hand vast?” “Ze is mijn nicht en er zaten paparazzi achter ons dus pakte ik haar hand om zo snel mogelijk de winkel binnen te gaan waar ik moest zijn.” Ik begon zijn verhaal te geloven, maar wie gaat er nu me zijn nicht winkelen als je 3 broers hebt? “Waarom ging je dan met haar winkelen als je 3 broers hebt?” “Ik had het advies van een meisje nodig. Alsjeblief Nora, je moet me geloven. De journalisten weten niet wat ze schrijven. Wie geloof je? Hen of mij?” ik keek een beetje beschaamd naar de grond. “Jou natuurlijk. Het spijt me, ik had me nooit zo mogen laten gaan. Ik had niet zomaar mogen geloven wat ze schrijven in de boekjes en eerst naar jou versie moeten luisteren.” “Het geeft niets, ik ben al blij dat je me gelooft, maar spreken we vanaf nu af dat we niet meer geloven wat er in de boekjes staat?” ik knikte, ik zou me nooit meer laten vangen. Joe hielp me recht en nam me in zijn armen. “Ik zou je toch nooit bedriegen, ik hou zielsveel van je.” Fluisterde hij in mijn linkeroor. “Ik hou ook van je. Het voelde zo verschrikkelijk om maar te denken dat je me bedroog, dat wil ik echt niet nog eens meemaken.” “Dat zal ook niet gebeuren.” Verzekerde hij me. Joe legde zijn arm rond mijn schouders en mijn arm legde ik op zijn vertrouwde plekje rond Joe’s middel. Nick kwam ook afgelopen. “Wat ben ik blij om jullie weer zo te zien.” zei hij opgelucht. Ik keek naar Joe “Wij ook.”
Door de ogen van Daphne: “Ja, daag, nog veel plezier!” ik drukte op de rode knop van mijn gsm en legde hem weg. Nora had me net wakker gebeld (het uurverschil vergeten) en verteld hoe het in Amerika was. Het klonk allemaal super leuk, maar ik was toch geschrokken toen ze vertelde over de foto die ze in een magazine had gezien. Gelukkig was het 1 groot misverstand en was alles weer dik in orde tussen die 2. Nora had zoveel geluk dat ze bij Joe kon zijn. Ik miste Tristan enorm. Eenmaal dat ik aan mijn gevoelens had toegegeven en Tristan in mijn hart had binnen gelaten, had ik geen seconde meer getwijfeld. Ik voelde me zo goed bij hem en elke keer we kusten had ik het gevoel dat ik kon vliegen. Ik hield super veel van hem en wou hem nooit meer kwijt en ik wist dat Tristan dit ook zo voelde. De paar daagjes dat hij hier was geweest, waren zo geweldig geweest dat ik het er echt moeilijk mee had om hem weer te laten gaan, maar het moest nu eenmaal. Hopelijk zou Nora hem meebrengen voor me als ze weer terug kwam van Amerika. Ik keek geeuwend naar de klok, 8 uur. Ik zou toch niet meer kunnen slapen. Ik deed mijn sportkleren aan en liep even later de deur uit, de frisse winterlucht in. Van joggen zou ik helemaal wakker worden.
Door de ogen van Lies: Lachend liep ik met Anke door de stad. We hadden allebei een goed rapport en zouden onszelf nu belonen met een namiddagje shoppen. We pasten en lachten en pasten. Natuurlijk kochten we niet alles wat we mee namen naar de pashokjes, maar het was gewoon leuk. “Kom we gaan iets drinken.” Ik sleurde haar een gezellig cafeetje binnen. We bestelden allebei een warme chocomelk en genoten iets later van de slagroom die erop gespoten was. Anke had nonchalant haar hand op haar buik liggen, het was volgens mij een gewoonte geworden. Ik was echt trots op haar dat ze het kindje wou houden, niet elk tienermeisje is zo sterk. “Ga je vragen wat het gaat worden?” vroeg ik haar. Ze schudde haar hoofd. “Nee, Wouter en ik hebben afgesproken dat we willen dat het een verrassing blijft. Dat maakt alles nog dubbel zo spannend. En het is ook nog helemaal niet zo ver dat je het geslacht kan zien hoor.” Antwoordde ze op mijn vraag. Ik denk dat ik zelf het geslacht van het kind wel zou willen weten, ik was veel te nieuwsgierig. “Is dat niet Jana?” vroeg Anke plots. Ik keek naar de richting waarin ze wees, en ja hoor daar liep Jana. Helemaal verkleumd van de koude. Ik stond op en liep naar de deur. “Heej, Jana, kom gezellig iets mee met ons drinken!” riep ik vanuit de deuropening. Ze had me gehoord en kwam aangelopen. “Hoo, hier is het toch veel warmer.” Wreef ze in haar handen toen ze bij ons aan het tafeltje kwam zitten. “Voor mij ook een warme chocomelk.” Deed ze teken op de ober. “Nog iets van Nick gehoord?” vroeg ik meteen op de man af. Ik was eigenlijk al heel lang benieuwd hoe de stand van zaken nu zat tussen die 2. “Ja, hij komt waarschijnlijk naar België. Als Nora weer naar huis komt, komen waarschijnlijk de jongens ook mee.” lachte ze, je kon duidelijk zien hoe blij ze was. “Dan ga ik Kevin ook zien!” zei ik zelf nu ook super blij. De laatste tijd kon ik beter met het afscheid omgaan, maar langs de ander kant was het elke keer weer moeilijk, maar wanneer ik hem terug zag kon mijn blijdschap niet op. Ik hield super veel van mijn schatje. Ik wist niet hoe lang hij zou blijven, maar als we samen Nieuwjaar zouden kunnen vieren, zou het jaar voor ons al super goed beginnen.

Deel 32

Deel 32

[Nieuw deeltje, speciaal voor Laura!:)
Het is nog wel geen kerstmis -maar toch bijna- maar in het verhaal dus wel al]


Door de ogen van Nora: Ik opende vermoeid mijn ogen. De jetlag was aan het voorbij gaan en ik had deze nacht goed geslapen, maar nu was ik wakker geworden van de koude plek naast me. Ik keek naar rechts en zag dat Joe niet naast me lag, maar met zijn rug naar me toe stond aan het raam. “Schat, wat is er?” Joe gaf nog steeds geen teken van herkenning dus kroop ik uit bed en stapte naar hem toe. Ik sloeg mijn armen langs achter rond zijn rug en knuffelde hem. Zijn ogen waren nog steeds strak op het uitzicht gefixeerd, maar ik zag dat ze rood waren en dat hij vocht tegen een eventuele traan die zou komen. Ik gaf hem een zacht kusje. “Laat me je helpen en vertel me wat er is…” “2 jaar geleden was ik samen met een meisje, Fiona. We hielden van elkaar en niets kon ons uiteendrijven, althans dat dachten we. Vandaag, 2 jaar geleden kwam er een eind aan ons sprookje. Ze had ruzie gekregen na een feestje (ik was er niet bij). Ze wou het vriendelijk oplossen, maar zo dacht die jongen er niet over. Hij haalde een mes boven en heeft haar neergestoken. Toen ik het nieuws ontdekte ben ik als de bliksem naar het ziekenhuis gegaan –ik weet niet meer hoe- maar op een kwartier stond ik daar. De dokters hadden alles gedaan wat ze konden, maar het was te laat. Het mes had levensnoodzakelijke organen geraakt en Fiona is overleden. Ik heb geen afscheid kunnen nemen, het enige wat de dokters me konden vertellen was dat het laatste wat ze zei voor ze onder narcose ging was da ze van me hield. Ik ben er maanden kapot van geweest, ik was haar voor altijd kwijt en kon daar niet mee leven. De smeerlap die dit alles had gedaan hebben ze gelukkig opgesloten, maar dat stilde mijn woede en verdriet niet. Ik was helemaal gebroken en dacht dat ik er niet bovenop zou komen, maar dankzij de hulp van Nick en Kevin en muziek is het me gelukt. Ik vertel je dit niet omdat ik nog van Fiona hou of omdat ik haar mis, maar omdat ik bang ben om jou ook kwijt te geraken…” Nu moest ik zelf ook tegen de opkomende tranen vechten. Ik wist helemaal niet dat Joe zoiets verschrikkelijks had meegemaakt. Hij draaide zich om naar me en ik gaf hem een knuffel. “Nora, ik kan niet meer zonder je. Gisteren dacht ik heel even dat ik je kwijt was, maar de gedachte alleen al dat ik je echt zou kwijt zijn is verschrikkelijk. Ik kan niet meer leven zonder je, jij bent het dat mijn leven zin geeft. Ik denk niet dat ik het zou aankunnen als er iets met je gebeurt.” Ik drukte weer een zacht kusje op zijn lippen. “Luister schat. Ik vind het verschrikkelijk wat er is gebeurd met Fiona en ik ben blij dat je me dit vertelt hebt. Ik hou enorm veel van je, ik kan ook niet meer zonder je en zou het waarschijnlijk niet overleven zonder jou, maar je moet niet bang zijn. Er zal niets met me gebeuren. Ik ben gezond en kan goed op mezelf passen, ik laat me niet snel doen hoor.” Joe keek me nog steeds droef aan. “Joe, ik zal je nooit in de steek laten, je bent alles voor me en ik zal er altijd voor je zijn. Denk alsjeblief niet meer aan zo’n slechte gedachte, ik weet ook niet wat morgen brengt, maar we moeten er gewoon op vertrouwen dat elke dag een nieuwe dag zal zijn. Je kan niet leven met angst om iemand te verliezen, dan vergeet je echt te leven. Dus, beloof me dat je niet meer zo denkt? Ik zal je niet zomaar achterlaten.” “Ik beloof het.” “Ik hou van je.” Fluisterde ik toen hij me in zijn armen nam. “Oké, maar vanavond is het kerstavond dus we gaan niet meer verdrietig zijn en plezier maken, oké?” vroeg ik toen hij me weer losliet. “Je hebt gelijk. Kom we zullen maar eens gaan ontbijten.”
Die avond:
Door de ogen van Joe: De tafel was prachtig gedekt, de lichtjes van de kerstboom maakte het gezellig en de geur van de kaarsjes vulde de kamer. We hadden allemaal, ook Frankie, geholpen met versieren terwijl mama en papa bezig waren met het eten klaar te maken. Trots keken we naar het resultaat. Al zeg ik het zelf, het huis was nog nooit zo mooi versiert geweest. Er hing een gezellige warmte binnen die niet van het haardvuur kwam, maar van de sfeer onder ons. Het kwam door Nora. Zij straalde die warmte uit en gaf ze door aan iedereen. Ik hield van haar, ze was hier bij me en ze kon het goed vinden met mijn broers en ouders. Mijn kerstmis was alleszins al geslaagd omdat Nora hier naast me stond. Mama en papa kwamen de kamer binnen. Een beetje verbaasd keken ze de kamer rond. “Dank jullie wel.” Zei ze. “Graag gedaan.” Lachte Nora en wij knikten instemmend. “Kom maar aan tafel, het eten is klaar.” Terwijl we allemaal aan tafel schoven brachten mama en papa het eten. Mama was precies in een goede bui geweest, want ze had enorme porties gemaakt. Ze had altijd al voor een groot gezin moeten koken, maar vandaag stond de tafel echt propvol met allemaal heerlijke gerechten. “Tast toe.” zei papa lachend. We aten, lachten, praatten, het was alles samengevat heel leuk. Nora zat naast me en keek diep in mijn ogen. Wat hield ik van het meisje dat naast me zat. Ik hield van elke beweging, elke porie van haar lichaam en geluidje dat ze maakte, van alles. Ze richtte zich weer tot Nick en Frankie en mengde zich in het gesprek. Hoe mooi was het wel niet dat ze ook met hen goed overweg kon, dat ze niet elke seconde mijn aandacht opeiste, maar me toch mijn vrijheid gaf. Dat was wat ik soms nodig had, een beetje vrijheid en ook Nora had die vrijheid nodig, maar we hadden vooral elkaar nodig.
Ik lag met Nora in mijn armen in de zetel. Met zen zevenen hadden we besloten om een typische kerstfilm te kijken en nu zaten we dus naar een of andere Santa Claus film te kijken. Ik keek naar Frankie. De kleinste onder ons, maar dat wilde niet zeggen dat hij zijn mannetje niet stond. Zijn ogen vielen bijna toe en hij geeuwde om de minuut, maar toegeven aan de slaap wou hij niet. Hij wou laten zien dat hij ook een grote jongen kon zijn, het was zo schattig. De film eindigde en meteen was Frankie weer klaarwakker. “Cadeautjes!!!” “Doen jullie de cadeautjes niet open op kerstochtend?” vroeg Nora me. Ik schudde mijn hoofd. “Maar als jij jou cadeau morgen pas wil…” “Nee, hoor het is goed zo.” Zei ze lachend en plantte haar lippen zacht op die van mij. Frankie neusde al onder de kerstboom, op zoek naar het pakje waar zijn naam op stond. Nora stond ook op en startte de zoektocht naar haar pakjes. Een kwartier later zaten we weer in de zetel, allemaal met cadeaus op onze schoot. Wel nog ingepakt, het was traditie dat we de pakjes allemaal om de beurt open deden en natuurlijk was Frankie altijd de eerste. Hij opende al zijn pakjes op topsnelheid en riep tussendoor af en toe vreugdekreetjes. Hij was blij met ze allemaal en kwam nadien iedereen een knuffel geven. Hij nam de baseball die hij van Nora had gekregen en smeet hem naar Kevin, die hem op zijn beurt naar mij smeet en ik naar Nick. “Niet in huis jongens.” Zei mama. We legden de bal gehoorzaam weer neer. Na Frankie opende Nick de stapel die op zijn schoot lag. Bij de kaarten die hij van Nora had gekregen werd hij bijna zot en ook met de rest was hij blij. Normaal was het nu aan mij, maar ik stond hoffelijk mijn beurt aan Nora af. Ze lachte even lief en scheurde het papier los en haar ogen werden groot bij het zien van het boek dat voor haar lag. Nick had een soort dagboek gekocht waar ze dan haar liedjes in kon schrijven. Het was een lichtroze boekje prachtig versiert met bloemen aan de zijkant, het was een boekje dat helemaal bij Nora paste. “Dat is voor je liedjes in te schrijven.” Vertelde Nick haar. Ze knikte even, stond op en gaf hem een knuffel. Ook het cadeau van Kevin, een turkoois topje met een gitaar op, viel meteen in de smaak. Als laatste opende ze mijn cadeau. Voorzichtig trok ze het papier los en deed daarna het doosje open. Ze haalde er een oud fototoestel uit, het was kapot, maar ik had het erin gestoken voor de show. “Een briefje?” vroeg ze terwijl ze het papiertje dat ik erbij had gestoken nam. “Aller eerste, een prettige kerst! Ik heb lang gezocht naar een perfect cadeau voor een perfect meisje en heb het uiteindelijk gevonden. Nora je bent een prachtmeid, van karakter en van uiterlijk en het wordt tijd dat je die schoonheid eens ergens vastlegt. Nog nooit gedroomd om voor 1 dag een fotomodel te zijn? Wel het is nu zover; mijn cadeau voor jou is een fotoshoot. Met professionele styliste, fotograaf,… alles wat je je kan inbeelden. Maar wat zou de fun zijn als je dit alleen moet doen? Dus is er nog een kleine bonus…niet alleen jij mag op de foto maar ook je vriendinnen mogen allemaal mee! Ik weet zeker dat je er super goed zal uitzien, hou van je. Kusjes Joe.”; Las Nora voor. Ze keek me met grote ogen aan. “Een fotoshoot!??” gilde ze door de woonkamer. Ik knikte, blij dat mijn cadeau geslaagd was. Nora sloeg haar armen om me heen en knuffelde me plat. “Dankjewel! Dit is echt geweldig!” “Oké, maar doe jij nu maar.” Ze zette zich weer deftig en terwijl ik mijn papier lostrok prulde ze wat met de camera. Net zoals mijn broers was ik blij met alles wat ik kreeg. Nu nam ik Nora’s cadeau. Een klein vierkante doosje. Ik deed de strik er af en trok aan de plakband. Uit het doosje haalde ik een zilveren horloge. Ze was redelijk zwaar, maar heel mooi, iets wat ik al een hele tijd zocht en dat wist Nora blijkbaar. “Kijk eens goed…” zei Nora. Ik bracht het horloge wat dichter naar mijn oog en bestudeerde het zilver. Ik zag wat Nora bedoeld had. In het horloge stond in mooi letters “Just you and me.” gegrift. “Dankje.” Zei ik oprecht blij en gaf haar een kus nadat ik het horloge had aangedaan. Al laatste was Kevin ook heel blij met alles wat hij had gekregen. “Dan hebben we nu iedereen gehad zeker?” vroeg papa. Nora schudde haar hoofd en stond op. Ze nam een donker blauw ingepakt cadeau van onder de groene naalden. “Dit is voor jullie. Bedankt dat ik hier zomaar een week mag logeren, dat betekent echt veel voor me.” “Dat is graag gedaan en weet dat je hier altijd welkom bent.” Zei mama. Ze opende het pakje en haalde er een mooie fotokader uit waarin een foto van ons gezin zat. Het was de foto van de kader die Nora per ongeluk kapot had gedaan. “Dankjewel.” Zei mama en ze kwam Nora een knuffel geven. “Eum…psst.” Zei Kevin plots. Hij wees naar Frankie die op zijn schoot in slaap was gevallen. “Ik denk dat het beter is dat we allemaal gaan slapen.” Zei papa. Ik stond op en nam Frankie van Kevins schoot en droeg hem boven. Achter me zag ik dat het licht werd gedoofd en hoorde ik gestommel op de trap. Wanneer ik weer in mijn kamer kwam lag Nora al onder de dekens. Snel deed ik mijn kleren uit en ging bij haar liggen. “En had je een fijne kerstavond?” vroeg ik haar. “De beste…” Ze kuste me zacht en liet haar hoofd weer zakken in het verenkussen. Ik keek toe hoe ze stilletjes in slaap viel, vredig en mooi. Uiteindelijk sloot ik mijn ogen ook. “Bedankt.” Fluisterde ik. Geen idee tegen wie, maar het voelde goed. “Bedankt voor de kerst van mijn dromen.”

Deel 33

3dagen later:
Door de ogen van Nora: Joe zat in kleermakerszit op de grond met zijn gitaar in zijn handen. Hij tokkelde maar wat en zocht een nieuw ritme die bij de tekst zou horen die hij net had geschreven. Ik liet me languit op bed vallen terwijl ik Joe hoorde zoeken naar sound. Ik ademde die in en uit, wat was ik gelukkig. Dit was mijn laatste dag hier, morgen zou ik alweer vertrekken, maar ik had van elke minuut genoten. Op kerstdag waren we met zen allen naar familie van Joe gegaan. Ik was zo zenuwachtig om al die mensen te zien, maar het viel super goed mee. Iedereen was vriendelijk en ik kon het meteen goed vinden met de neefjes en nichtjes. Ik had nu ook kennis gemaakt met Tessa. Ze had ongeveer mijn leeftijd en we konden dus makkelijk met elkaar praten. Ik wist nog steeds niet waarom Joe haar advies nu nodig had, maar trok me er niets van aan. Elke dag hier was stuk voor stuk geweldig geweest en ik ging Amerika echt missen, maar ik was blij dat deze keer Joe mee met me naar huis ging. “Het lukt niet!” schreeuwde Joe me uit mijn gedachten. Ik ging weer recht zitten. “Ik heb frisse lucht nodig. Ga je mee even wandelen?” vroeg Joe. Ik knikte, zocht mijn schoenen en jas en ging samen met hem naar beneden. We wandelden langs rustige wegjes, dicht tegen elkaar aangedrukt tegen de koude. De wind huilde zacht en deed de takken van de bomen heen en weer wiegen. Af en toe liepen we voorbij een huis waar het binnen warm en gezellig was, maar wij waren liever hier buiten in de koud. Het topje van Joe’s neus was rood en mijn handen waren zowat gevoelloos, maar we waren koppig en vertikten het om weer naar binnen te gaan. Even buiten zijn gaf zo’n vrij gevoel. Even de wind door je haren voelen waaien en af en toe een rilling krijgen die helemaal over je rug liep, het was een zalig gevoel. We kwamen bij een oud speeltuintje en zette ons allebei op een schommel. Ik bewoog de schommel piepend heen en weer. Joe keek gefascineerd naar zijn horloge, een lach verscheen om zijn mond. Ik wist dat hij er blij mee was en ik was blij met mijn cadeau. “We moeten nog inpakken voor morgen.” Zei Joe. “Ja, jij vooral ik heb al een heel deel klaar gemaakt.” Lachte ik. “En Kevin en Nick gaan ook mee hé?” Joe knikte. Jana en Lies wisten dat de jongens waarschijnlijk ook meekwamen. “En Tristan?” “Ja, ik heb vanmorgen een bericht gekregen dat hij morgen ook op de luchthaven zou zijn en meereist.” “Oké, iedereen gelukkig dan.” Ik stond op en ging op Joe’s schoot zitten. Door mijn lippen op de zijne te drukken kregen we het allebei wat warmer. “Haa, dat voelde goed.” Lachte hij. “Nog eentje?” vroeg hij smekend. “Dan zal je me toch eerst moeten pakken.” Zei ik uitdagend terwijl ik opstond en weg liep. De grond was bevroren en mijn passen maakte een dof geluid. Ik lachte luid toen ik Joe achter me hoorde aankomen. Achter een veel te smal boompje ging ik me verstoppen. “Ra ra waar ben ik?” Joe lachte. Het was waarschijnlijk ook een dom gezicht om iemand zich achter een boompje van misschien maar 3 cm dik, te zien verstoppen. Ik zette het weer op een lopen, maar deze keer was Joe sneller. Hij nam me in mijn zij vast en hief me even van de grond. Ik draaide me weer naar hem gaf hem een kusje. Eerst vlinderzacht daarna passioneler. Een golf van warmte ging door heel mijn lichaam, van het topje van mijn neus tot aan mijn tenen.
De volgende dag op de luchthaven: : “We gaan je missen, meid.” Zei de mama van Joe. “Ik jullie ook.” ik gaf hen een knuffel en ook van Frankie nam ik afscheid. Samen met Joe, Nick, Kevin en Tristan stapte ik op het privé vliegtuigje. “Belgium here we come!” gilde Kevin in het vliegtuig, terwijl we allemaal nog een laatste keer zwaaiden naar Denise, Paul en Frankie. We gingen allemaal braaf zitten en maakte onze gordel vast om op te stijgen. Ik nam mijn gsm uit mijn zak en belde Daphne. “Nora!! Heej!!” hoorde ik aan de andere kant van de lijn. “Hoi, ik heb een vraagje.” “Zeg maar.” “Morgen kom ik weer aan in België, heb je zin om samen met de rest ons te komen halen op de luchthaven?” “Ja, natuurlijk. Ons? Bedoel je dat de jongens meekomen?!” schreeuwde ze bijna in de telefoon. “Ja, en ook jou Tristan zit hier naast me.” Hij keek me even aan als hij zijn naam hoorde en concentreerde zich dan weer op het gesprek met de jongens. “Oh, Nora, je bent de beste! maar geraken wij allemaal wel in de auto?” “Ja, mama komt ons halen met het busje en dan proppen we maar wat.” “Oké, dan zie ik jullie morgen.” “Ja, Daag!” sloot ik het gesprek af.
De volgende avond, aangekomen in België: Met een klein schokje landden we op de luchthaven. Ik zag mijn vriendinnen als staan wachten ( ze wisten ondertussen al waar het privévliegtuig landde). Kevin, Tristan en Nick waren tegen het raam geplakt om naar de meisjes te kunnen kijken. “Kleine kinderen.” Lachte Joe naar me terwijl hij de deur voor me opendeed. Wij tweeën gingen als eerste naar buiten, speciaal om de jongens een beetje te plagen. Toen Kevin achter ons naar buiten kwam, zette Lies de sprint in. Ze kwam naar hem toe gevlogen en hij draaide haar even rond als ze bij hem aankwam. Meteen waren ze al hun verloren tijd aan het inhalen en overlaadde elkaar met kusjes. Na Kevin kwam Tristan naar buiten. Ook Daphne kwam nu aangelopen en sprong in zijn armen. Ze knuffelde hem en leek hem niet meer willen los te laten. Als laatste kwam ook Nick naar buiten. Een beetje onzeker omdat hij niet wist wat te verwachten, maar eens hij Jana’s lag zag verscheen er ook een lach om zijn mond. Jana kwam ook aangelopen, maar remde juist voor Nick af. “Ik ben blij dat je hier bent.” Zei ze. Hij keek haar even bestuderend aan. We stonden nu met 6 te kijken of er zou gebeuren, want wij allemaal al zagen aankomen. En ja hoor, even later raakten hun lippen elkaar voor een oneindige eerste kus. “Ooooooh!” riepen wij langs de zijlijn. Ze losten elkaars lippen weer en keken ons lachend aan. Nick trok Jana wat dichter tegen zich en zij genoot er duidelijk van. We wandelden, allemaal samen met de persoon we van hielden, naar het busje. “Zijn Anke en Wouter er niet bij?” vroeg ik aan Lies. Ze schudde haar hoofd. “Ze konden niet, moesten naar familie denk ik.” Bij het busje aangekomen, kropen we er allemaal in. Zoals altijd konden we niet van onze schatjes afblijven en moesten we lekker dichten tegen hen aanzitten. Hoewel er plaats genoeg was zat ik op Joe’s schoot en Daphne bij Tristan op schoot. Mama bracht iedereen naar huis zodat ik gesplitst werd van mijn vriendinnen en ook de jongens van elkaar, maar dat vond niemand erg. Nu wou iedereen wat tijd met zen tweeën doorbrengen.

Deel 34

Door de ogen van Lies: Samen met Kevin lag ik in de zetel. We keken naar een film waar ik de naam al niet meer van wist. Het kon me niet echt schelen wat we zouden kijken, ik was gewoon zo blij dat we samen konden kijken. Ik hoefde niet te genieten van de film, ik genoot al van het feit dat ik hier tegen Kevin kon liggen. Ik had hem zo gemist met kerstmis, dat ik nu echt ontzettend blij was dat hij hier was om samen met ons Nieuwjaar te vieren. Onze rust werd verstoort door Sandrine, mijn 2 jaar jongere zus. Zoals alle zussen hielden we van elkaar, maar konden op sommige moment ook elkaars ogen uit krabben. Een moment zoals nu, kon ze me niet even alleen laten met Kevin? “Duurt de film nog lang?” vroeg ze. “Weet ik niet.” Zei ik een kortaf, en beetje té kortaf. “Oké, het is al goed.” Zei ze toen ze boos weg liep. “Sorry!!” riep ik nog. Ik wist dat ze het gehoord had, maar gewoon te koppig was om te antwoorden. Tja het zou wel weer overwaaien, zo ging het altijd. Daarom waren we zussen.
Door de ogen van Jana: “Ja, ja , hoe lang ben ik het al niet aan het zeggen?” plaagt Stefanie me. Ze is mijn 3 jaar oudere zus en vanaf het moment dat ik Nick had ontmoet was ze niet gestopt met erover te zagen dat wij samen hoorden. “Jullie zouden zo’n mooi koppel zijn.” Had ze meerder keren in mijn oren geroepen. “Je kan maar niet over hem zwijgen hé?” , “Zie ik daar blosjes op die wangen?” en nog veel meer van die zinnetjes waar ze me keer op keer mee confronteerde. Het was eigenlijk wel grappig dat ze gelijk had gekregen en natuurlijk moest ze daar nu van profiteren en het er nog eens goed inwrijven. Mijn ouders hadden ook goed geaccepteerd dat ik nu met Nick was. Ik keek opzij, naar Nick. Zijn ogen fonkelden en hij lachte naar me. Ik had zo lang op dit moment gewacht. Ik had me Nicks bezoek helemaal anders voorgesteld. Ik dacht dat hij gewoon op bezoek kwam zodat we elkaar eindelijk eens beter konden leren kennen, maar toen we elkaar op het vliegveld in de ogen keken sloeg de vonk over. Ik besefte dat ik van Nick hield of ik hem nu goed kende of niet en volgens mij dacht Nick er net zo over. Ik keek links van me, lachte naar Nick en legde mijn hoofd op zijn schouder.
Door de ogen van Daphne: Tristans vingers trippelden zich een weg over mijn buik tot aan mijn neus, waar hij een kusje op gaf. We lagen me 2 op mijn bed, gewoon tegen elkaar liggen was al zo fijn na elkaar zo’n lange tijd gemist te hebben. “Ik heb je gemist daar in het verre Amerika.” Fluisterde Tristan wanneer hij zijn hoofd naast dat van mij legde. “Ik jou ook.” “Ik beloof dat ik je er ooit eens mee naartoe neem.” Ik legde me op mijn zij en keek in een helderblauwe zee met de ondergaande zon aan de rand, elke keer weer opnieuw was ik er van verwonderd hoe mooi die ogen waren. “Meen je dat.” “Ja.” Zei Tristan oprecht. Ik lachte en drukte een zacht kusje op zijn lippen. Ik liet mijn hoofd zakken tegen Tristans borstkas en sloot mijn ogen. Zijn rustige ademhaling maakte me helemaal rustig. Voor ik het wist was ik in een diepe slaap verzonken en droomde ik over de jongen waar ik zoveel van hield.

[Sorry voor het super korte stukje, 'k beloof dat het volgende langer zal zijn!]

Deel 35

Deel 35

2 dagen later:
Door de ogen van Nora: “Komaan zonneschijntje, opstaan!” gilde er iemand in mijn oor. Ik opende vermoeid mijn ogen en zag Joe al helemaal aangekleed naast me staan. Ik sliep waarschijnlijk heel diep want had er helemaal niets van gemerkt dat hij al uit bed was. “Waarom?” vroeg ik geeuwend. “Vandaag is de fotoshoot!” Ik herinnerde me in een flits weer mijn kerstcadeau, de fotoshoot! Joe had me verteld dat alles geregeld was voor vandaag en iedereen was al verwittigd dus als ik nu niet opstond, zou iedereen op mij moeten wachten. Ik was meteen klaarwakker en sprong uit bed. In een recordtijd kleedde ik me aan en at ik samen met Joe ontbijt. “Moet ik iets meenemen? Kleren? Schoenen?” vroeg ik aan Joe voor de vertrokken. Hij schudde zijn hoofd. “Er wordt voor alles gezorgd.” “Oké.” Ik hoorde de bel en liep half mijn schoen aandoend naar de voordeur. 8 paar ogen keken me aan. “Hej iedereen.” Lachte ik enthousiast. Joe kwam ook de gang in met onze jassen en de sleutel van het busje, waarmee Kevin ons naar de plaats van de fotoshoot zou brengen. Normaal gezien was de fotoshoot alleen voor mij en mijn vriendinnen maar de jongens konden het natuurlijk niet laten om mee te gaan en naar ons te kijken terwijl we poseerden, dus kropen we nu met zen tienen in het kleine busje. Het was krap maar gezellig. Na een kwartiertje rijden kwamen we bij een soort van loods. Joe had dit alles geregeld en leidde ons dus via een zijdeurtje naar binnen. Na Joe ging ik als eerst naar binnen. Verbaasd keek ik in het rond. De loods zag er vanbuiten oud en versleten uit en vanbinnen ook, maar dat maakte het juist zo leuk. Er stonden op sommige plaatsen al lichten en een statief klaar voor de foto’s van straks en helemaal rechts was een hoekje afgeschermd waar we ons waarschijnlijk zouden gaan omkleden. Iedereen stond nu achter mij ook naar de ruimte te kijken. 3 personen kwamen vanachter het hoekje tevoorschijn. “Dit zijn Ellen, Erica en Jasper.” Stelde Joe hen voor. “Ellen en Erica zijn een eeneiige tweeling.” Dat de 2 meisjes van, zo ver ik kon schatte, 19 jaar tweelingenzussen waren was al van het begin duidelijk geweest. Ze waren allebei tot op de cm even groot, hadden dezelfde identieke lach, neus en dezelfde kastanjebruine ogen. Hun haren waren bij beiden ros en met krullen, maar dat van Ellen kwam tot aan haar schouders en had een bles terwijl Erica’s haar langer was, in een staart gebonden en met een frou. “ Ellen is jullie visagiste voor vandaag en Erica jullie styliste.” Ging Joe verder. Erica kwam naar me toe gelopen en sloeg een arm om mijn schouder. “Ja ja, wij gaan jullie vandaag onder handen nemen.” “En daar heeft deze jongen allemaal voor gezorgd.” Lachte Ellen terwijl ze naar Joe liep en in zijn haar wroette. “En Jasper is de fotograaf voor vandaag.” Lachte Joe nu. “Hej!” begroette Jasper ons en stak even zijn hand in de lucht, waarop wij allemaal dag zeiden. Jasper zag er net iets ouder uit als Ellen en Erica, maar had toch iets speels in zich. Zijn pikzwarte haar stond alle kanten uit en zijn blauwe ogen twinkelden wanneer hij lachte. “Zullen we er dan maar aan beginnen?” stelde Erica voor. We knikten, lieten de jongens bij Jasper achter en volgden met zen vijven de tweeling. “De eerste shoot word een zomerse, dus ik zal jullie allemaal helpen met een zomerkleedje kiezen dat bij je past en Ellen doet de make-up.” Legde Erica uit. We kropen snel tussen de rekken op zoek naar het perfecte zomerkleedje. De kleuren van de kleedjes mochten natuurlijk niet met elkaar vloeken, dus zou er 1 iemand een fel kleurtje krijgen en dan telkens wisselen zodat iedereen eens in de spot light zou staan. Als eerste kreeg ik een lichtgeel jurkje met grijs en witte print op toegereikte van Erica, de andere meisjes kregen allemaal een donker blauw kleedje en Ellen maakte ons nog mooier met de make-up. “Zijn jullie daar bijna klaar?” hoorde we Jaspers stem roepen. Hij had wel gelijk we stonden hier nu al wel een tijdje te giechelen. “We komen.” “Iedereen klaar?” vroeg ik. 4 hoofden gingen op een neer en we stapten van achter het scherm vandaan. De ogen van de jongens vielen bijna uit hun kassen bij het zien van hun lievelingen, maar net om hen te plagen liepen we hen straal voorbij en gingen rond Jasper hangen die duidelijk van de aandacht genoot. “Oké, ga allemaal maar tegen de muur staan, Nora in het midden.” We deden wat er van ons gevraagd was en keken verleidelijk in de camera. Nog een paar leuke foto’s en het was al weer tijd om van kleedjes te wisselen. Nu was het aan Daphne om met een fel groen, maar niet van dat lelijk grasgroen, jurkje in de belangstelling te staan. Terwijl wij ons ook omkleedde huppelde ze al naar de jongens. “Tomorrow! Tomorrow!I love ya Tomorrow! You're always a day away” hoorden we haar vrolijk zingen (dat was het liedje waar ze al de hele dag mee in haar hoofd zat). “Niet vandaag dan?” hoorde ik Tristans stem zeggen waardoor Daphne even lachte. “Maar natuurlijk.” Schreeuwde ze opgewekt door de loods. We zagen haar Tristan nog een kus geven en liepen zelf ook naar onze jongens voor een kusje. “Hallo, en ik?” grapte Jasper. We liepen allemaal enthousiast naar de muur. Snel zette hij de camera voor zijn oog en maakte weer een paar foto’s. “Kom, want het we hebben nog veel werk.” Lachte hij en toonde waar we moesten gaan staan.

De volgende shoot was met stoerdere kleren. We kregen allemaal lage heupbroeken, samen met een stoer topje of een pull met kap. Als schoenen waren het nu all stars. “Nee! Ik doe zo’n lelijke dingen niet aan!” zei ze wijzend op de zwarte all stars die voor haar stonden. “Oké, oké we hebben hier ook nog wel andere dingen.” Zei Erica terwijl ze zocht naar schoenen voor Daphne. Lies trok haar kap over haar hoofd en bekeek zichzelf in de spiegel. “We lijken zo van die graffitispuiters.” Lachte ze naar haar spiegelbeeld. “Dat is dan ook de bedoeling.” Hoorde we Ellen achter ons zeggen. Ze had een stuk of 8 spuitbussen in haar armen en verdeelde die dan onder ons. “Mogen we ook echt spuiten?” vroeg Jana. “Nee, graffiti spuiten is niet zo gemakkelijk, we hebben ervoor gezorgd dat dat al gebeurd was.” we keken Ellen vragend aan. “Kom maar mee.” De meisjes leidden ons naar een plaats wat verder in de loods. Op de muur was een meters grote graffititekening gespoten. Het waren verschillende felle kleuren door elkaar, waar moeilijk een figuur in te onderscheiden was, maar het was echt wel mooi gedaan. “Anke en Lies met de rug tegen elkaar, recht vooruit kijken en spuitbussen voor jullie uit alsof je gaat spuiten. Nora jij hebt 2 spuitbussen… zet je iets meer naar rechts, stoere pose, hoofd wat meer naar beneden… ja goed.” zei Jasper. “Jana en Daphne, jullie draaien je naar mij. Daphne iets meer naar achter en Jana iets meer voor Nora. Oké, nu recht in de lens kijken en vooral niet lachen.” Jasper keek of iedereen goed stond en maakte weer een aantal foto’s, gaf ons een andere plaats en klikte weer een paar keer met zijn fototoestel. “Zo is het wel genoeg, ga nu maar iets mooi aandoen, want daarna gaan jullie je vuil maken.” “Vuil maken?” vroeg Jana benieuwd aan Ellen. Ze knikte als antwoord maar gaf verder geen uitleg. “Waar zijn de jongens?” vroeg Anke rondkijkend op zoek naar het vijftal. “Hier.” Zei de stem van Erica. De 5 jongens kwamen nu vanachter het ‘omkleedhoekje’ tevoorschijn. Allemaal hadden ze een mooi zwart kostuum met een wit hemd eronder aan. Ik had Joe al wel gezien in een pak, maar zo met 5 naast elkaar was het eigenlijk toch wel indrukwekkend. Lies kwijlde bijna op de grond en liep naar Kevin toe om hem plots beginnen te kussen. Ik ging naar Joe toe. “Is dat niet hetzelfde kostuum als van een paar weken geleden?” “Ja, ik wou per se dit, en daar binnen hangt er voor jou ook een bekende jurk te hangen.” Antwoordde hij. “Mijn blauwe jurk?” vroeg ik blij. Ik drukte een kusje op zijn lippen en liep snel achter de panelen. En ja hoor daar lagen 5 prachtige avondjurken klaar voor ons. Mijn marineblauwe jurk van het avondje op de jacht lag mooi opgepooid op me te wachten. “Meisjes kom eens kijken!” gilde ik naar mijn vriendinnen. Op 1, 2, 3 stonden ze naast me, gapend naar de mooie jurken. Ik deed mijn blauwe jurk en schoenen aan, Lies kreeg een rode jurk met spaghettibandjes, Anke een soort beigeachtige met glittertjes, Jana een zwarte met een zijsnit en Daphne een olijfgroene vastgemaakt rond haar nek. Nog wat passende schoentjes en mooie make-up en we waren weer klaar. We bekeken ons in de spiegel. “Meiden jullie zien er allemaal beeldig uit.” lachte Erica. “Dankje.” Zeiden we lachend in koor. “Kom de jongens wachten.” zei Jana ongeduldig terwijl ze ons meetrok. Jasper leidde ons allemaal naar nog een ander stukje van de loods. De ramen waren afgeschermd met doeken die toch nog genoeg licht door lieten voor een mooie sfeer. “Oké, het is dus de bedoeling dat jullie je voorstellen dat dit een balzaal is. Op de foto’s zal je de ruimte normaal toch niet zien, of ik bewerk ze wat. Jullie moeten gewoon wat door elkaar dansen en ik loop rond met de camera. Ah ja, niet alleen wat rond schuifelen, laar je maar gaan. Music maestro.” Er startte en zacht achtergrond en Joe kwam naar me toe. “Mag ik deze dans?” ik lachte “maar natuurlijk.” We begonnen te dansen op het ritme van de muziek en rond ons zag ik de koppeltjes elkaar verliefd in de ogen kijken. Ik concentreerde me weer op mijn eigen danspartner en keek nu diep in zijn ogen. De vuile loods om me heen veranderde in een mooie grote balzaal met tientallen dansende koppels en een live orkestje. De doeken voor de ramen waren veranderd in mooie bordeaux gordijnen die losjes langs de ramen hingen. Buiten scheen de maan helder aan de hemel en waakten de sterren over de mensen van het dorp. Mijn jurk zwierde vrolijk mee op het ritme van mijn passen die die van Joe volgde. Kandelaars en lusters verlichtten de ruimte en wanneer ik even mijn ogen opsloeg kon ik het prachtig beschilderd plafond bewonderen. Engeltjes keken neer op hoe Joe me vloeiend over de dansvloer leidde. Ik voelde me bijna één van hen, zwevend en verliefd. Mijn dagdroom werk bruut onderbroken door de muziek die plots stopte. Ik had zelfs niet gemerkt dat Jasper foto’s had genomen, maar dat maakte mij niets uit. ik had net even mijn eigen sprookje beleefd. “Oké, prachtig jullie mogen terug naar Ellen en Erica.” “Waar zat jij met je gedachten? Je leek nogal afwezig.” Fluisterde Joe in mijn oor. “Bij jou..” was mijn antwoord.

“Snel snel al die mooie kleren uit en deze dingen aan, we hebben niet zoveel tijd meer.” De tweeling reikte ons allemaal een witte overal toe. “Waarvoor zijn deze?” vroeg ik. “Geduld, geduld.” Lachte Ellen alleen maar. “Wie klaar is mag al komen.” Riep Jasper. Lies, Nick en Jana waren al klaar en liepen dus snel naar onze fotograaf toe. “Wooow! Ah, hoe leuk!” hoorde we hen roepen. Ik deed snel mijn overal dicht en liep weer naar de loods. Een witte doek was tegen de muur gespannen en verfpotten stonden geschakeerd over de grond verspreid. “Kies maar een kleurtje.” Dat moest geen 2 keer gezegd worden. Ondertussen was iedereen aangekleed en een maagdelijke witte overal die niet lang meer zo wit zou blijven. Ik nam een pot rode verf en deed het deksel er van af. Ik doopte er even met mijn vinger in en zette een lijn op Ankes gezicht. “Die krijg je terug!” gilde ze terwijl ze met haar vinger in de pot greep en er een klots groene verf uitspatte recht in mijn gezicht. Nu voelde ik een spat verf langs achter komen. Tristan stond met een gele verfpot in zijn handen te grijnzen naar mij. Het had geen zin meer om met kleine spatjes te werken ik nam mijn emmer stevig vast en slingerde ermee in het rond. Op elk wit vlekje was nu een andere rode vlek te zien. Ik lachte luid en zag iets daarna een paarse kwab verf vliegen. Het liep uit tot een super leuk verfgevecht, met witte overals die nu ondertussen alle kleuren van de regenboog hadden, maar dat was net de bedoeling. Ook het doek dat achter ons hing was nu 1 groot kunstwerk geworden, dat we besloten hadden bij te houden als souvenir. “Oké, mensen het was super plezant, maar nu snel kleren uit, want we moeten nog alles opruimen en moeten hier dan buiten. De foto’s zal ik wel opsturen.” Lachend en springend kleedden we ons terug om, een nieuwe, super leuke herinnering rijker.

Deel 36

[Het is nog geen Nieuwjaar maar in het verhaal dus al wel. Ik weet dat ik chronologisch me de echte tijd een beetje voorop loop, maar anders moesten jullie nog lang wachten op het volgend deeltje en ja we zitten nu toch nog in de feeststemming van kerstmis dusja :) Enjoy]

Oudejaarsavond: Ik stond in de badkamer en keek naar mijn spiegelbeeld. Het was vandaag Nieuwjaarsavond en we hadden met de hele bende beslist om ons eens goed te gaan amuseren op één of andere fuif waar Lies ons voor op de gastenlijst had gezet (anders mocht je niet binnen, omdat het zo druk is op oudejaarsavond). Ik had mijn haar gekruld en had een zwart, tot aan mijn knieën, kleedje aan met daaronder zwarte nylonkousen en mijn grijze laarsjes. Mijn make-up was ook in orde, ik was dus helemaal klaar om te gaan feesten. Ik ging terug naar mijn kamer en zag dat Joe ook al klaar was. Hij had een jeans aan, met een wit t-shirt en daarover een zwarte vest. “Je ziet er goed uit.” zei ik speels terwijl ik naar hem ging en een kusje gaf. “Dito voor jou.” Lachte hij terug. “Kom we moeten vertrekken het is al 20 over 10 uur en we hebben om half afgesproken.” Zei hij voordat hij me mee de deur uitrok.

“Daar zijn jullie eindelijk!” riep Lies lachend als ze ons zag aankomen. “Wij staan hier al wel 10 minuten hé!” “Ja sorry, we zijn een beetje te laat vertrokken.” “Ze heeft gewoon te lang in de badkamer gestaan.” Hoorde ik Joe in Kevins oor fluisteren. “En dan! Zie ik er niet goed uit dan?” “Je ziet er super uit, net zoals wij allemaal, maar nu moeten we wel vertrekken anders hebben we helemaal niets meer van onze avond.” Zei Anke terwijl ze haar arm over mijn schouders sloeg. Na een 5 minuutjes stappen kwamen we bij de fuifzaal aan. We gaven onze namen op en mochten meteen naar binnen. We moesten eerst een trapje af en kwamen zo dan op de dansvloer. Het was hier groot en vooral druk. De lichten flitsen door de ruimte en er hing een uitgelaten sfeer. “Wij zullen drankjes halen, voor iedereen een pintje?” vroeg Tristan. “Hej! Zwanger meisje hier, voor mij dus niet.” Lachte Anke. “Doe maar een cola.” “Komt in orde.” De jongens verdwenen richting toog. “En allemaal blij dat de jongens hier zijn?” vroeg ik aan mijn vriendinnen. “JAAH!” gilde ze allemaal om boven de muziek uit te komen. “En met jou en de baby ook alles oké?” vroeg ik aan Anke. Ze knikte en ging even met haar hand over haar buik. De jongens kwamen terug met de drankjes die we allemaal dansend aannamen. We lieten ons gaan op de muziek, gaven alles. Het was lang geleden dat ik nog was uitgeweest en had dus echt plezier. Ik danste met mijn rug naar Joe die zijn handen op mijn heupen had. Ik keek naar mijn vriendinnen en hun liefjes, ook allemaal wild dansend en lachend. Ik voelde het, dit zou een Nieuwjaar worden om niet snel te vergeten.

De tijd vloog voorbij en voor we het wisten waren we al aan het aftellen naar het nieuwe jaar. “5, 4, 3, 2, 1!! GELUKKIG NIEUWJAAR!!” riepen de ongeveer 100 mensen die hier waren. Rond me werd er geknuffeld, gekust, champagne gedronken en vooral gefeest. Het nieuwe jaar was goed ingezet dus hadden we iets om op de toosten. “Op ons!” klonken we met 10. Ik liet Joe even en ging bij mijn vriendinnen staan dansen. We waren hier wel met ‘onze’ jongens, maar wouden elkaar ook niet verwaarlozen. We bewogen op het ritme van de muziek en shakten met onze borsten waarna we allemaal een giechelbui uitbarstten. Plots viel me op dat er al een hele tijd een onaangename geur in de zaal hing. Ik ging naar Joe. “Wat is die geur toch?” Joe haalde zijn schouders op. “Ik riek het ook, maar probeer je er niets van aan te trekken het zal wel weer wegtrekken.” Stelde hij me gerust waardoor ik weer verder danste. Naast ons danste een jongen en een meisje sensueel tegen elkaar aan. Automatisch dacht ik dat ze samen waren, maar ik dacht dus fout. Een 2de meisje kwam nu aangelopen en trok het andere meisje van haar –waarschijnlijke- lief weg. Door de muziek kon ik niet horen wat ze allemaal riep, maar boos was ze duidelijk wel. Nog een mep in het gezicht van de jongen en ze liep naar de toiletten met een sigaret in tussen haar vingers. Ik richtte mijn aandacht weer op de muziek en op Joe die het tafereel ook gevolgd had. “Die beleeft een iets minder leuk Nieuwjaar als wij..” zei hij. Ik knikte. “Die geur word steeds sterker, vind je ook niet?” vroeg ik. “Ik zal het even gaan vragen aan de toog.” Stelde hij lief voor, maar voordat Joe naar de toog kon stappen klonk er een luide knal vanuit de toiletten. Samen met die knal verspreidde een grote bol van oranje licht zich door de ruimte. Alles gebeurde plots in slow motion. Het werd warm, mensen begonnen te schreeuwen van angst, van pijn. Het was 1 grote chaos, ik kon geen gezichten meer onderscheiden en zag alleen maar gedaantes voor me voorbij lopen. Alles werd wazig. In paniek zocht ik mijn vriendinnen, maar vond hen niet. De enige houvast was Joe’s hand die ik nog steeds in de mijne voelde. Een enorme kracht blies me naar achter. Ik voelde Joe mijn hand stevig vastpakken maar ik had de kracht niet om hem ook vast te houden en mijn vingers glipten tussen de zijne door. Ik vloog tegen iets hard aan en viel op de grond. Versuft probeerde ik mijn hoofd weer op te tillen, maar viel even later weer tegen de grond. Ik hoorde nog even wat geruis en daarna overviel een zwarte duisternis me.

Deel 37

Door de ogen van Joe: Ik ijsbeerde door de gang van het ziekenhuis. Rond mijn pols zat een verband en mijn hoofd deed pijn maar dat kon me allemaal niets schelen. Alles was nog een beetje wazig, maar van wat ik hoorde vertellen, was er een explosie geweest en had die al een aantal slachtoffers geëist en ik moest nu weten of Nora daar bij was of niet. "Alle slachtoffers en gewonden van op de fuif waren blijkbaar naar hetzelfde ziekenhuis gebracht want het was hier enorm druk, maar waar was iedereen toch. Mijn grootste zorg was Nora, maar ook mijn broers, Tristan, Wouter of de andere meisjes kon ik niet vinden. Als er maar niets mis was met hen! De verpleegster die ik zonet boos had bevolen Nora Williams op te zoeken kwam naar me toe. “Ze wordt momenteel geopereerd, maar meer weet ik niet. Je zal moeten wachten. Het is in operatiekamer 5.” Zei ze tegen me in het Engels. Ik bedankte haar snel en ging op zoek naar operatiekamer 5. Ik was al opgelucht dat Nora nog leefde, maar wat ging er met haar gebeuren? Zou ze het wel halen? En waar was iedereen toch? Haastig liep ik door de gangen van het ziekenhuis. Dokters in witte gewaden liepen me voorbij, huilend moeders zaten op stoeltjes te rouwen om hun overleden kind. Ik draaide me om om te kijken of ik nog steeds niemand bekend zag, maar dat was geen goed idee. Een aanval van duizeligheid overviel me en ik moest naar de muur grijpen om mijn evenwicht te houden. “Joe!?” hoorde ik achter me roepen. Ik keek in de richting van de stem en zag Tristan en Lies aangelopen komen. Lies had een groot verband om haar arm en been en Tristan had zijn arm in de gips en een pleister op zijn voorhoofd. “Gaat het?” vroeg Lies. “Ja, waar waren jullie, en waar is de rest?” vroeg ik snel. Alle slachtoffers van de explosie zijn verdeeld over het hele ziekenhuis. Met ons was er gelukkig niet veel mis. Ik heb brandwonden op mijn arm en been, maar niet zo’n erge, 1ste graad.” “En ik heb mijn hoofd gestoten terwijl ik tegen de toog werd geblazen en heb daardoor ook mijn arm gebroken.” “Ik heb ook alleen mijn pols verstuikt. Hoe komt het dat jij we brandwonden hebt en wij niet?” vroeg ik aan Lies. “Geen idee, ik stond dichter bij het vuur of zo. Kom gaan we?” “Naar waar?” vroeg ik benieuwd. “Naar Jana en Kevin, ze liggen al op een kamer. Weet jij iets van Nick, Daphne, Anke, Wouter en Nora?” “Alleen dat Nora geopereerd wordt in operatiekamer 5. Hoe gaat het met Kevin en Jana?” “Kevin heeft ook brandwonden maar net zoals mij maar 1ste graad, we hebben zoveel geluk gehad. En Jana heeft brandwonden van de 2de graad omdat zij dichter bij de vuurhaard stond.” “Oké, we gaan eerst even naar hen en dan ga ik naar Nora en dan kunnen jullie de rest zoeken.” Zei ik vastbesloten. Ze knikten en leidden me naar de kamer waar Kevin en Jana. Ik volgde Lies en Tristan naar de kamer waar Jana en Kevin lagen. Mijn gedachten waren nog steeds bij Nora. Ik hoopte dat iedereen ongedeerd was, of ten minste niet in levensgevaar was. Ik wou mijn broers weer zien, ik wou weten waar Daphne, Wouter en Anke waren en of alles in orde was met de baby, maar ergens was Nora toch net dat tikkeltje belangrijker. Het ziekenhuis was 1 grote chaos net zoals mijn hoofd. Ik kon de gedachten niet allemaal op een rijtje zetten, ik kon me niet proberen te herinneren wat er allemaal gebeurd was, telkens werden die gedachten weer afgeleid door de gedachte aan Nora. “Hier is het.” Lies deed de deur open. Kevin zat op een stoel naast het bed waar Jana in lag. Ik ging naar hem toe en gaf hem een knuffel. “Ik ben blij dat je oké bent.” Zei hij. Ook Jana gaf ik een knuffel. “Gaat het een beetje?” vroeg ik. Ze knikte alleen maar en liet haar hoofd weer achterover in het kussen vallen, duidelijk nog helemaal versuft. “Gaan we alsjeblief Nora en de anderen zoeken?” vroeg ik. “Ik ga wel mee, Lies blijf jij maar hier.” Stelde Tristan voor. “Tot straks.” Samen met Tristan doorzocht ik het gebouw naar een bekend gezicht en naar operatiezaal 5. Uiteindelijk vond ik die op etage 3. “Ik zou graag hier blijven..” “Het is in orde, ik snap je. Ik zal ondertussen verder zoeken naar de rest.” Antwoordde Tristan. Ik zette me op een stoeltje in de wachtkamer neer. De operatiekamer binnenstormen en bidden dat Nora het zou halen zou een beetje overdreven zijn, ik zou niets liever doen natuurlijk, maar de operatie verstoren was misschien niet zo’n goed idee. Ik staarde naar de grond alsof ik daar de antwoorden zou vinden op al mijn vragen, maar die kwamen er natuurlijk niet. Ik probeerde even mijn gedachten weg te leiden van de kamer voor me en dacht weer aan de explosie. Ik was besef van tijd helemaal kwijt, maar aan de ochtendschemering te zien was het nog vroeg. Ik herinnerde me dat ik met Nora aan het dansen was, een meisje had ruzie met haar vriendje gehad en dan..de geur! Er zou een gaslek geweest kunnen zijn, dat zou veel verklaren. Maar dan zat er nog een gat in mijn geheugen. Ik had Nora haar hand vast…en dan verslapte haar houvast en moest ze los laten.. alles begon een beetje terug te komen. Ik zuchtte. En dit had dan een geweldige Nieuwjaar kunnen worden…
Door de ogen van Tristan: Angstig dreven mijn voeten me door de witte gangen. Ik hield me sterk, maar vanbinnen ging ik kapot. Waar was Daphne? Waar was mijn meisje? We waren nog niet zo lang samen en ik wou haar nu niet verliezen. Ik kwam weer in een nieuwe wachtzaal en zag een bekend silhouet op een stoeltje zitten. “Hej Wouter.” Hij stond meteen op. “Waar is Anke?” “Ze zijn haar nog aan het onderzoeken.” “Het komt wel goed, man.”zei ik medelevend. Ik begreep waarom hij zo bang was, hij kon niet 1 geliefde maar 2 verliezen. “Weet je iets van de rest?” “Lies is nu bij Jana en Kevin op een kamer en Joe zit te wachten totdat de operatie van Nora gedaan is. Weet jij waar Daphne en Nick zijn?” “Ja, Nick was hier net nog. Hij is nu even koffie halen. Ik had gezegd dat hij Jana moest zoeken maar hij wou per se hier blijven om me te steunen.” “Ah zo, en hoe gaat het met jou eigenlijk?” “Ik ben niet buiten bewustzijn geweest, ik weet dus alles, maar heb zelf niets ernstig. Een paar kneuzingen dat is het.” “Goed, ik ga nu verder Daphne zoeken.” “Oké, veel succes.” “Jij ook.”

Waar ben je toch, Daphne? Dacht ik in mezelf. Ik had ondertussen zowat heel het ziekenhuis doorzocht, maar had haar nog steeds niet gevonden. Ik liep naar de balie. Ik had de verpleegsters niet willen storen omdat het zo druk was, maar dit was mijn laatste hoop. Zij moesten weten waar mijn schat was. “Hallo, kan ik u me zeggen waar ik Daphne Marissen kan vinden alstublieft?” vroeg ik in het Engels. De verpleegster dook achter haar computer en zocht Daphne op. “Omdat het zo druk was ligt ze nog steeds op spoed.” “Weet u wat ze heeft?” ze schudde haar hoofd. “Oké, toch bedankt.” Ik haastte me weer naar de benedenafdeling, waar de spoed plaatsvond. Ik was bang, dat gaf ik toe. Ik liep precies al uren rond, zoekend naar Daphne en nu ik haar eindelijk ging vinden wist ik niet wat ze had, wist ik niet of ze pijn leed. Op de eerste de beste deur klopte ik en ging binnen. Meteen was ik juist. Daar in dat bed lag mijn Daphne. Fragiel, alleen en bang. “Oh, Tristan!” riep ze wanneer ze mij zag en begon te wenen. Te tranen stroomden over haar wangen terwijl ik haar probeerde te troosten. Ik zag dat ze vastgemaakt zat aan een bakster. Ik streelde haar over haar haar. “Gaat het een beetje.” Ze schudde van nee. “Ik lig hier al kei lang. Ik heb pijn en mocht niet weg om jullie te zoeken en er was niemand die tijd had om jullie voor mij te zoeken. Ik wist niet wat er met jullie gebeurd was. Ik hoorde op de gang de dokters praten over mensen die de explosie niet overleefd hadden en ik werd gewoon zot van de onwetendheid. Het kon evengoed één van jullie zijn.” Zei ze nog steeds snikkend. “Shh, het is oké. Ik ben hier nu.” “En hoe is het met de anderen?” vroeg ze. Ik zweeg bewust even. Haar beste vriendin werd nog steeds geopereerd en ik had geen idee hoe het met haar stond. “Wat!?” riep ze boos uit. “Wel, iedereen is oké, maar Nora word nog geopereerd. Ik weet niet wat ze heeft of hoe het met haar staat, maar Joe is aan het wachten op haar.” Daphne haar ogen vulde zich weer met tranen wanneer ze naar het witte laken van haar bed keek. Ik sloeg mijn arm om haar heen. “Het komt wel weer goed, dat moet gewoon.” Ze knikte even. “Ja dat moet.” “En, Anke wordt nog onderzocht…”voegde ik er voorzichtig aan toe. Haar ogen werden groot. “En de baby? Komt alles in orde met hen?” “Ik weet het niet, maar je moet geloven dat het dat wel doet, ze zijn sterk, allebei. En vertel me nu eens wat er met jou mankeert.” Zei ik een beetje lachend om de sfeer wat op te fleuren. “Wel, weet je nog dat ik net op weg was naar het toilet toen de explosie plaats vond?” ik knikte. “Wel ik heb wel een paar brandwonden, maar van de 1ste graad dus dat valt nog mee. Maar ik stond dus dicht bij de lichten en door de ontploffing zijn die natuurlijk kapot gesprongen en dat glas is in mijn arm te rechtgekomen.” Ze liet me haar arm zien. hij was bezaaid kleine ronde plakkertjes wat waarschijnlijk de plaatsen waren, waar het glas nog had gezeten. “Het deed zoveel pijn wanneer ze het eruit haalden. En die bakster is voor de ontsmetten denk ik, en pijnstillers waarschijnlijk.” “Oké, ik ben blij dat er niets ernstig met je is.” ik drukte een kusje op haar lippen. “En jij?” vroeg ze. “Ja, een armpje gebroken zoals je ziet.” Zei ik lachend. “Maar ik overleef het wel.” “Zal ik de eerste zijn die er iets opschrijft?” vroeg Daphne. Ik knikte en zocht in de lade naar een stift, die er wonder boven wonder lag. “You’re all I need, <3 x” schreef ze erop. Ik glimlachte en Daphne geeuwde. “Ik denk dat jij maar eens moet gaan slapen. Het is een lange nacht geweest.” “Maar, Nora en Anke en de rest? “Voor Nora en Anke kan je nu toch niets doen, en de met de rest komt alles wel in orde.” Daphne schoof naar de linkerkant van haar bed. “Je kan er makkelijk bij hoor.” Voorzichtig legde ik me naast haar neer en sloot mijn ogen. “Slaapwel.”

Foto

Foto

Deel 38

Door de ogen van Joe: De tijd kroop als een slak voorbij. Het leek alsof ik hier al uren zat, zonder enige verandering. Nog steeds zat ik op hetzelfde stoeltje voor de zaal waar Nora geopereerd werd en ik niet wist hoe het met haar ging. Ik had zelfs nooit geweten hoe erg ze eraan toe was. Het enige wat ik nu kon doen was wachten en hopen dat alles goed kwam. Maar ondertussen was ik al bijna 24 uur wakker en werd ik echt wel moe. De koffie in mijn handen was al de 3de en het effect ervan was weg. Mijn ogen begonnen toe te vallen toen ik werd opgeschrokken door het geluid van de klapdeuren. Verplegers reden een bed met daarop Nora naar buiten. Ze gingen zo snel dat ik haar amper in een flits had kunnen zien. Ze had een verband om haar hoofd dacht ik. Vlug herstelde ik me van mijn bijna-dutje en spurtte achter de verplegers aan. Ze brachten Nora naar een kamer op dezelfde gang waar Jana en Kevin daarstraks waren. Voorzichtig rolden ze het bed naar binnen. Over hun schouders probeerde ik een glimp van Nora op te vangen. De verpleger vroeg me iets in het Nederlands. “Ik versta je niet.” Zei ik in het Engels om hem duidelijk te maken dat ik geen Nederlands kon. Op dat moment besefte ik dat het misschien wel eens tijd werd dat ik daar werk van zou maken, als dit alles achter de rug was. “Wie ben je?” herhaalde de verpleger nu in het Engels. “Joe Jonas, ik ben haar vriend. Kan je me vertellen wat er met haar scheelt en of alles weer in orde komt?” “Oké. Ja door de kracht explosie is ze tegen iets gevlogen. Ze heeft een hoofdwond en die hebben we moeten opereren.” “Maar komt alles weer goed met haar?” vroeg ik aandringend terwijl ik naar mijn meisje keek dat daar rustig ademhaalde in het ziekenhuisbed. “Dat kunnen we niet met zekerheid zeggen. De wond was diep en kan een paar dingen hebben aangetast. We moeten afwachten, maar het evengoed mogelijk dat alles weer in orde komt.” Zonder iets meer te zeggen verliet hij de kamer en liet me achter bij Nora. Ik liep naar het bed toe en zette me op de kant ervan neer. Ik keek naar Nora. Ze lag daar vredig, met het verband om haar hoofd, rustige ademhaling, een paar schrammen in haar gezicht, maar toch nog steeds mijn Nora. Ik kon nog altijd het opgewekte meisje zien in dat lieve gezichtje. Ik wist dat ze nu nog sliep van de narcose dus kon ik me ook even neerleggen. Voorzichtig bukte ik me voorover en plantte een zacht kusje op Nora’s lippen. Ik ging op de harde stoel naast het bed zitten en liet mijn hoofd tegen de muur steunen. Ik sloot mijn ogen en probeerde even alles van de afgelopen 24 uur te vergeten.
Door de ogen van Wouter: De ontploffing bleef door mijn hoofd spoken. Telkens weer opnieuw speelde die film van beelden zich in mijn gedachten af. Elke keer weer zag ik hoe een bal van vuur zich verspreidde vanuit de toiletten, hoe mensen schreeuwden van angst en hoe ik Anke probeerde weg te sleuren van het vuur. Ik had geprobeerd om haar van het vuur weg te houden, om haar en ons kindje te redden, maar ik was gestruikeld en daarbij Anke ook. Ze was op de grond gevallen en had het uitgeschreeuwd van de pijn. Ik was doodsbang geweest toen ik zag dat ze naar haar buik greep. Alles was daarna zo snel gegaan, de ziekenwagens waren gekomen en hadden alle gewonden mee vervoerd. Ik had geschreeuwd dat mijn vriendin zwanger was en dringend mee moest. Gelukkig hadden ze naar me geluisterd en mocht ik samen met haar meteen naar het ziekenhuis. Op dat moment was ik even al de rest vergeten, maar voor hen kon ik toch niets doen op dat moment. Ik had zelf misschien wel niets, maar vond het verschrikkelijk dat anderen wel gewond waren. De deur voor me ging open en Anke en de dokter kwamen naar buiten. “We hebben haar onderzocht en een echografie genomen. Alles is in orde met Anke en met het kindje.” Vertelde de dokter me. Hij richtte zich nu tot Anke. “Doordat je zo bang was, kreeg je die krampen dan ook. Je bent nog niet zo lang zwanger dus kan het geen kwaad, maar je moet voorzichtig zijn. Geen angstaanvallen meer.” Anke knikte. “En dit heb ik nog afgeprint, ik dacht dat jij dit ook wel zou willen zien.” de dokter duwde een enveloppe in mijn hand en liep weer weg. Voor ik keek wat er in de enveloppe zat omhelsde ik Anke. “Wat ben ik blij dat alles in orde is met jullie.” Ze lachte. “Wat is er zo grappig?” vroeg ik. “Niets, het is schattig als je in het meervoud praat.” Ik lachte even terug en opende de enveloppe. Even later had ik de foto van de echo in mijn handen. Ik werd helemaal vertederd door het zien van mijn eigen kindje, ook al was het nog zo klein en leek het zelfs niet op een kindje. “Dat hebben wij gemaakt.” Lachte Anke. Ik knikte. “Kunnen ze al weten wat het wordt?” “Nee, daar is het nog veel te vroeg voor, dat ik pas op 3 maanden.” Legde Anke me uit. “Ah zo, maar toch. Het blijft een mooie foto. Mag ik hem houden?” “Ja natuurlijk.” Ik stopte de foto in mijn achterzak. “Zullen we dan maar eens naar de anderen gaan?” “Ja goed.” Samen stapten we naar de kamer waar Nick me had gezegd dat Jana, Lies en Kevin waren. (Nick was nadat hij koffie was gaan halen toch maar naar Jana gegaan) “Hej iedereen.” Zeiden we in koor toen we de kamer binnenkwamen. We werden begroet en iedereen vroeg meteen hoe het met Anke en de baby was. “En hoe is het eigenlijk met jullie allemaal?” vroeg Anke terwijl ze de kamer rond keek en hier en daar een verband zag. “Het is niets ergs, een paar brandwonden en wat kneuzingen maar we komen er wel weer bovenop.” Lachte Jana die bij Nick op schoot zat. Er werd op de deur geklopt en Tristan en Daphne kwamen binnen. “Je hebt haar dan toch gevonden.” Zei ik blij tegen Tristan. “Ja, na veel te lang zoeken.” “Gaat het Daphne?” vroeg Lies die naar de bakster keek dat Daphne meesleurde. “Ja hoor, dit is gewoon voor pijnstillers.” Lachte Daphne. We praatten nog even verder, over wat iedereen mankeerde en wat er nu juist gebeurd was toen ook Joe op de deur klopte. “Waar is Nora?” vroeg Kevin. “Ze slaapt nog.” “En komt alles weer in orde?” “Dat weten ze nog niet. Ze had een hoofdwond en die kan belangrijke delen van de hersenen geraakt hebben maar dat weten we dus pas wanneer ze wakker wordt.” “Het zal wel in orde komen.” Zei Anke medelevend. “Ah nog even zeggen, dat al de ouders verwittigd zijn van wat er gebeurd is en dat we hen hebben verteld wat we wisten, dus dat tot nu toe iedereen in orde is en dat Nora nog geopereerd werd. Ik denk dat haar ouders wel zullen komen straks.” Vertelde Lies. We knikten allemaal dat het oké was. “Is het goed dat we even allemaal naar Nora gaan? Ik denk dat het niet lang meer gaat duren voordat de verdoving helemaal is uitgewerkt.” “Ja, natuurlijk komen we mee.” zei Tristan. En we volgden Joe weer naar buiten. Hij zag er moe uit, wij allemaal waarschijnlijk. Het was een lange nacht geweest. “Zal ik even iets te eten gaan halen? Ik heb echt honger.” Zei Kevin plots. “Ja doe maar, ik heb ook honger.” Kevin sloeg links af en kwam iets later met 10 broodjes af, die we gulzig aannamen.
Door de ogen van Joe: We zaten allemaal te genieten van ons broodje toen de ogen van Nora eindelijk opengingen. Ik legde mijn broodje meteen neer, ging naast haar staan en nam haar hand vast. Even keek ze versuft in het rond, maar daarna werden haar ogen groot. Ze keek de kamer rond en keek dan verbaasd naar mijn hand dat op het hare lag. Bruusk trok ze het er vanonder uit. “Nora, wat is er?” vroeg ik voorzichtig. Ze keek me aan alsof ik een vreemde was. “Daphne, Lies, Jana, wie zijn al die mensen?”

Deel 39

Ik kreeg het gevoel alsof een emmer koud water over mijn hoofd werd gegoten. Wist ze niet wie we waren? Wat was er met mijn meisje gebeurd? Ik keek naar Daphne, die ze blijkbaar wel herkende, en zag haar slikken. Ze nam haar bakster vast en schoof een beetje dichter naar het bed toe. Iedereen zat verstijfd toe te kijken, geschokt door wat Nora net zei. “Nora, weet je niet wie dit zijn?” vroeg Daphne. Nora schudde van nee. “Ook niet dit meisje?” Daphne wees op Anke en weer schudden Nora haar hoofd. “Ik zal een dokter roepen.” Hoorde ik Nick fluisteren tegen Jana en hij verdween uit de kamer. “Daphne, wat doen al die mensen hier? Wat is er met me gebeurd?” “Het is oké, alles komt wel weer goed. Er komt zo meteen een dokter die je gaat kunnen helpen. Deze mensen houden allemaal van je, ze hebben het beste met je voor.” Legde Daphne uit. Maar Nora leek maar niet te willen aanvaarden dat van de 9 mensen die hier aan haar bed stonden er 6 waren die ze niet kende. “Daphne, wat is er met me gebeurd?” begon Nora weer. Ik zag de angst in haar ogen en de tranen opkomen. Ik wou haar troosten, maar ik hield me in. Het zou haar gewoon nog meer overstuur maken. Lies kwam nu ook naar Nora toe. “Rustig nu maar…” voordat ze verder kon praten kwam Nick met de dokter de kamer binnen. “Jullie moeten allemaal buiten. Het is hier veel te druk, er mag 1 persoon blijven.” Zei hij bevelend. Daphne deed teken dat zij wel zou blijven en we schuifelden allemaal de kamer uit. Ik keek nog een laatste keer achterom. Nora keek naar me alsof ik een vreemde was en dat deed ontzettend veel pijn. Ik sloot de deur achter me en bleef roerloos staan. Kevin kwam naar me toe. “Het komt wel weer goed.” “Denk je?” vroeg ik hem. “Want ik weet het niet meer hoor. Heb je gezien hoe ze naar me keek, Kevin?” antwoordde ik wat boos. Het werd me even allemaal te veel. Er was zoveel gebeurd de laatste uren en nu ik eindelijk dacht dat alles in orde kwam werd die fantasie weer kapot geslagen door het feit dat Nora me niet meer herkende. “Ja, zo keek ze naar ons allemaal.” “We begrijpen dat het moeilijk voor je is, maar voor ons is het ook niet makkelijk.” Vulde Nick nu aan. Iedereen liet dit blijkbaar aan mijn broers over. Ze wisten dus duidelijk goed genoeg dat alleen zij 2 nog enig effect op me zouden hebben. “Laat me maar.” Zei ik tenslotte en zonderde me even af van de rest. Ik liet me tegen de muur naar beneden glijden een staarde voor me uit. Joe, ik zal je nooit in de steek laten, je bent alles voor me en ik zal er altijd voor je zijn. Ik herinnerde me die woorden nog goed. Het waren Nora’s woorden. Woorden die nu geen betekenis meer hadden en woorden die ze zich waarschijnlijk zelf niet meer herinnerde. Ik wist dat ze er zelf niets aan kan doen maar toch… ze zou er altijd voor me zijn, waarom nu niet? Ik was (samen met Nick, Kevin, Anke, Tristan en Wouter) uit haar geheugen gewist alsof het niets was. Alles wat we samen hadden meegemaakt was betekenisloos, was voor haar nooit gebeurd en zou ze zich misschien nooit meer herinneren. Hoe moest het nu verder?
De deur van de kamer ging open en de dokter kwam naar buiten. Meteen zette ik me recht om te gaan luisteren naar wat hij te zeggen had. Het was verloren moeite want natuurlijk praatte hij in het Nederlands en verstond ik er dus weer niets van. Ik keek vragend naar Jana. “Ze heeft dus gedeeltelijk geheugenverlies -alsof we da nog niet wisten- en dat kan dus tijdelijk zijn, maar dat kunnen de dokters niet zeggen. Het is dus afwachten en hopen dat ze haar geheugen terug krijgt. Hij zei dat we haar niet overstuur mogen maken en dat het dus het beste is dat…” Ik keek Jana aan, waarom zweeg ze nu. Ik keek van Jana naar Lies, naar Anke en naar Wouter die allemaal wisten wat er nog gezegd moest worden. “…het beste is dat jullie niet te veel bij haar zijn.” Vulde Lies Jana aan. “WAT!?” schreeuwde ik. Nu was het compleet, dat was de druppel. Nu kon ik niet eens bij het meisje zijn van wie ik hield, gewoon omdat ze mij niet herkende. “Hoe zou jij je voelen als er steeds mensen om je heen zijn die je niet kent maar jou wel kennen?” vroeg Wouter me. “Kijk, het is niet gemakkelijk, maar je moet nu even aan Nora denken. Aan wat het beste voor haar is.” “Maar wat als ik zomaar uit haar leven verdwijn en ze mij dan nooit meer herinnerd omdat ze mij ook niet ziet?” ging ik er tegen in. “Wij kunnen wel proberen om haar dingen te doen herinneren. We zullen echt ons best doen, we zullen over jullie praten zodat jullie een deel van haar leven blijven en het enige wat we dan nog kunnen doen is hopen dat haar geheugen terug komt.” Zei Lies. Ik opende mijn mond en sloot hem iets later weer zonder iets te zeggen. “Er is nu echt niets meer dat je kan doen. Je kan best gewoon naar huis gaan.” Zei Anke. “Naar huis? Ik heb hier geen huis! Ik logeerde bij Nora, waar moet ik naartoe?” “Rustig, je kan wel bij mij logeren, we hebben toch plaats genoeg.” Stelde Lies voor. “Oké, bedankt.” “Oké, ik denk dat het nu echt beter is dat we allemaal naar huis gaan. Het is voor ons allemaal een lange nacht geweest en we kunnen hier nu toch niets meer doen.” zei Anke. Daphne kwam nu ook de kamer uit. “Ik heb haar alles proberen uit te leggen, maar het is te moeilijk om alles in 1 keer te vatten. Ze wou nu alleen zijn en haar ouders zullen ook wel komen dus kunnen wij best naar huis.” “Ja we zeiden het ook net. Maar zou jij niet eerst gaan vragen of je naar huis mag?” “Oh ja, bijna vergeten.” Zei Daphne naar haar bakster kijkend. Terwijl Daphne naar de eerste de beste verpleegster stapte om die duidelijk te maken dat alles met haar in orde was en dat ze naar huis wou, gingen Jana en Lies nog even dag zeggen bij Nora. Ik ging zo aan de deur staan dat ik net door de spleet naar binnen kon gluren. Ik keek naar mijn meisje. Daar lag ze in het bed. Niet wetende wat er de laatste maanden in haar leven was gebeurd. Een stuk van haar leven was gewoon uit haar geheugen gescheurd, als een blad uit een dagboek.
Door de ogen van Nora: Ik keek naar het plafond van deze ziekenhuiskamer. Daphne had me verteld dat er op een Nieuwjaarsfuif een ontploffing was geweest en dat ik daardoor nu een deel van mijn geheugen kwijt was. Volgens haar was het nu dus ook 1 Januari 2009, terwijl de laatste dag die ik me herinner ergens in Juni 2008 was. Ik lag hier nu al even alleen en had die tijd proberen te gebruiken om in mijn geheugen te graven, maar het enige dat ik nog wist was dat het zomer was, dat ik samen met mijn ouders en zusjes op vakantie ging naar Cuba. Daarna was alles zwart, voor mij was er geen ‘daarna’. Het was vreemd…het leek alsof een deel van mijn leven gewoon verdwenen was. Alsof ik die 6 maanden niet geleefd had, alsof ik er toen niet was. Maar nog vreemder was dat ik er wel degelijk was. Dat er 6 maanden voorbij waren gegaan waarin zoveel gebeurd was, maar dat ik dat niet meer wist. Ik had het gevoel dat ik een deel van mijn leven kwijt was en ik was bang dat dat niet zou terug komen. Hier stonden daarstraks 6 mensen in de kamer die ik niet kende, die ik nog nooit gezien had, maar toch ging ik volgens wat Daphne had verteld al 6 maanden met hen om. Ik had geen idee hoe het voor hen nu moest zijn, een vriendin die je ineens niet meer herkend… maar ik kon er niets aan doen en ik wou het liefst niets met hen te maken hebben. Ze wisten zoveel over me en ik niets over hen. Ze keken me aan op een andere manier dan dat ik naar hen keek. Het was gewoon te moeilijk. ‘Die jongens dat je hand vast had, heet Joe. Je bent al 6 maand met hem samen.’ Had Daphne vertelt, maar de gedachte alleen al was raar. Hoe kon ik nu samen zijn met iemand die ik me niet herinnerde, zou ik me hem dan niet herinneren. Niet dus, zo te zien. Ik had medelijden met die jongen, het moet verschrikkelijk zijn wanneer je lief je niet meer kent, maar weer kon ik er niets aan veranderen. Om hem weer te leren kennen en misschien weer verliefd op hem te worden zou gewoon te moeilijk zijn. Ik zou van nul moeten beginnen terwijl hij al 6 maanden verder zat. En zo was het ook met de anderen. Hen elk afzonderlijk weer leren kennen was gewoon te moeilijk. Hoe zou ik 6 maanden kunnen inhalen? Het beste was dat ze alle 6 gewoon uit mijn leven verdwenen en als ik dan geluk had zou mijn geheugen terug komen. Ik voelde dat een traan uit mijn ooghoek ontsnapte en over mijn wang rolde. Waarom moest dit nu net met mij gebeuren? Waarom kon ik geen normaal leven leiden? Een leven dat ik me zou herinneren… Ik had geen idee hoe het nu verder moest. Wat moest ik doen met die maanden verloren tijd? Ze voor altijd uit mijn geheugen laten en verder gaan met mijn leven of moest ik proberen om me alles weer te herinneren? De gedachte alleen al maakte me moe en bang. ‘We gaan je wel helpen.’ Had Daphne gezegd, maar hoe kunnen zij ervoor zorgen dat ik weer weet wat er in mijn verleden gebeurd was. Dit was iets wat ik zelf moest doen en daarvoor was ik nu veel te moe, daarvoor had ik de kracht nu niet. Mijn gedachten werden verstoord door geklop op de deur. “Ja.” Ze ik. Ik zag mijn ouders de kamer binnenkomen. Mama haar ogen stond vol met tranen, ze wisten dus duidelijk wat er aan de hand was. “Oh, meisje toch.” Fluisterde ze wenend in mijn oor. De tranen rolden nu ook sneller over mijn wangen. “Het komt allemaal wel weer goed.” Zei papa tegen me, maar zelf had ik niet de kracht om daar nog in te geloven.

[Nog even zeggen dat ik de laatste tijd veel reacties krijg in de shoutbox en dat ik dat echt fijn vind! dus bedankt!!:) blijven shouten en ik blijf schrijven ;)]

Deel 40

Een paar dagen later: Ik was gisteren uit het ziekenhuis ontslagen, er was niets mis met me behalve dat ik mijn geheugen kwijt was en daar konden ze toch niets aan doen, dus kon ik net zo goed naar huis komen. Ik was alleen thuis en zat voor de tv. Er was -zoals meestal overdag- niets op dus keek ik –ook zoals meestal- maar gewoon naar de passerende clipjes op tmf. Vandaag vertrokken die 4 jongens dat op mijn kamer stonden weer naar Amerika. Daphne, Lies en Jana waren me al elke dag komen bezoeken en hadden over hen verteld, maar het ging mijn ene oor in en het andere weer uit. Daarmee ook dat ik hun namen niet kende, ik wilde ze niet kennen. Mijn vriendinnen hadden hun best gedaan om zoveel mogelijk te vertellen over de voorbije maanden, maar ik wou geen moeite doen om het te snappen, om het terug tot mijn leven toe te laten. Ze hadden verteld hoe ik de 3 broers had leren kennen op Cuba, hoe ik een tijdje later samen was met de middelste broer en dat we naar het schijnt zo’n mooi koppel waren. Ze bleven maar doorratelen over het feit dat we zo veel van elkaar hielden, dat ik naar Amerika was gereisd om kerstmis te vieren en dat hij voor mij ook dikwijls de zee overstak. Ik had ook bijgeleerd dat Jana met de jongste broer was, Lies met de oudste en Daphne met Tristan, een vriend van hen, maar al die informatie had geen betekenis voor mij. Die jongens waren nog steeds vreemden voor mij, net zoals dat zwangere meisje en haar vriend. We waren zogezegd een groep vrienden geweest, maar nu dan toch een groep zonder mij. En nu vertrokken die jongens dus weer naar Amerika en moesten mijn vriendinnen natuurlijk afscheid van hun liefjes nemen, maar ik ging geen afscheid nemen. Hoe kon je nu afscheid nemen van mensen dat je niet kende? Hoe kon ik hen in Godsnaam onder ogen komen. Ik wist dat ze van me hielden en dat ik veel voor hen betekende, maar zij betekenden niets voor mij, dat was net het erge. Ik voelde me er schuldig over. Zonder dat ik het zelf wou had ik het hart van een jongen gebroken. Ik mocht er niet aan denken hoe gebroken hij nu wel niet moest zijn, maar toch kon ik niet naar hem toe stappen.
Het clipje op tv veranderde naar S.O.S van the Jonas Brothers. Hen herinnerde ik me wel, hun muziek althans. Ik was fan van hen geweest. Ik keek naar het scherm zonder echt te zien, maar toen besefte ik plots dat ik die gezichten kende. Ik ging wat rechter zitten en bestudeerde het beeld. Zoals ik al dacht waren die 3 jongens de jongens die op mijn kamer stonden een paar dagen geleden. In een flits herinnerde ik ook hun namen weer, Kevin, Joe en Nick. Dat wilde dus zeggen dat ik me Joe Jonas 6 maanden was samen geweest zonder dat ik het nu nog wist. Wel, het kleine detail dat die 3 jongens zowat wereldberoemd waren, hadden Lies, Jana en Daphne me vergeten te vertellen. Nog steeds een beetje geschokt keek ik naar het scherm. De gedacht dat ik de Jonas Brothers had gekend was moeilijk te geloven, maar het verklaarde ook weer waarom de jongens uit Amerika kwamen. Ik zou er straks wel het fijne van te weten komen als de meisjes terug kwamen, maar dit had nog steeds niets veranderd aan het feit dat ik hen niet wou leren kennen. Ik had definitief besloten om verder te gaan met mijn leven zonder die 6 maanden, als mijn geheugen zou terug komen zou het een bonuspuntje zijn en anders moest ik er maar mee leren leven.
Door de ogen van Joe: We stonden met ons negenen op het vliegveldje. Vandaag moesten we terug naar Amerika en er was toch geen reden voor mij om te blijven. Ik kon niet bij Nora zijn en dat maakte me kapot, net zoals het feit dat ik dus ook geen afscheid van haar kon nemen. Anke kwam naar me toe en gaf me een knuffel, Wouter gaf me een hand. Ik kon in hun ogen lezen wat ze wouden zeggen, maar niet over hun tong kregen. Dat alles weer goed zou komen…maar ik geloofde het zelf ook al niet meer. Nora had zich van ons afgesloten en wou niets meer met ons te maken hebben, dus ik zag zelfs geen lichtje in het duister meer. Wanneer Jana uitgebreid afscheid had genomen van Nick kwam ze naar me toe. Ze gaf me een afscheidsknuffel en zei: “Joe, probeer alsjeblief niet zo negatief te denken. Het is een kwestie van tijd, misschien komt haar geheugen nog terug, maar je moet er in blijven geloven.” Maar het was moeilijk te geloven en dat ene woordje dat ze had gezegd overstemde de rest van haar zin: ‘misschien’. Inderdaad, MISSCHIEN kwam haar geheugen terug. Niets stond vast. Ik knikte alleen maar even en Jana ging door om ook van Kevin en Tristan afscheid te nemen. Lies kwam nu op haar beurt naar me toe. “Stop er mee Joe! Stop met jezelf de grond in te boren en denk positief. In plaats van triest te zijn zou je beter iets zoeken waardoor ze haar geheugen terug krijgt of ten minste weer met je wil praten, maar stop met het zelfmedelijden. Ik begrijp dat het niet gemakkelijk is, maar we doen ons best, meer kunnen we niet doen.” Lies stond boos, geërgerd tegenover me. Ze had gelijk. Het lukte me net om een klein lachje te forceren. “Je hebt gelijk, ik zal iets vinden.” “Zo hoor ik het liever.” Ze sloeg haar armen rond me. “Bedankt.” Zei ik nog voordat ze lachend weer naar Kevin liep. Ik zag Daphne een kusje op Tristans lippen drukken en naar me toe gelopen komen. Ze was gelukkig dat kon je zien. Ik keek rond me en zag dat iedereen dat was,ook ondanks het afscheid. Dat er een paar dagen geleden een ontploffing was geweest, was nu niet meer te zien. Tristans arm was nog wel in gips –dat nu vol stond met namen en boodschappen van ons- en de brandwonden waren nog niet geheeld, maar het had geen ergere sporen nagelaten. Behalve bij Nora dan, mijn Nora… “Hallo!!” lachte Daphne terwijl ze met haar hand voor mijn ogen zwaaide. “Aarde aan Joe.” Ik moest lachen. “Ik veronderstel dat Lies je de les al heeft gespeld?” ik knikte braaf. “Oké dan, dus je gaat dat nu ook doen, want anders heb je 3 boze trienen tegen je en dat wil je niet meemaken.” Weer deed ze me lachen. “Kom hier.” Ik trok haar speels in mijn armen voor een knuffel. Na lang en uitgebreid afscheid genomen te hebben was het nu echt tijd voor ons om te vertrekken. Ik moest Nick en Kevin zowat mee tot op het vliegtuig trekken, maar we geraakten er allemaal op zonder kleerscheuren. Terwijl de motor begon te draaien zwaaiden we nog naar onze vrienden. Met mijn gedachten was ik al lang weer bij Nora. Op zoek naar een manier om ervoor te zorgen dat ze gewoon wist dat we er voor haar waren, een manier waarop ze ons niet meer zou zien als vreemden, maar als mensen die om haar gaven.

Deel 41

Door de ogen van Daphne: We hadden net afscheid genomen van de broers en Tristan en zaten nu terug in de auto op weg naar Nora. Ik ging Tristan missen, en Joe, Nick en Kevin natuurlijk ook, maar veel tijd om daar over te piekeren was er nu niet. Nora had ons nodig en we zouden er zijn voor haar. Nieuwjaar was zo anders verlopen als we verwacht hadden. Wat een leuke avond/nacht zou moeten geweest zijn veranderde in een ware nachtmerrie. We hadden misschien niet allemaal dezelfde wonden, de ene ware erger als de andere, maar die dag droegen we ons hele leven met ons mee. Zo ook alle andere slachtoffers van die nacht. Ik had vernomen dat het meisje dat eigenlijk ongewild de explosie veroorzaakte ook overleden was. Ze was tot 3de graad verbrand geweest en wat later overleden aan haar verwondingen. In totaal waren er 5 mensen omgekomen en we mochten blij zijn dat wij niet bij die 5 waren. Dat ons leven gespaard was gebleven. Alleszins van 9 mensen dan toch, want Nora’s leven was helemaal niet meer zoals voorheen. Ze gaf het misschien niet toe en deed alsof ze er wel mee kon leven dat 6 maand uit haar geheugen waren gewist alsof het niets was, maar wij wisten wel beter. Ik zag dat ze het er moeilijk mee had en dat ze het liefst zich alles weer zou herinneren. Ze maakte zichzelf wijs dat ze kon leven zonder die 5 maanden en dat ze de broers, Tristan, Anke en Wouter niet nodig had in haar leven, maar diep in zichzelf besefte ze wel dat ze iets miste in haar leven. En wanneer de tijd er rijp voor zou zijn, zou ze het ons vertellen, dan zou ze toegeven aan haar gemis, en als we geluk hadden kwam daarmee samen ook haar verleden weer terug. Ik was zo in gedachten verzonken geweest dat ik niet had opgemerkt dat we al bij het huis van Jana waren aangekomen. De mama van Jana reed de oprit van hun huis op. “Wij gaan naar Nora.” Ze Jana tegen haar mama, die teken deed dat het in orde was. Een paar huizen verder belden we bij Nora aan. Ze kwam opendoen en liet ons binnen zonder iets te zeggen. Ze zag er moe uit. We gingen in de zetel zitten. “Willen jullie iets om te drinken?” we schudde alle drie ons hoofd. Het viel me op dat Nora niet vroeg hoe het geweest was bij de jongens, maar langs de andere kant zag ik dat ze er moeite voor moest doen. Dat ze zichzelf moest tegenhouden van interesse te tonen. “Moeten jullie mij niet iets vertellen?” zei ze wat geërgerd. Ik keek haar verbaasd aan. “Wat bedoel je?” antwoordde Jana. “Wel misschien hoe het komt dat jullie vergeten te zeggen zijn dat ‘de broers’ Joe, Nick en Kevin JONAS zijn?” Ik kon de irritatie op haar gezicht zien, ze was duidelijk niet blij dat we dat vergeten te zeggen waren. “We zijn het echt vergeten.” Legde Lies uit. “Ja, het is voor ons zo normaal dat we er niet bij stil staan dat de jongens bekend zijn” vervolledigde ik haar. “Ja maar heb wel een gat van een paar maand in mijn geheugen dus hadden jullie iets verder mogen nadenken.” “Ja, sorry hoor. Wij doen ook maar wat we kunnen!” reageerde Lies boos. Ik zag dat ook Nora serieus boos begon te worden. “Oké, stop. We gaan geen ruzie maken.” “Nee, we zijn hier voor jou. Om je te helpen, om ervoor te zorgen dat je geheugen terug komt.” “Maar ik wil dat helemaal niet!” schreeuwde Nora. Ze stond op en liep naar boven, naar haar kamer. Jana zuchtte en Lies stond op om naar Nora toe te gaan, maar ik hield haar tegen. “Laat haar maar even alleen.”
Door de ogen van Nora: Ik smeet mijn kamer deur met een luide knal toe. Ik wist wel dat ze het goed bedoelden, maar ze begrepen me niet. Ze wisten niet hoe het was om een deel van je leven kwijt te zijn, om je niet te herinneren waar je 2 weken geleden was of wanneer je die nieuwe, mooie laarsjes gekocht had. Ik rommelde wat in mijn kast op zoek naar iets om mijn frustratie op af te reageren, maar in plaats van dat vond ik een roos boekje dat ik weer eens nergens van kende. Ik opende het en bladerde er doorheen. Pagina’s waren beschreven in mijn eigen handschrift. Ik las de teksten, het waren liedjesteksten van liedjes die ik niet kende. Van liedjes die ik blijkbaar zelf geschreven had. Ik doorlas ze en besefte dat ze over normale dingen gingen, dingen die ik waarschijnlijk had meegemaakt. Ik had hier in mijn handen een samenvatting van de 6 verloren maanden van mijn leven en hoewel ik zo hard had volgehouden dat ik wel zonder kon leven, kon ik het niet opbrengen om dit kleine boekje weg te gooien, het bevatte gewoon te belangrijke gegevens. Ook al stond er niet letterlijk wat ik elke dag gedaan had, ik kon er best wel uit leren van wat er me was overkomen. Ik sloot het boekje en borg het weer op. Mijn vriendinnen zaten nog beneden en ik moest me dringend eens gaan verontschuldigen. Toen ik beneden kwam zaten mijn 3 beste vriendinnen nog steeds in de zetel, druk aan het praten, waarschijnlijk over mij, maar dat kon ik hen niet kwalijk nemen. Er viel een stilte wanneer ze me zagen staan. “Sorry.” “Het is al goed.” Zei Lies en Daphne en Jana knikte instemmend. Ik was blij dat ik hen nog had, dat ik me hen nog herinnerde, want ik wist niet wat ik zonder hen moest beginnen. “Kunnen we vandaag misschien iets leuks doen?” vroeg ik voorzichtig. “Ik heb geen zin om nog naar verhalen van mijn verleden te luisteren…” De 3 meisjes in de zetel keken elkaar even aan. “Maar natuurlijk is dat goed! Wat wil je gaan doen?” vroeg Jana. “Wat dacht je van schaatsen? Dat is lang geleden.” Zei Lies nu. “Goed voor mij.” Ik keek even naar Daphne. “Voor mij ook in orde.” “Oké, allemaal klaar maken dan, hup hup! Wij gaan schaatsen!” gilde Lies enthousiast. Ik stond op uit de zetel en zocht naar mijn schoenen. Ik had zo het gevoel dat we ons goed gingen amuseren op de schaatsbaan en even niet meer denken aan wat de laatste dagen gebeurd was zou mij ook goed doen.

Deel 42

Deel 42

Tegen de tijd dat we thuis kwamen was het al voorbij 6 uur, maar we hadden op de schaatsbaan gegeten dus hadden nu geen honger meer. Ik had me goed geamuseerd en het deed goed om even alles van me af te zetten, om even niet bezig te zijn met mijn verleden maar met het heden. “Heej, mama!” riep ik toen we lachend de woonkamer binnenkwamen. Lore en Lena zaten in de zetel naar tv te kijken. “Hoi, meisjes.” “Shhh! We kijken tv.” Zei Lena streng. Ik grinnikte even en stapte met mijn vriendinnen door naar de keuken waar mama bezig was met het maken van koekjes. “Mmm riekt lekker.” Zei ik terwijl ik met mijn neus de geur van de koekjes volgde die op het aanrecht lagen. “Nog niet aankomen, ze zijn nog te warm.” Fake-teleurgesteld ging ik weer bij de koekjes weg. “Er is iemand dit komen brengen, ik denk dat het de foto’s zijn.” Zei mama. “Welke foto’s?” vroeg ik verbaasd. Jana liep snel naar mama toe en nam het pakje uit haar handen. “Eindelijk!!!” ook Lies en Daphne waren duidelijk blij met die foto’s. “Over welke foto’s gaat het hier?” vroeg ik nog eens. “Sorry…eum voor kerstmis heb je van Joe een fotoshoot gekregen als cadeau. En die fotoshoot hebben we een paar dagen voor Nieuwjaar gedaan en dit zijn de foto’s daarvan.” Vertelde Daphne. Jana haalde en dik pak foto’s uit het pakje en verdeelde het onder ons. Ook ik kreeg een pakketje foto’s, verbaasd nam ik het aan. Ik ging op een stoel zitten en bekeek in stilte de foto’s. Op de achtergrond hoorde ik Daphne, Lies en Jana gilletjes geven, ‘ooh’ zeggen en commentaar geven bij de foto’s. Ondertussen keek ik naar de foto’s, zonder te weten wanneer ze getrokken waren. De foto’s die ik in mijn hand had waren foto’s van een shoot in galastijl zo te zien. Er was een foto van de hele ruimte met 5 dansende koppeltjes. We droegen allemaal mooie kleren; de meisjes prachtige avondjurken en de jongens hadden allemaal een kostuum aan. Er waren foto’s waar ieder koppeltje apart op stond, dansend. Sommigen waren bewerkt, zwart-wit of sepia, maar ze waren allemaal stuk voor stuk prachtig ook al stonden er 5 mensen op die ik niet kende. Ik kwam aan bij een foto waar ik alleen op stond met Joe. Het was een close up die in sepia was gezet. We keken elkaar in de ogen, lachend, verliefd, gelukkig. Ik kreeg een krop in mijn keel. Ik keek naar mezelf en zag en ander meisje als ik vandaag was. In mijn handen had ik hier zwart op wit het bewijs dat ik de jongens wel degelijk kende en dat ik ook van Joe hield. Dat straalde alleen al van de foto af, dat kon het kleinste kind zien. Het was moeilijk om te aanvaarden, terwijl ik zolang heb beweerd, zelf heb proberen te geloven dat ik niet van Joe hield, maar het was dus duidelijk wel waar en nu voor de eerste keer zag ik dat ik toen écht van hem hield. Ik kende mezelf. Die blik in mijn ogen, de lach om mijn mond en de fonkeling in mijn ogen, het was liefde… “Nora…” zei Daphne voorzichtig. Ik keek op, knikte even en nam de volgende stapel foto’s aan. Daphne zag naar welke foto ik zo lang had zitten staren, maar zweeg erover. De volgende foto’s waren er waar we zo te zien veel plezier hadden. We droegen allemaal witte overals die niet meer zo wit waren door alle verf. Ik lachte even bij het zien hoe Jana een klodder verf tegen Lies gooide. Weer kwam er een foto van mij en Joe alleen. Ik zat op zijn rug en lachte terwijl hij met me in rondjes draaide. Door de beweging was de foto wat uitgevaagd maar dat maakte het juist zo mooi. Weer keek ik naar mezelf en zag ik een gelukkig meisje en ook Joe zag er gelukkig uit. Met een soort heimwee naar het verleden gaf ik het pakje foto’s weer door.

Nadat we nog wat foto’s hadden gekeken waren Daphne, Lies en Jana weer naar huis gegaan. Nu stond ik in de badkamer om me te douchen. Ik deed mijn kleren uit en liet het water al even op voorhand lopen. Ik keek naar mezelf in de spiegel die ondertussen al stilletjes begon aan te dampen door de warmte. Mijn hand ging naar het kettinkje dat rond mijn hals hing. Het was een half, zilveren hartje met ‘Always’ in gekrast en waarschijnlijk had Joe er eentje met ‘and forever’. Ik had er de laatste tijd niet zoveel belang aan gehecht, maar ik besefte dat ik het niet langer kon dragen. Ik had het waarschijnlijk niet meer uitgedaan sinds Joe het rond mijn hals had vastgemaakt en het droeg dus te veel herinneringen met zich mee. Het voelde als een soort last van het verleden dat ik steeds bij me droeg. Een last van mijn vergeten verleden. Het was tijd om verder te gaan zonder dat verleden en dus ook tijd om verder te gaan zonder dit kettinkje. Ik wist wel dat Joe veel waarde hechte aan dit kleine stukje zilver, maar ik kon het gewoon niet langer aanhouden. Het was geen deel meer van me zoals het vroeger geweest was. Het straalde ‘Nora van 6 maand geleden’ uit en dat was ik niet meer. Ik ging met mijn handen naar de kleine sluiting en prutste het los. Het voelde als een verlossing om dit gewichtje niet meer rond mijn hals te hebben, maar langs de andere kant ook weer een verlies. Maar in het leven moet je nu eenmaal winnen en verliezen. Ik keek naar het zilver dat voor me bengelde. Het was geen stralend, blinkend zilver meer, maar een afgemat zilver, dat al zijn glans verloren was. Ik nam een handdoek en bond hem rond me. Ik ging naar mijn kamer en opende het raam. Doordat ik aan de achterkant van ons huis sliep was er toch niemand die mij hier zo zou zien staan. Het was al laat en dus donker, maar er stond een stevige wind. Ik keek een laatste keer naar het kettinkje dat nu even glom in het licht van mijn kamerlamp. Ik opende mijn hand en voelde het tussen mijn vingers doorglippen. Het vloog weg, zwevend op de kracht van de wind.

Deel 43

Door de ogen van Joe: Samen met mijn broers stond ik in de coulissen te wachten op het teken dat we het podium op konden. Dit was ons eerste concert na kerstmis en het voelde goed om hier weer te staan. Ik keek achter me waar mama, papa en Frankie stonden om ons aan te moedigen. Ze waren er elk concert bij en dat gaf me de moed om zo meteen het podium op te rennen. Mijn ogen zochten automatisch naar Nora, maar vonden haar niet. Ook mijn ouders wisten wat er gebeurd was en steunden me zo veel mogelijk, maar die leegte bleef ik maar voelen. Een leeg gat dat gevuld moest worden droeg ik constant met me mee. “Is alles geregeld?” vroeg Nick fluisterend. Ik knikte. Ik had Lies (en de andere meisjes) beloofd om mijn hoofd niet meer te laten hangen en proberen een manier te vinden om er voor te zorgen dat Nora ons zich misschien weer zou gaan herinneren. Ik had er lang over nagedacht en was uiteindelijk tot een, al zeg ik het zelf, prachtig plan gekomen. Een plan dat vanavond werd uitgevoerd. Ik wist meteen dat Kevin en Nick mee zouden willen werken aan mijn ‘plan’. Ze vonden het allebei ook erg wat er met Nora was gebeurd, en verstonden mij van iedereen het beste. Ik keek naar Tristan. Ook hem herinnerde Nora zich niet meer, en hij liet het misschien wel niet zo hard zien, maar ik wist dat hij het ook erg vond. Hij deed teken en we liepen alle drie de spot lights in. Een luid applaus en gegil vulde de zaal toen de eerste noten van That’s just the way we roll speelden. Ik keek de zaal rond, zag gillende, huilende,… meisjes. Ik liet me door de muziek dragen en begon te zingen. Het ontspande me, gaf me een goed gevoel en deed me even alles vergeten. Muziek was als een drug, dat me even deed vergeten wat er allemaal in de echte wereld gebeurde. Maar het was even goed een pepmiddel waardoor ik besefte waarvoor ik dit allemaal deed, omdat ik ervan hield.

“Het volgende liedje dat we gaan spelen is een beetje anders als anders.” Vertelde ik het publiek na een aantal liedjes. “De tekst is wat aangepast omdat we het deze keer spelen voor een speciaal persoon.” Ging Nick verder. Ik keek rond me en zag dat camera’s op ons gericht waren, dit was wat ik had gewild en ik voelde dat het ging lukken. “Hier is ‘A little bit longer!’” schreeuwde Kevin door de micro. “Speciaal voor jou Nora.” Zei ik nu terwijl ik recht in de camera keek. Nick ging aan zijn piano zitten en zette het liedje in. Normaal gezien ging het vooral over hem en zong hij het grootste deel, maar vandaag ging het over Nora en hadden we afgesproken dat we allemaal heel het liedje zouden zingen om haar te laten zien dat we alle drie om haar gaven.

Got the news today
But they said you had to stay
A little bit longer
and you’ll be fine
When we thought it'd all been done
When we thought it'd all been said
A little bit longer
and you'll be fine


But you don't know what you got 'til it's gone
And you don't know what it's like to feel so alone
And every time you try to think again
we don't even know, know, know
we don't even know


Ik zong met zoveel gevoel als ik nog nooit gezongen had. Bij elk woord dat over mijn tong rolde zag ik Nora voor me, alsof ze hier bij me was. Het publiek was stil en luisterde of zong mee, ze schreeuwden niet tussen het liedje door, maar hadden respect voor de situatie, ook al wist niemand wat er juist met Nora scheelde (we hadden de pers in België goed op een afstand kunnen houden).

All this time moves by
Still no reason why
A little bit longer
And you'll be fine
Waiting for a cure
But none of them are sure
A little bit longer
And you’ll be fine


Zongen we verder. Ik voelde tranen opkomen, maar hield ze niet tegen. Heel de wereld mocht weten dat ik dit voor Nora deed, dus ook zij zelf. Kevin kwam naar me toe en samen liepen we naar de piano waar Nick ook nog steeds het beste van zichzelf gaf. Daar stonden we met 3. Zingend, met tranen in onze ogen, voor Nora.

De volgende dag in België; 11 uur ’s avonds:
Door de ogen van Nora: Ik was de dag doorgekomen met het bekijken van leerstof van het eerste trimester. Aan mijn rapport te zien waren mijn examens wel goed geweest, maar ik was mijn geheugen kwijt dus ook alles wat ik op school had gezien en wat ik had gelezen was eigenlijk meer chinees dan wiskunde of fysica voor me. “Het zal je wel lukken. Dat komt wel terug in de klas.” Had Daphne gezegd, maar daar was ik niet zo zeker van. Wat als ik niet meer kon volgen op school en mijn jaar opnieuw moest doen? Daar had ik echt geen zin in. Dan verloor ik niet alleen 6 maanden, maar een heel jaar. “Misschien komt het helemaal niet zo ver. Misschien heb je je geheugen weer terug voordat school weer begint.” Had Jana gezegd, maar school begon maandag al (het was nu vrijdag) en de kans dat mijn geheugen op 3 dagen zou terug komen was toch wel heel miniem. Net toen ik het wou opgeven en gaan slapen, werd er gebeld. Ik veronderstelde dat het niet voor mij was en hoorde dus beneden iemand anders de deur opendoen. “Hej, meisjes. Kom binnen.” Hoorde ik de stem van mijn papa zeggen. ‘meisjes’ wat kwamen Daphne, Lies en Jana hier op dit uur doen? Ik hoorde voetstappen naar boven komen en even later stonden mijn vriendinnen bij me in de kamer. “Nog niet gaan slapen, we hebben iets voor je.” Zei Lies toen ze zag dat ik net in bed wou kruipen. “Iets dat niet kon wachten tot morgen?” vroeg ik geeuwend. Daphne schudde hevig haar hoofd. “Wat zijn jullie toch van plan?” vroeg ik. “Zal je zo wel zien.” zei Jana terwijl ze naar mijn tv (ja ik had een klein tv’tje op mijn kamer) stapte en de dvd, die ze tot nu toe in haar handen had gehad, opstartte. Ik ging wat rechter zitten en de meisjes kwamen bij me op bed zitten. De dvd startte met de gezichten van Joe, Kevin en Nick die in beeld kwamen. “Dit is voor jou Nora.” Zei Joe. Het beeld veranderde en we kregen een deel van een concert te zien. De broers vertelde het publiek dat hun volgende liedje voor een speciaal persoon was, ik kon dus al raden voor wie. De camera zoomde even alleen op Joe in. Hij keek in recht in mijn ogen terwijl hij zei dat dit liedje voor mij was. Ik wist niet hoe het kwam, maar die jongen vertederde me op de een of andere manier. De manier waarop hij zei ‘dit is voor jou Nora’ , zo’n kort zinnetje, een paar woordjes, maar toch met zoveel betekenis, zoveel gevoel. Ik wist dat hij van me hield, maar ik hield niet van hem en daar kon niemand iets aan veranderen, ook dit filmpje niet. Hoewel ik ook niet het gevoel had dat ze daarom dit filmpje gemaakt hadden. Onder luid gegil van het publiek in de zaal begonnen ze het liedje te spelen. Ik kende het liedje en wist dus ook perfect waar ze de tekst veranderd hadden.

All this time moves by
Still no reason why
A little bit longer
And you'll be fine


De tekst was nu niet zo veel veranderd, maar dat ene kleine deed het hem al. Het was super lief van de jongens dat ze dit voor me deden, maar ondanks dat ik wist dat dit een poging was om mijn geheugen terug te krijgen was ik ervan overtuigd dat het niet zou helpen. Ik keek naar het beeld en nam in me op wat er voor me verscheen, ik werd erdoor geraakt, maar nog steeds was er dat donkere gat in mijn geheugen. De camera verschoof van beelden van Kevin naar Nick naar Joe en uiteindelijk naar hen alle drie wanneer ze samen bij de piano stonden. Ik hoorde dat de jongens met gevoel zongen. Niet zoals sommige zangers die hun tekst vanbuiten leerde en die dan zomaar zongen voor een publiek. Nee deze 3 jongens meende elk woord wat ze zongen, ze zongen voor duizenden meisjes, en toch ook voor mij alleen. Weer zoomde het beeld in. Bij het zien van de traan die over Joe’s rechterwang liep, hield ik het ook niet meer. Een warme zoute traan baande zich nu ook een weg over mijn rechterwang.

And you’ll be fine…

De tranen stroomde, nu geruisloos over mijn wangen. Alles van de laatste dagen kwam eruit. De angst, de onwetendheid, het verdriet, het gemis van mijn vroegere leven, de druk om alles me alles weer te herinneren … alles wat ik de laatste tijd had opgekropt kon ik nu niet langer binnenhouden. Even later voelde ik 3 paar armen rond me die me probeerde te sussen en te troosten. Op mijn gesnik na was het stil in mijn kamer, woorden waren niet nodig. Ook zonder iets te zeggen konden mijn beste vriendinnen me troosten. Ze wisten dat geen woorden goed konden maken wat er gebeurd was. Dat ze hier waren betekende al heel veel voor me.

Uitleg (15/01/09)

Hej iedereen, omdat ik zoveel reacties krijg in de shoutbox over het feit dat ik ga stoppen met dit verhaal dacht ik maar bij mezelf dat ik wat meer uitleg moest geven.
Allereerst je kan het niet echt 'stoppen' noemen want er komt gewoon een einde aan het verhaal. Aan alles komt nu eenmaal een einde en ik vind het zo zinloos om eindeloos door te gaan. Allemaal gebeurtenissen die elkaar opvolgen is ook niet altijd wat het moet zijn, het moet nog wel een verhaal blijven daarom had ik beslist dat het tijd was voor een (mooi? moeten jullie over oordelen natuurlijk) einde. Ik ga dit verhaal ook missen, maarja een boek heeft ook een laatste hoofdstuk met een laatste bladzijde, beschouw dit hierbij ook zo als het helpt :)
Ik wil ook nog zeggen dat ik mijn verhaal (al mijn verhalen) steeds eerst op een worddocument schrijf zodat ik altijd een paar deeltjes voor zit op wat er op de site komt, daardoor kan ik ook bijna elke dag (of om de dag) een nieuw deel posten, het einde van het verhaal is nu dus eigenlijk al geschreven en er zomaar iets tussen gaan "proppen" vind ik precies wat 'stom'.
Ik beloof dat ik een nieuw verhaal zal schrijven want het idee zit al helemaal klaar in mijn hoofd, maar ik kan nog niet garanderen dat het over de jonas brothers (of tokio hotel) zal gaan. Ik had het idee om gewoon alles zelf te verzinnen. Ik hoop dat jullie het mij niet kwalijk nemen dat dit verhaal bijna op zijn einde is, want dat zou ik echt erg vinden. Ik vind het fantastisch dat jullie dit verhaal allemaal goed vinden en graag lezen en het doet me ergens wel wat dat jullie het zo erg vinden dat het bijna over is. Ik zou graag nog deeltjes bijschrijven (speciaal voor jullie;):p) maar ik denk niet dat mijn inspiratie dat aan kan:p het was gewoon tijd voor een einde. Het enige wat ik nog kan zeggen is dat er nog 3 deeltjes volgen en dan het allerlaatste komt, dat allerlaatste zal wel een heel lang deel zijn. Ik hoop dat jullie mij begrijpen en dat jullie mijn volgend verhaal ook gaan lezen (zodra dat op een site staat zal ik hier meteen de link zetten)
Iedereen bedankt voor de lieve reacties! nog veel plezier met de laatste hoofdstukjes! xxx

ps. morgen komt het volgend deel :)

Deel 44

Deel 44

Nadat ik had uitgehuild waren mijn vriendinnen weer naar huis gegaan, het was al laat en we waren allemaal moe. Vooral ik. Ik had het gevoel dat ik al dagen niet genoeg had geslapen. Elke nacht werd ik geplaagd door dromen, het waren geen nachtmerries, maar ook geen fijne dromen. Het vreemde was dat ik wel besefte dat ik gedroomd had, maar geen idee meer over wat. Ik kroop onder mijn lakens en deed het licht uit. Ik zuchtte diep en hoopte dat ik vannacht beter zou slapen.

Plots werd ik door een onzichtbare hand geduwd. Ik probeerde mijn evenwicht te houden, maar viel. Ik viel in een zwart gat, bleef maar vallen. De wind in mijn haren door de snelheid van mijn eigen val. Ik deed niets om mijn val te kunnen breken, liet me gewoon vallen, was niet bang om te pletter te storten. En dat deed ik dan ook niet. Net voor ik de grond zou raken remde iets me af en viel ik even later toch met een plof op de grond, maar zonder pijn. Ik stond op en keek rond me heen. Ik was in een vakantiepark en zag overal huisjes, gelukkige families die hier hun vrije dagen doorbrachten, maar niemand leek mij te zien. Ik had geen idee wat ik hier deed, maar begon toch te wandelen, geen idee waarheen. Mijn voeten zouden me wel leiden naar waar ik heen moest. Na even onzichtbaar tussen de huisjes gelopen te hebben kwam ik aan bij een huisje waar ik binnen bekende stemmen hoorde. Ik bleef staan en keek nieuwsgierig door het raam. Daarbinnen stond ik, Lore en Lena en mijn ouders. Wat deed ik daar? “Wij willen gaan zwemmen!” hoorde ik mijn zusjes roepen. Het gaf een raar gevoel om naar mezelf te kijken zonder te weten vanwaar dit beeld kwam. Was het iets dat ooit gebeurd was? Iets dat nog gebeuren zou? Of iets dat compleet overbodig en zomaar een droombeeld was. Ik bleef staan kijken naar mezelf en mijn familie toen ik mezelf zag buiten komen. Ik wou me gaan vertoppen achter een hoekje maar besefte dat niemand me tot nu toe had gezien en dat ik ook nu onzichtbaar zou zijn voor mezelf. Ik zag hoe ik plots bleef staan in het kleine tuintje. Mijn andere ik staarde voor zich uit met haar mond halfopen. Ik volgde met mijn ogen die van het meisje voor me en zag 3 jongens afgestapt komen. Hen herkende ik, dat waren de 3 broers van The Jonas Brothers. Nu snapte ik waarom mijn andere ik zo stond te staren. Ik zag mezelf naar hen toe lopen, wat praten en een foto nemen. Even later vetrok ik samen met hen op weg naar het zwembad. Ik wou mezelf volgen, maar tuimelde weer in een zwart gat. Net als vorige keer viel ik op de grond, maar niet pijnlijk. Nu stond ik op het plat dak van onze keuken en keek mijn eigen kamer binnen. Daar zat ik weer met tranen in mijn ogen terwijl Joe een lied voor me speelde op de gitaar. Hij legde zijn gitaar neer en omhelsde me, even later raakten onze lippen voor een oneindige kus. Onbewust ging ik even met mijn vingers over mijn eigen lippen. Voor ik het wist had ik weer dezelfde valervaring voor de derde keer achter de rug en stond ik weer recht op een nieuwe plaats. Benieuwd keek ik rond, ik stond ik een drukbevolkte concertzaal, helemaal achteraan. Op het podium stond ik. Ik zong een eigen liedje terwijl Nick en Kevin me op gitaar begeleidde. Ik begreep niet hoe ik op dat podium kwam, ik had altijd al podiumvrees gehad, en zou nooit zingen voor zo’n groot publiek, maar er was waarschijnlijk iets of iemand geweest dat ervoor gezorgd had dat ik daar nu stond. Ik kon zien hoe ik ervan genoot en hoe het publiek dat ook deed. Weer verdween de grond onder mijn voeten en viel ik in een nieuwe situatie. Deze keer stond ik als zesde persoon bij op een ziekenhuiskamer. Vijf andere meisjes, waaronder mijn tweede ik zaten rond het bed waar Lies in lag. We speelden een spelletje, roddelden over jongens en vertelden elkaar geheimen. Het korte fragment van geluk verdween weer en deze keer stond ik op in mijn eigen kamer. Het was er donker, maar ik kon nog net twee kussende gedaantes in mijn bed onderscheiden. Het was vreemd om mezelf daar zo bezig te zien met Joe. Plots stopte het gesmak van kusje en hoorde ik gefluister. Mijn eigen stem vertelde Joe dat ik een geloftering wou. Opnieuw verdween de grond en werd ik opgevangen door de onzichtbare kracht. Ik stond op het dek van een schip terwijl Joe en ik zaten te eten. Dit was zijn verrassing voor onze zes maanden samen. Vertederd over het geweldige idee van mijn lieveling keek ik hoe we verliefd elkaar in de ogen keken, praatten en aten. Veel te snel viel ik weer weg uit het fragment en kwam uit in de woonkamer van het huis van Joe. Daar zat ik met zijn familie bij de openhaard, onze kerstcadeaus open te doen. Ik wist niet wat er met me gebeurde, waarom dit gebeurde, maar liet me erdoor meevoeren. De volgende beelden gingen veel sneller voorbij als alle voorgaande. In een paar seconde zag ik mezelf op de fotoshoot en even later Nieuwjaar vieren. Mijn volgende val eindigde in een ziekenhuiskamer, weeral. Maar deze keer was het niet Lies die in het bed lag, maar ikzelf. Samen met mezelf was ik de enige in de kamer. Voorzichtig stapte ik naar het bed toe. Was dit wat er met me gebeurd was? Ik keek hoe ik daar in het bed naar het plafond staarde. De angst was op mijn gezicht af te lezen. Het was pijnlijk om dit te zien, ik wist niet wat er met mezelf was en wou helpen, maar kon dat niet. Ik sterkte mijn hand uit naar mezelf. Ik wou met een kleine aanraking proberen te helpen, maar in plaats van te helpen, voelde ik een steek van pijn door mijn hele lichaam gaan. Ik werd achteruit gezogen, de duisternis weer in.

Helemaal bezweet werd ik wakker in mijn eigen bed. Ik voelde aan mijn eigen lichaam om te zien of ik niets had, de pijn was verdwenen, maar mijn hart bonkte nog steeds snel onder mijn huid. Mijn ademhaling was snel en onregelmatig. In tegenstelling tot de laatste dagen herinnerde ik me mijn droom haarscherp. Elk klein detail wist ik nog, elk gevoel wist ik een plaats te geven net zoals elk fragment waarin ik terecht was gekomen. In een schok besefte ik wat er net was gebeurd. Ik herinnerde me alles weer. Mijn droom had me mijn geheugen terug bezorgd. Ik had niet heel mijn verleden gezien, maar alles wat de kleine stukjes verbond wist ik nu zelf. Ik wist hoe ik de jongens had leren kennen, hoe ik verliefd was geworden op Joe, hoe ook mijn vriendinnen liefde hadden gevonden, hoe ik Anke en Wouter had leren kennen, alles. Ik barste in snikken uit en kwam onder de dekens uit. Gedesoriënteerd door de donker zocht ik naar mijn gsm. Ik vond hem op mijn bureau en tikte zonder nadenken Joe’s nummer, dat ik nu ook weer helemaal vanbuiten kende. Het tuten van de telefoon werkte op mijn zenuwen en maakte me alleen nog onrustiger. Ik zweette nog steeds, nu niet meer van angst, maar van opwinding en blijdschap. Het duurde wel een eeuwigheid voor ik Joe de telefoon op hoorde nemen. “Nora?” hoorde ik hem vragen. Eerst dag zeggen deed hij al niet meer, hij was waarschijnlijk ongelooflijk verbaasd dat ik zelf belde want de laatste twee weken had ik hem nogal gemeden. Ja ook die weken herinnerde ik me nog, ze leken vanuit een ander leven, en ik begreep niet hoe ik die had overleefd. Nu ik Joe’s stem hoorde wist ik wat ik die twee weken had gemist. Zonder dat ik het beseft had, had ik me niet volledig gevoeld, alsof ik maar de helft van mezelf was. Nu wist ik dat Joe die andere helft was. “Ik hou van je.” Fluisterde ik. Die woorden lagen al zo lang op mijn lippen en nu eindelijk kon ik ze oprecht uitspreken. “Ik ook van jou.” Zei Joe’s warme stem. Hij wist dat ik me alles weer herinnerde, hij kende me zo goed dat ik dat niet meer moest vertellen. Door die drie kleine Engelse woordjes was alles weer in orde, was alles weer zoals het ooit was.

Deel 45

Het was amper zeven uur in de ochtend, maar al helemaal klaarwakker deed ik de voordeur achter me op slot. Iedereen thuis sliep nog, maar nu ik mijn geheugen terug had kon ik niet wachten om iedereen in te lichten, niet onpersoonlijk via de telefoon, maar persoonlijk aan de voordeur. Al mijn vrienden zouden vrijwel nog slapen, maar als ik met dit goede nieuws kwam zouden ze het mij helemaal niet kwalijk nemen dat ik op dit vroege uur hen al kwam wakker maken. Als eerste ging ik bij Jana langs, zij woonde het dichtst dus dat was makkelijk. Hyperactief ging ik voor de deur staan. Ik durfde niet aan te bellen om niet iedereen wakker te maken dus stuurde ik haar even een berichtje Kom je de deur eens open doen aub! x stuurde ik kort en snel. Even later stond Jana in haar pyjama en met slaperige oogjes voor me. “Waarom zo vroeg?” vroeg ze geeuwend. Ik sprong op en neer. “Aaah!” gilde ik van opwinding. Ik sloeg mijn armen om haar heen voor een knuffel. “Wat heb jij gegeten?” “Een boterham met choco!” lachte ik. Ze keek me met een –waarom kom je op dit uur zeggen dat je boke met choco hebt gegeten- blik aan. “Jana, ik heb mijn geheugen weer terug!!” gilde ik door de straat. Nu stond ik niet als enige daar te springen, maar ook Jana ging lachend op en neer. “Wat? Hoe? Wanneer?” Snel deed ik haar de uitleg van mijn droom en dat alles nu plots terug gekomen was. Dat elk klein detail weer een deel van mij was. “Oké, maar ik moet nu weer verder. Ik heb nog een heel deel mensen in te lichten.” Zei ik. “Goed, ga maar. Ben echt blij voor je! Ik kruip nu weer mijn bed in.” “Slaapwel, oh en de jongens komen morgen naar hier.” Lachte ik nog en liep de stoep weer op naar mijn eigen huisje en stapte op mijn fiets. Het was winter en dus zeer koud op dit uur op de fiets, maar ik liet me door niks tegenhouden. De wind sneed langs mijn wangen, maar mijn geluk kon niet op. Ik had nog een uur en half met Joe liggen babbelen vannacht en was zelf nu niet meer moe. We hadden elkaar zoveel te vertellen gehad Ik voelde me ook wel schuldig, ik had hem een verschrikkelijk week bezorgd. Een week waarin hij dacht dat het nooit meer goed zou komen, een week die we geen van beiden opnieuw wouden beleven. Ik kon me niet inbeelden hoe erg het voor Joe geweest moet zijn, maar ik was fier dat hij zich erdoorheen heeft geslagen. ‘A little bit longer’ dat de boers speciaal voor mij hadden aangepast was zo ontzettend lief geweest en ik was ervan overtuigd dat dat liedje ervoor gezorgd had dat ik die droom vannacht had gekregen. Sneller als ik had verwacht was ik bij Daphne thuis aangekomen. Ook haar stuurde ik eerst een berichtje. Ik viel bijna achterover wanneer Daphne rond mijn nek sprong. “Dit is zo geweldig! Weet je wel wat dit betekent?” schreeuwde mijn vriendin in mijn oor. “Alles komt weer goed tussen jou en Joe. We worden weer één groep vrienden, je je…” beantwoordde ze haar eigen vraag. Ik lachte. “Kom binnen, je moet me vertellen hoe het gebeurd is!” zei Daphne. Zij was duidelijk ook al goed wakker. Ik schudde mijn hoofd. “Kan niet, moet nog bij iedereen langs gaan. In korte versie ik heb mijn verleden gedroomd en weet daardoor alles weer. Volgens mij komt het ook door dat liedje van de jongens, ik heb ook al met Joe gebeld, heb Nick en Kevin ook heel even aan de lijn gehad en heb gezegd dat de jongens de groeten aan Tristan moesten doen.” rammelde ik achter elkaar door. “En het beste nieuws is dat de jongens vandaag in Amerika vertrekken naar hier! En Tristan komt waarschijnlijk ook!” nu kon Daphnes geluk helemaal niet meer op. Ze huppelde in het rond als een pasgeboren veulen, gaf me nog een knuffel en zwaaide me uit terwijl ik weer op mijn fiets sprong. Anke was mijn volgende stop, zij woonde op de weg naar Lies en ik hoopte dat ik ook daar Wouter zou vinden. Ook tegenover hen voelde ik me schuldig, ik had hen laten vallen als bakstenen ook al kon ik er niet echt iets aan doen. Net zoals bij Jana en Daphne stuurde ik eerst een kort berichtje naar Anke. Ze zou waarschijnlijk wel verschieten. Ik had haar een week genegeerd en nu kreeg ze plots een bericht van me. Nog geen twee minuten na mijn sms stonden zij en –zoals ik gehoopt had- Wouter in pyjama voor me. “Sorry dat ik jullie wakker maak en sorry dat ik zo gemeen was en jullie uit mijn leven wou sluiten.” Begon ik, maar Anke had haar armen al rond me geslagen. “Het is allemaal oké.” Zei ze. “Ja, je kon daar zelf niets aan doen.” zei Wouter. Na Anke gaf hij me ook een knuffel. “Kan je je nu alles weer herinneren?” vroeg Anke. Ik knikte. “Alles tot in het kleinste detail en daar ben ik blij om.” “Wij ook.” lachte Wouter. “Oké, ik zal jullie verder laten slapen. Ik zie jullie nog wel, daag!” zwaaide ik en vervolgde mijn weg naar Lies. In tegenstelling tot iedereen kwam Lies de deur niet opendoen na mijn berichtje. Ze sliep waarschijnlijk te vast om het bericht gehoord te hebben. Dan maar bellen, het was toch al bijna 10 uur. Ik drukte op de bel en stond even later oog in oog met de boze zus van Lies. Sandrine liet me binnen en ging dan weer terug naar haar eigen kamer. Lies was ondertussen ook al wakker geworden door de deurbel en kwam de trap af geslenterd. “Goeiemorgen, wat is er?” vroeg ze me. Ik ging haar toe voor een knuffel en vertelde haar, voor de zoveelste keer, de korte versie van het hele verhaal. Net zoals iedereen was ook Lies dolblij voor me en natuurlijk ook omdat morgen Kevin weer bij haar zou zijn.
Het was iets na 10 toen ik weer op mijn fiets naar huis zat. De ochtendzon gaf een klein beetje warmte af en toverde de bomen aan de kant van de weg om in een sprookjesbos. Ik reed er bewonderend tussendoor. Ik had de laatste week veel te weinig van het leven genoten, besefte ik plots. ‘Mam en pap.’ Sprong ineens in mijn hoofd. Ik had het hen nog niet verteld. Ze zouden zich een bult schrikken als ik hen het vertelde.

Deel 46

Deel 46

Door de ogen van Joe: Dromerig staarde ik uit het vliegtuigraampje. Achter me hoorde ik de stemmen van Kevin, Nick en Tristan lachen. Ze zaten maar wat te dollen, maar daar wou ik mijn energie nu niet aan verspillen. Al mijn energie werd nu opgeslagen voor Nora. Ik zat al heel de vlucht met mijn gedachten bij haar. Er was de voorbije uren zoveel gebeurd. Ik ging Nora weer zien en dat was het enige dat door mijn hoofd spookte. Toen ze me belde gisteren kon mijn geluk niet op. Haar naam op het schermpje van mijn gsm zien verschijnen was al een hele stap, maar ik had nooit durven hopen dat ze zich mij zou herinneren. Maar na die 4 eerste woordjes wist ik genoeg, dan wist ik dat Nora haar verleden weer kende en mij weer kende. Alleen de Nora die zich alles herinnerde zou dat zeggen. Daarna hebben we nog meer als een uur aan de telefoon gehangen. We hadden na elkaar een week niet gezien te hebben, precies zo veel te zeggen gehad. Het was niet de eerste keer dat ik haar een week of langer niet zag, maar dit was anders. Het leek een eeuwigheid geleden dat ik haar stem had gehoord, haar stem die werkelijk tegen mij praatte als Joe en niet als een vreemde, want zo had ze meerdere keren tegen me gesproken. En ook zo had ze naar me gekeken. Dat beeld had een hele week vast in mijn hoofd gezeten. Elke keer opnieuw speelde dat bandje zich af hoe ze naar me keek toen ik de ziekenhuiskamer uitging, elke keer was het een steek in mijn hart, maar ik probeerde die gedachte te verdringen. Zo was ik ook op het idee gekomen om ‘A little bit longer’ aan te passen. Volgens Nora was dat de reden dat ze haar geheugen terug had, maar ik wist dat ze het helemaal zelf had gedaan. Ons liedje was misschien een duwtje in de juiste richting geweest, maar Nora had het helemaal zelf gedaan. Zij had de droom gedroomd, zij had door haar verleden gewandeld, en zij was degene die zich alles weer herinnerde. Ik kon niet wachten om haar straks in mijn armen te houden. Die 7 dagen waren voorbij gekropen als slakjes en nu leek alles in een versneld tempo te gaan. 2 dagen geleden moest ik nog hopen dat alles in orde kwam, nu zat ik in het vliegtuig op weg naar mijn schat. De vlucht leek trager te gaan als anders, maar na een paar uur uit het raam staren en weg zwijmelen bij de gedachten aan Nora kwamen we eindelijk in België aan. Ik keek nog steeds uit dat zelfde raampje, maar zag nu geen witte wolken en blauwe lucht meer, maar 5 bekende, lachende gezichten en midden tussen hen het mooiste gezichtje van allemaal. Nora, lachend, stralend. Het leek zo lang geleden dat ik die lach zag, zo lang geleden dat die fonkelende ogen me gelukkig maakten, zo lang geleden dat ik had kunnen zeggen dat ik van haar hield, want dat was wat ik zo meteen zou gaan doen. "Hallo, kom je nog mee!?" haalde Kevin me uit mijn gedachten. Ik schudde even met mijn hoofd en stapte achter Tristan en mijn broers het vliegtuig uit. Meteen kwamen 3 meisjes lachend afgelopen en vlogen in de armen van hun liefjes, maar Nora bleef een beetje twijfelend staan. Die twijfel duurde niet lang, een fractie van een seconde later kwam ze ook naar me toe gelopen. Haar haren wapperend in de wind en haar voeten een dof geluid makend op het asfalt kwam ze bij me aan. Net voor mijn neus remde ze af. Seconden, zelf minuten keken we elkaar in de ogen. Dromerig, gelukkig en verliefd. We leken een hele conversatie te houden alleen met onze ogen, een conversatie over hoe erg we elkaar gemist hadden en hoeveel we van elkaar hielden. Dat iedereen waarschijnlijk naar ons keek als een kermisattractie kon ons helemaal niets schelen. Iedereen wist wat er gebeurd was en iedereen wist hoeveel we van elkaar hielden. Na daar zo een tijd gestaan te hebben hield ik het niet meer uit. Ik zette een stap vooruit en sloeg mijn armen rond Nora. Ze ging op haar tippen staan en nam mij stevig vast. Dit voelde zo goed, dit had ik gemist. Gewoon een knuffel van het meisje dat ik graag zag, haar aanwezigheid, de geur van haar parfum, alles aan haar had ik gemist. Ik wou haar nooit meer loslaten, nooit meer kwijt raken. Nora verslapte haar greep en keek weer in mijn ogen. Onze hoofden kwamen dichter bij elkaar, en even later raakten onze lippen elkaar voor oneindige kus vol liefde. Een warm gevoel dat ik al lang niet meer had gevoeld verspreidde zich over mijn lichaam. "Ik hou van je." fluisterde ik wanneer ik mijn lippen eindelijk weer loste. "Ik ook van jou." Onze hereniging werd verstoort door een applaus. We draaiden ons tezamen om en keken naar onze acht klappende vrienden. Een lach vormde zich op mijn lippen en zo ook bij Nora. Ik legde mijn arm Nora’s schouder en zij die van haar om mijn middel. Even later liet ze me weer los om ook Kevin, Nick en Tristan een knuffel te gaan geven. “Ik heb jullie gemist. Allemaal.” Zei ze tegen ons. Een traan rolde uit haar ooghoek. Ik stapte naar haar toe en kuste die traantjes weg. “Het is oké, je mag wenen. Alles komt nu weer in orde.” Suste ik haar.

We waren allemaal naar Daphne thuis gegaan omdat daar geen ouders thuis zouden zijn en dat gewoon het makkelijkste was. Samen met Nora had ik me even afgezonderd van de rest, we zaten nu op de kamer van Daphne terwijl iedereen beneden was. “Ik moet je nog iets zeggen.” Zei Nora. Ze keek naar het deken van Daphnes bed, dat even interessanter was dan ik. “Ik heb je kettinkje weg gegooid.” Fluisterde ze zo stil dat ik moeite moest doen om het te verstaan. “Het half hartje.” Ik wou iets zeggen, maar ze hield me tegen en keek nu weer in mijn ogen. “Het spijt me echt, ik weet dat het veel betekende voor je, maar ik … ik kon het niet meer dragen. Op dat moment paste het niet meer bij me, het was van de Nora die van je hield en toen.. hield ik niet van je. Sorry.” Ze zei het allemaal zo voorzichtig, bang alsof ik boos zou worden. Ik ging met mijn hand naar mijn T-shirt en trok die een beetje naar beneden. Nora’s ogen werden groot bij het zien van het stukje van mijn bloot bovenlichaam, waar ook geen half hartje meer hing. “Ik heb het ook uit moeten doen. Ik kon het niet blijven dragen terwijl ik wist dat je niet van me hield.” Legde ik haar uit. Er verscheen een lachje om haar mond, een lach van medelijden, een lach van opluchting, een lach van liefde. “Maar, ik heb nog iets voor je.” Ik haalde een doosje uit mijn zak, het zat daar al lang en ik had gewacht op het perfecte moment, en dat was nu. Weer werden Nora’s ogen groot bij het zien van dit doosje. “Weet je nog dat ik met Tessa ben gaan winkelen?” Nora knikte. “Wel ik heb je nooit gezegd wat ik gekocht heb…”
Door de ogen van Nora: Joe deed extreem traag het doosje open. Er kwam een prachtig zilveren ketting tevoorschijn. “Mag ik?” vroeg ik. Joe knikte. Ik haalde voorzichtig het zilver uit het doosje en liet het voor me bengelen. Een wondermooie engel hing daar voor mijn neus. “Het is prachtig.” Fluisterde ik. Joe nam het van me aan en maakte het rond mijn hals vast. “Het heeft veel te lang in dat doosje gezeten, daar is de plaats waar het thuishoort.” Zei hij, wijzend naar mij. “Dankje!” “Ik weet niet of je erin gelooft…maar het is een beschermengel. Het is jouw beschermengel.” Ik moest vechten tegen de tranen. Met een lange tongkus bedankte ik Joe nogmaals. “Zullen we nu maar naar beneden gaan?” Joe lachte, nam mijn hand en trok me van het bed. “Ja, want er valt heel wat te vieren!” en daar had hij gelijk in.

[Dit was het voorlaatste deeltje, morgen post ik waarschijnlijk het einde x]

Deel 47

Deel 47

8 jaar later:

Door de ogen van Daphne: Ik zit in bad. Een beetje te weken en te dromen over wat er zoal de laatste jaren gebeurd was. Mijn leven had zo’n grote wending genomen, een positieve wending. Ik ben nog steeds gelukkig samen met Tristan, we zijn verloofd en zouden in de zomer gaan trouwen. 8 jaar geleden had hij me beloofd dat de afstand tussen ons, ons niet uit elkaar zou kunnen drijven en die belofte heeft hij gehouden. Ondanks de oceaan die lang tussen ons had gelegen, was onze relatie blijven werken. Kleine ruzietjes waren natuurlijk niet uitgesloten, maar we zijn altijd van elkaar blijven houden. Ik kijk rond me en word weer eens betoverd door de prachtige badkamer. Dat was het enige dat ik echt wou in ons huisje, een prachtige badkamer. Ja je hoort het goed, ons huisje. Ik woon hier al een paar maand samen met Tristan en het is geweldig. Mijn eigen huis inrichten was voor mij eerder dikke pret dan werken. En dit huisje staat in België. Ik ben echt niet het type om te verhuizen naar een ander continent en gelukkig begreep Tristan dat. We hadden er lang over gepraat en waren uiteindelijk tot de beslissing gekomen om hier in België te blijven wonen. Ik ben hem nog steeds dankbaar dat hij daar mee instemde, want ik begrijp welke opofferingen hij daarvoor heeft moeten doen. Ik begrijp dat het niet makkelijk moest zijn voor hem om zijn familie en vrienden achter te laten, maar we gaan dikwijls op vakantie naar zijn thuisland. Hoe mooi ik Amerika ook vind, ik ben elke keer weer blij dat ik terug naar België kan komen en ik besef maar al te goed wat voor geluk ik met Tristan heb gehad. Hij begrijpt me zoals niemand anders dat kan en heeft respect voor mijn principes en omgekeerd. Daarmee ook dat ik meteen ‘ja’ had gezegd toen hij me ten huwelijk vroeg. Tristan is de man waar ik de rest van mijn leven mee wil doorbrengen.
Ik ga met mijn handen door het schuim van mijn badwater en probeer er een zeepbel mee te blazen. Wonder boven wonder vormt een prachtige ronde zeepbel zich in mijn hand. Door het zonnetje dat langs een spleet tussen de gordijnen binnenschijnt krijgt de bel alle kleuren van de regenboog. Terwijl ik de zeepbel voorzichtig probeer vast te houden, besef dat deze bel de liefde voorstelt. Liefde vinden is niet altijd gemakkelijk, maar wanneer je ze eens gevonden hebt is het fantastisch en moet je ze vast houden. Niet te stevig want dan kan je ze breken, maar zachtjes en met tederheid. Aan een relatie moet je werken, net zoals je een zeepbel moet ‘verzorgen’. Wanneer je ze zomaar laat begaan zal ze uiteen floepen in de lucht, maar wanneer je het juiste evenwicht hebt gevonden tussen vrijlaten en bijhouden, dan kan de zeepbel zich op z’n best laten zien, dan is de liefde oprecht.

Door de ogen van Anke: "Mama, papa, gaan we naar de speeltuin?" hoor ik mijn achtjarige dochter Charlotte roepen. "We komen zo schatje!" roep ik naar haar terug. Ik druk nog een kusje op Wouter zijn lippen en loop naar de living waar Charlotte naar een Barbiefilm zit te kijken. "Ben je klaar?" vraag ik haar. Ze knikt hevig en wijst naar haar schoenen die ze zelf al had aangedaan. Ook Wouter komt nu uit de keuken met zijn schoenen en jas aan. "Kom want de speeltuin wacht." lacht hij en opent de voordeur voor ons. **
Terwijl Charlotte op de schommel speelt met de vriendjes die ze al snel heeft gemaakt zitten ik en Wouter maar wat op een bankje toe te kijken. "We lijken wel een oud koppeltje." lag ik naar hem. Met zijn vingers trippelt hij over mijn handpalm. "Wel, een gelukkig oud koppeltje dan." is zijn antwoord. Het is prachtig hoe hij van iets dat wat negatief klinkt een wending kan geven en het zo positief kan maken. Ik lach en kijk naar Charlotte. Ze is zo snel groot geworden, de laatste 8 jaar zijn voorbij gevolgen. Een kind krijgen toen ik nog studeerde was niet makkelijk, maar we hebben ons er doorheen geslagen. Samen, met de hulp van onze ouders en onze vrienden, met wie we bovendien ook nog steeds contact hebben. We zien natuurlijk niet iedereen evenveel, op een bepaald moment namen we elk onze weg, maar elkaar uit het ook verliezen doen we niet. Een paar weken geleden ben ik nog met Lies, Jana, Daphne en Nora gezellig iets gaan eten. Als je elkaar zo lang niet gezien hebt is het dan echt super om eens bij te babbelen. We zijn allemaal ouder geworden en moeten echt tijd maken om af te kunnen spreken. Het is ook niet gemakkelijk doordat we niet allemaal hier in België meer wonen, maar we vinden er telkens weer wat op.
Ook tussen Wouter en mij gaat alles super goed. Zoals ik al zei is een kind op zo'n jonge leeftijd opvoeden niet gemakkelijk, maar het is ons gelukt. Voor mijn neus schommelt het levende bewijs ervan. We zijn wel niet getrouwd, dat hoefde voor ons niet. Zo'n stukje papier zou niets veranderen aan de liefde die we voor elkaar voelen, maar we hebben natuurlijk ons eigen stekje gezocht. Al redelijk snel waren we op zoek gegaan naar een klein appartementje en dat hadden we dan later uitgebreid naar klein huisje aan de rand van de stad. We hadden het er ook al over gehad om ons gezinnetje uit te breiden. Een broertje of zusje voor Charlotte zou toch fijn zijn, maar we wouden niets overhaasten. Alles op z'n tijd, als het zover was dan zouden we het wel zien. Ik heb na een lange tijd evenwicht in mijn leven gevonden en daar ben ik blij om. Dat evenwicht wil ik zo proberen te houden, voor mij, voor Wouter en voor Charlotte. Zij heeft mijn leven veranderd. Men zegt dat het moederschap een ander mens van je maakt en dat heb ik nu ook ervaren, ik ben misschien niet radicaal veranderd, maar toch in bepaalde kleine dingetjes. Ik ben bijvoorbeeld veel bezorgder en pieker tegenover vroeger veel meer. Elk futiliteitje wringt zich een weg in mijn hoofd om er dan voor lang niet meer uit te komen en me helemaal zot maakt. Zo heb je bijvoorbeeld de gedachte aan het feit dat Charlotte op een dag hier met een vriendje binnen zal wandelen, of op een dag juist buiten zal wandelen als een volwassen vrouw. Het is allemaal heel ingewikkeld, moeder zijn, vriendin zijn, dochter zijn, en vooral mezelf blijven.
"Hallo, schat!" Wouter brengt me uit mijn gedachten. Charlotte staat nu voor onze neus en wil per se weer naar huis om haar film af te kijken. Smeltend voor het puppysnoetje van Charlotje sta ik op. Met onze dochter tussen ons in stappen Wouter en ik weer naar huis (we wonen redelijk dicht bij de speeltuin). Tegen 8 uur 's avonds lig ik tegen Wouter in de zetel. De Barbiefilm is al lang geëindigd en Charlotte slaapt hier rustig in mijn armen, maar het is gewoon te zalig om nu op te staan. Wouter zapt een beetje rond en stopt bij een romantische film. Terwijl de borst van ons dochtertje rustig op en neer gaat, genieten wij als ouders van de laat-avond-film die over een ongewilde zwangerschap gaat. Bij het zien van die positieve zwangerschapstest op het beeld gaat mijn buik kriebelen. Het is jaren geleden dat ik ook zo'n test in mijn handen had. Nu ik er terug over nadacht vond ik zwanger zijn een geweldige tijd, buiten de ochtendmisselijkheid in het begin, had ik bijna geen last gehad. Ik had kunnen genieten van de band die ik met het kindje in mij smeedde en dat was prachtig. "Zullen we straks ook werken aan zo'n positieve test?" fluistert Wouter in mijn oor. Mijn mondhoeken gaan omhoog. 'Alles op z'n tijd'... misschien was het nu wel tijd. "Ja, lijkt me een goed idee." Antwoordde ik stilletjes en legde mijn hoofd weer op Wouters borst.

Door de ogen van Jana: Nick staat op het podium het beste van zichzelf te geven terwijl ik vanuit de coulissen toekijk. W at ben ik trots op hem, hij heeft het echt gemaakt. Het publiek in de zaal gaat door het lint bij zijn knappe looks en prachtige stem. Zo is het altijd gegaan en zal het altijd gaan. Het enige verschil met vroeger is dat Nick nu niet samen met zijn broers de show steelt, maar alleen (en met een geweldige band) op het podium staat. The Jonas Brothers zijn een paar jaar geleden gesplitst. Iedereen had het spijtig gevonden, de fans, ik en natuurlijk ook de jongens, maar het was hun beslissing. De band kon toch niet eeuwig blijven bestaan en ze vonden alle drie dat het tijd was voor een nieuwe weg in hun leven in te slaan. Nick had voor die weg een solocarričre gekozen. Hij houdt van muziek en zingen en kon dat dus niet opgeven. Nu is hij bezig met een tour door de VS. Een tour waar nog een paar optredens van volgen en dan weer over zou zijn. Ik heb het geluk dat ik van alles mag meegenieten. Nick laat mij als eerste zijn nieuwe songs horen en neemt me mee naar elk optreden. Ook deze tour heb ik van het begin mee gevolgd, waardoor ik ook verschillende plekjes van Amerika kan zien. Het is ook helemaal niet moeilijk om dit alles met mijn werk te combineren, want ik ben visagiste en voor wie kon ik dan beter werken als voor mijn liefste schat. 8 jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik hier zou staan. Visagiste was pas het laatste jaar in mijn hoofd gesprongen en heel mijn relatie met Nick was als een sprookje voor mij geweest, ik had niet kunnen dromen dat we 8 jaar later nog samen zouden zijn. Het concert loopt op zijn einde en Nick loopt nog wat te zeggen tegen het publiek tot ik plots mijn naam hoor vallen en weer alert ben. Nick draait zijn hoofd naar me en doet teken dat ik moet komen. Ik loop het podium op, verbaasd over wat er gaat komen. Dit is niet de eerste keer dat hij me op het podium roept dus ben ik niet meer zenuwachtig omdat 100 of meer paar ogen me aankijken. Ik zwaai naar het publiek en ga naast Nick staan die mijn hand vast neemt en zich helemaal naar mij draait. "Jana... je bent geweldig! weet je dat?" roept hij door de micro. Het publiek klapt en ik lach even en fluister bedankt. "Maar weet je Jana, we zijn nu al 8 super, fantastische jaren bij elkaar en ik begon me toch iets af te vragen. Iets dat al een tijdje door mijn hoofd spookt en iets dat ik vanavond ga zeggen, waar iedereen hier getuige van mag zijn." Nick doet even teken naar het publiek. Ik begin nu toch wel zenuwachtig te worden, ik heb een klein vermoeden van wat er gaat komen, maar probeer die gedachte nog even weg te steken. "Jana, ik zie je graag en iedereen mag dat weten. Jana ik wil onze liefde vereeuwigen..." Ik kijk in Nicks ogen. Hij lacht en gaat door zijn knie. Mijn mond valt bijna open. Hier zit hij, op een podium, voor mij, met een publiek dat in stilte toekijkt op dit spektakel, op zijn knie. "Jana, wil je met me trouwen?" In de zaal is het ondanks al het volk muisstil, iedereen wacht op mijn antwoord. Nick kijkt me vragend aan. Mijn besluit is al lang genomen, de laatste 8 jaren waren de beste van mijn leven en de rest wou ik ook met Nick doorgaan. Ik trek de micro uit zijn handen. "Ja!" Nick staat weer recht, lacht en kust me vol op de mond. Het publiek joelt en klapt. Ik sla mijn armen rond Nicks nek en kust hem passioneel terug. De vlinders in mijn buik fladderen vrolijk rond terwijl ik nu door Nicks haar wroet. We lossen elkaars lippen. "Ik hou van je." Fluister ik in zijn oor. Deze keer niet bedoeld voor het publiek om te horen, maar alleen voor Nick.

Door de ogen van Lies: Ik staar uit het raam. De test nog steeds in mij bevend hand. Hij is positief… hoe moet ik dit aan Kevin gaan zeggen. Hij gaat door het lint. We hebben het hier nog niet echt over gehad, we zijn hier beiden nog niet aan toe… Oké, ik kan niet anders dan het toegeven. Het gaat de laatste tijd niet zo goed in ons huwelijk. Steeds meer en meer maken we ruzie om kleine, onnozele dingetjes. Het begint met een woorden wisseling en mondt dan uit in een hevige ruzie met veel geschreeuw en gevloek. We zijn allebei te koppig om toe te geven dat de ander gelijk heeft, maar telkens weer heb ik spijt na een ruzie. En Kevin ook, dat weet ik gewoon, dat kan ik zien in zijn ogen, in de manier hoe hij me toch een goedenachtkus geeft. Het is inderdaad niet altijd rozengeur en maneschijn bij ons, maar we houden van elkaar. Dat is toch wat telt? Dat is wat ik mezelf steeds blijf zeggen, dat is het enige dat me hier nog houdt, dat ik zielsveel van Kevin hou. Op sommige, veel tegenwoordig, momenten kunnen we elkaar niet uitstaan, maar een leven zonder elkaar kunnen we ons ook niet voorstellen. Dat is dan ook de reden dat we zoveel moeite voor onze relatie doen. Kevin is speciaal naar België verhuisd om samen meer tijd door te kunnen brengen, wij zijn gaan samenwonen in een appartementje, op een super romantisch moment heeft Kevin me ten huwelijk gevraagd en een 3 maand later al zijn we getrouwd. Het is niet omdat we ruzie maakten dat ik niet met hem wou trouwen, want mijn antwoord was meteen ja geweest, ik zie hem doodgraag, maar de ruzies werden er niet minder op. Elke keer opnieuw is het een hele opdracht om hier te blijven en niet mijn koffers te pakken en de deur uit stormen, maar ik weet dat ik dan toch meteen weer terug zou keren. En hoe moe ik ook ben…opgeven doe ik niet. Ik kan Kevin niet missen en hij mij ook niet. We doen dus echt alles voor deze relatie, we proberen alles en zullen alles blijven proberen tot we het vinden. Tot we weer die klik vinden dat ons helemaal verbind. Ik zeg niet dat we nu niet verbonden zijn, maar niet meer zo als vroeger, of toch niet altijd. En nu sta ik hier met die positieve zwangerschapstest in mijn hand. Ik ben wel blij dat ik een kind draag van de man waar ik van hou, maar hoe kunnen wij ooit een kind opvoeden als we regelmatig met elkaar in de clinch liggen? En wil Kevin het kind wel houden? Wil hij wel een kind van mij? Zou dit kind ons dichter bij elkaar brengen of juist verder uit elkaar trekken? Zoveel vragen waar ik geen antwoord op weet. Ik hoor de voordeur open gaan en even later de stem van Kevin die roept dat hij thuis is. “Lies?” roept hij wanneer ik niet meteen antwoord. “Ja..ja ik ben hier. In de badkamer.” Zeg ik aarzelend. Ik moet het hem vertellen, nu. Uistellen zou het alleen maar erger maken. “Hej, wat is er?” Vraagt Kevin als hij de badkamer binnenkomt. Hij wilt me een kus geven, maar stopt en kijkt met grote ogen naar het witte dingetje dat ik in mijn hand hou. “Ik wist niet… hoe…is hij… positief?”
Ik voel hoe mijn stem kraakt terwijl ik het kleine woordje ‘ja’ uitspreek. Kevin kijkt me nog steeds ongelovig aan. Hij gaat met zijn handen door zijn haar en loopt weer naar de living. Ik laat de test voor wat hij is en loop achter hem aan. Terwijl hij door de kamer ijsbeert probeer ik op hem in te praten, probeer ik te weten te komen wat er in hem omgaat, maar dat is niet gemakkelijk, want er komt geen woord uit zijn mond. “Kevin STOP!” gil ik door de kamer waardoor hij toch stopt met zo enerverend heen en weer te lopen. We kijken elkaar zwijgend aan. “Is het van mij?” vraagt hij. “Ja, natuurlijk! Dat je dat nog durft vragen!” ik voel dat ik me boos aan het maken ben en probeer diep in en uit de ademen om mezelf weer onder controle te krijgen. Als we dit kind zouden houden, wil ik het niet ruziënd beslissen. “Wat gaan we doen, Kev?” Kevin schud zijn hoofd. “Ik weet het niet, ik weet het in de verste verte niet.” Kevin komt naar me toe en slaat zijn armen om me heen. Hij drukt een kusje op mijn haar. “Wat wil jij doen?” vraagt hij enorm bezorgd, teder en liefhebbend. Ik breng mijn kin omhoog en staar in zijn bruine kijkers. “Wil je een kind van me?” hij knikt. “Ik ook van jou.” Zeg ik eerlijk. “Maar dan moeten we ervoor zorgen dat het vanaf nu echt werkt. Geen onnodige ruzies meer! Ik wil dat ons kindje opgroeit in een liefdevolle omgeving, niet met ouders die steeds ruziën. Akkoord?” “Akkoord.” Ik druk een kus op Kevins lippen en voel ondertussen een hand naar mijn buik gaan. Als het daar eenmaal ligt voel ik Kevin tussen onze kus door lachen. Ik lach ook en leg mijn hand boven op dat van hem. Vanaf nu zijn we met z’n drieën.

Door de ogen van Nora: Met mijn ogen toe geniet ik van de warme ochtendzon die mijn huid stilletjes verwarmt. Wat hou ik hiervan. Vroeg op de ochtend op het balkon staan en gewoon genieten. Genieten van de zon, de lucht, de vrijheid. Verhuizen naar Amerika was een geweldige beslissing geweest en ik had er nog geen moment spijt van gehad. Natuurlijk mis ik mijn vriendinnen en familie, maar we waren allemaal ouder geworden en moesten allemaal kiezen voor ons eigen leven en dat van mij lag hier, in Amerika. Tijdens de vakanties gaan we terug naar België, op bezoek bij mijn ouders en zusjes, bij onze vrienden en vriendinnen, maar tijdens het jaar wonen we hier. In een gezellige, redelijk grote villa op het platteland. Ik had dit huis op internet gevonden en was er meteen weg van geweest, toen ik samen met Joe was komen kijken, was het snel beslist, dit werd ons huisje. En nu wonen we hier al 3 fantastische jaren. Ik was wel wat bang geweest om zomaar te emigreren naar een ander continent. Zou ik wel een leven kunnen opbouwen zo ver van huis? Maar die angst was voor niets geweest, ik was me hier zo snel gaan thuis voelen dat ik ook snel een heel leven hier had. Ik had hier vrienden gemaakt, had een job gevonden als psychologe en ook Joe had dichtbij huis een job gevonden. Nadat The Jonas Brothers gesplitst waren, moest hij natuurlijk een andere manier vinden om geld te verdienen en zich bezig te houden. En dat had hij gevonden. Niet ver hier vandaan is een schooltje dat hem met plezier aannam als hun nieuwe leraar zang en gitaar. De jongeren vinden het leuk om les te krijgen van een ‘celebrity’ en Joe houdt van lesgeven. Iedereen gelukkig dus.
Mijn handen zijn over mijn steeds dikker wordende buik gevouwen. Ja, in die buik groeit nu ons kindje. Nog een paar maand en dan is het zover, dan zullen we met zen drieën zijn. We weten nog niet wat het zal worden, een jongen? Een meisje? Het maakt ons niets uit, met een dochter zal ik gaan winkelen en met een zoon kan Joe voetballen. Maar ook met een dochter zal hij blij zijn en gek doen, en ik zal trots zijn om een zoon van Joe Jonas op de wereld te zetten, maar 1 ding weten we zeker. Ons kindje zal muzikaal zijn, of alleszins muzikaal opgevoed worden. Want niet alleen Joe heeft muziek in zijn bloed, maar ook ik. Nadat ik op het concert van The Jonas Brothers voor de allereerste keer mijn liedje had gespeeld was er niet veel veranderd, ik was liedjes blijven schrijven. Liedjes die ik alleen zong voor mezelf en voor vrienden of mijn ouders. Maar ongeveer een jaar later was er een manager naar me toe gestapt. Hij had me helemaal overrompeld door me een platencontract aan te bieden. Na lang overleg heb ik dat dan ook uiteindelijk aangenomen en heb ik 1 cd gemaakt. Eentje maar, zou je kunnen denken, maar dat was genoeg voor mij. Ik maakte muziek omdat ik ervan hield, en omdat ik het leuk vond om mensen er mee te amuseren, maar op een bepaald moment moest ik kiezen tussen mijn carričre en mijn privéleven. Een keuze die dus snel gemaakt was. Ik maak nu nog steeds muziek, ik schrijf liedjes en Joe heeft me gitaar leren spelen dus het gaat goed. Maar zoals het ooit begonnen was, zijn deze liedjes bedoeld voor de mensen die het dichtst bij me staan, maar wanneer iemand een handtekening vraagt zal ik die met alle plezier geven. Ik ben er dus vrijwel zeker van dat ons kind ook iets van de muziekmicrobe in zich zal hebben. Ik hoor gestommel achter me en voel Joe achter me komen staan. Hij legt zijn armen ook op mijn buik, onze ringen komen tegen elkaar en weerkaatsen het zonlicht. Het zijn geen maagdenringen meer die we beiden met ons meedragen, maar trouwringen die we sinds 3 jaar dragen. “Ik wil in België bevallen.” Zeg ik. Ik had het zonet pas beslist maar was er wel zeker van. Daphne en Kevin zullen meter en peter worden, dat staat al lang vast, maar zij wonen in België en ik wil dat ze erbij zijn wanneer ons kindje geboren is. Ook mijn mama wil ik graag dicht bij me in de buurt, Denise is ondertussen ook wel een tweede moeder voor me geworden, maar toch verlang ik ergens ernaar om dit kind in België op de wereld te zetten. “Oké.” Fluistert Joe in mijn oor. Ik ben blij dat hij er zo snel mee instemt,dat hij begrijpt dat het belangrijk voor me is. Volgens mij gaat hij een geweldige papa worden. Ik voel hoe een voetje zich in de binnenkant van mijn buik boort. Ik neem Joe’s hand vast en breng het naar de plaats waar ik het voetje net voelde. Ik voel een tweede stampje en lach naar Joe. Misschien wordt het dan toch een voetballertje…

Nog even zeggen

Nog even zeggen

Zo dat was het. Het allerlaatste deel van mijn verhaal staat erop. Ik hoop dat jullie ervan genoten hebben om het te lezen, ik alleszins wel om het te schrijven.
Wanneer ik de laatste zin schreef van dit verhaal voelde het toch wel even vreemd...en verhaal waar je dan al een tijd aan schrijft dat plots gedaan is. Het doet toch iets met een mens (:p).
Ik wil ook iedereen nog even bedanken; de jonas brothers voor hun geweldige muziek, mijn vriendinnen die hun eigen personage hebben in het verhaal en natuurlijk alle lezers!! want zonder lezers is er geen verhaal!

Ik wil ook nog even laten weten dat ik dus bezig ben met een nieuw verhaal. Ik weet nog niet wanneer dat ik dat op een site zal zetten (binnen een week of 2 zou wel kunnen, maar langer is ook mogelijk), maar van zodra het zover is staat hier de link dus misschien is regelmatig eens komen kijken handig.
Zo dit was het... hopelijk lezen jullie mijn volgend verhaal ook (wanneer het erop staat), ook als het niet over the jonas brothers zou gaan... want dat staat nog steeds niet vast. Nog eens super hard bedankt iedereen!!

Daaag!! Selene xx



Ja, eindelijk mijn nieuw verhaal staat op een site!! Het is wel geen jonas brothers verhaal meer geworden, sorry voor degen dat dat zo graag wouden, maar ik had er gewoon de inspiratie niet voor. Ik hoop dat jullie ook di tverhaal gaan lezen. Hier is de link

Ik heb nu ook een profiel aangemaakt op Fanfic. Ik ga daar al mijn verhalen en kortverhalen posten die ik al geschreven heb en nieuw materiaal komt daar ook.

Door Selene i.s.m jonasbrothers-verhaal.startspot.nl
Hosting en scripting door: MPlay.nl
Er staan 27 links op deze pagina.
Opmerkingen of suggesties?